Digergaji, dagingnya disisir, tidak ditakuti kecuali hanya takut Allah

इमाम मुस्लिम : 5327

حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمْ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ فَجِيءَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَانْكَفَأَتْ بِهِمْ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعْ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتْ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ

[हद्दाब बिन खालिद] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, [हम्मद बिन सलामा] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, [त्साबित] यांनी [अब्दुर्रहमान बिन अबू लैला] यांच्याकडून, त्यांनी [शुहैब] यांच्याकडून सांगितले आहे, रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि व सलाम म्हणाले: "पूर्वी, तुमच्या आधी एक राजा होता, त्याच्याकडे एक जादूगार होता, जेव्हा तो जादूगार म्हातारा झाला, तेव्हा तो राजाला म्हणाला: 'मी म्हातारा झालो आहे, मला जादू शिकवण्यासाठी एका तरुणाला माझ्याकडे पाठवा.'" मग एक तरुण त्याच्याकडे आला, राजाने त्या तरुणाला जादू शिकवली. जादूगार आणि राजा यांच्यामध्ये काही अंतरावर एक भिक्षू राहत होता. तो तरुण भिक्षूकडे आला आणि त्याने त्याचे बोलणे ऐकले. भिक्षूचे बोलणे ऐकून तो इतका आश्चर्यचकित झाला की, जर तो जादूगाराकडे गेला असता, तर त्याला नक्कीच मार मिळाला असता. त्या तरुणाने याबद्दल भिक्षूकडे तक्रार केली, तो म्हणाला: 'जर जादूगाराने तुला मारायचे ठरवले, तर म्हण: 'माझे कुटुंब मला अडवत आहे,' आणि जर तुला तुझ्या कुटुंबाची भीती वाटत असेल, तर म्हण: 'जादूगार मला अडवत आहे.' अशाच वेळी, एके दिवशी तो लोकांच्या मार्गात अडथळा आणणाऱ्या एका मोठ्या प्राण्याजवळ गेला आणि म्हणाला, 'आज मला कळेल की जादूगार चांगला आहे की पुजारी.' त्याने एक दगड घेतला आणि म्हणाला: 'हे अल्लाह, जर तुला जादुगारापेक्षा भिक्षूचे काम अधिक आवडत असेल, तर या प्राण्याला मार, म्हणजे लोकांना जाण्यासाठी मार्ग मिळेल.' त्याने दगड फेकून त्याला मारले, जेणेकरून लोकांना ये-जा करता येईल. त्याने हे एका साधूला सांगितले. साधू म्हणाला: 'माझ्या मुला, आता तू माझ्यापेक्षा श्रेष्ठ आहेस आणि तुझी प्रकरणे माझ्या दृष्टीने जशी आहेत तशीच झाली आहेत, तुझी एक परीक्षा होईल, जर तुझी परीक्षा झाली, तर ती मला दाखवू नकोस.' तो तरुण अंध लोकांना आणि विविध आजार बरे करू शकत होता. राजाच्या एका अंध मित्राने हे ऐकले, तो अनेक भेटवस्तू घेऊन त्या तरुणाकडे आला, तो म्हणाला: 'मला बरे कर आणि मी येथे जे काही गोळा केले आहे ते तुला मिळेल.' तरुण म्हणाला: 'मी कोणालाही बरे केले नाही, फक्त अल्लाहच बरे करतो, जर तू त्याच्यावर विश्वास ठेवशील, तर मी तुला बरे करण्यासाठी त्याच्याकडे प्रार्थना करीन.' राजाच्या मित्राने विश्वास ठेवला आणि त्या तरुणाने अल्लाहकडे प्रार्थना केली आणि तो बरा झाला. मग राजाचा मित्र राजाकडे आला आणि त्याच्याजवळ बसला. राजा म्हणाला: 'अहो अमुक, तुझे डोळे कोणी बरे केले?' त्या व्यक्तीने उत्तर दिले: 'माझ्या पालनकर्त्याने.' राजा म्हणाला: 'माझ्याशिवाय तुझा कोणी पालनकर्ता आहे का?' तो माणूस म्हणाला: 'माझा पालनकर्ता आणि तुझा पालनकर्ता अल्लाहच आहे.' राजाने त्याला पकडले आणि त्या तरुणाला समोर आणण्यापर्यंत त्याचा छळ केला. मग त्या तरुणाला आणण्यात आले, राजा म्हणाला: 'हे माझ्या मुला, तुझी जादू आंधळ्यांना बरे करू शकते, तू केसांचा विग लावतोस आणि हे-ते करतोस.' तो तरुण म्हणाला: 'मी बरा करणारा नाही, फक्त अल्लाहच बरे करतो.' राजाने त्याला पकडले आणि त्याचा छळ सुरूच ठेवला आणि त्याला एका साधूसमोर हजर केले. राजा साधूकडे आला, साधूला आणण्यात आले आणि त्याला म्हणाला: 'तुझा धर्म सोडून दे.' साधूला ते करायचे नव्हते, म्हणून राजाने एक करवत मागितली आणि ती त्याच्या डोक्याच्या बरोबर मध्यभागी ठेवली, जेणेकरून त्याची बाजू जमिनीवर टेकली. त्यानंतर राजाच्या मित्राला आणण्यात आले आणि त्याला सांगण्यात आले: 'तुझा धर्म सोडून दे.' त्या भिक्षूला ते करायचे नव्हते, म्हणून राजाने एक करवत मागितली आणि ती त्याच्या डोक्याच्या बरोबर मध्यभागी ठेवली, जेणेकरून त्याची बाजू जमिनीवर टेकली. त्यानंतर एका तरुणाला आणण्यात आले आणि त्याला सांगण्यात आले: 'तुझा धर्म सोड.' त्या तरुणाला ते करायचे नव्हते. मग राजाने त्याला आपल्या सैनिकांच्या एका गटाच्या हवाली केले, राजा म्हणाला: 'त्याला या आणि त्या पर्वतावर घेऊन जा, त्याला वर चढवा, जर त्याला आपला धर्म सोडायचा असेल तर सोडू दे आणि जर त्याला सोडायचा नसेल तर त्याला पर्वताच्या शिखरावरून खाली फेकून द्या.' ते त्याला पर्वताच्या शिखरावर घेऊन गेले आणि त्या तरुणाने प्रार्थना केली: 'हे अल्लाह, तुझ्या इच्छेनुसार त्यांच्यापासून मला वाचव.' असे घडले की पर्वताने त्यांना हादरवले आणि ते सर्व खाली पडले. तो तरुण घरी परतला आणि अखेरीस राजासमोर हजर झाला. राजाने विचारले: 'तुझ्या मित्रांची काय स्थिती आहे?' त्या तरुणाने उत्तर दिले: 'त्यांच्यापासून मला अल्लाहच वाचवतो.' मग राजाने त्याला आपल्या सैनिकांच्या एका तुकडीच्या हवाली केले. राजा म्हणाला: 'त्याला एका नावेत बसवून समुद्रात सोडून द्या. जर त्याला आपला धर्म सोडायचा असेल, तर त्याला घरी घेऊन जा आणि जर त्याला तो सोडायचा नसेल, तर त्याला समुद्रात फेकून द्या.' त्यांनी त्याला समुद्राच्या मध्यभागी नेले आणि त्या तरुणाने प्रार्थना केली: 'हे अल्लाह, तुझ्या इच्छेनुसार मला त्यांच्यापासून वाचव.' पण ती नाव उलटली आणि ते सर्वजण बुडून मेले. तो तरुण घरी परतला आणि अखेरीस राजासमोर पोहोचला. राजाने त्याला विचारले: 'तुझे मित्र कसे आहेत?' तरुणाने उत्तर दिले: 'त्यांच्यापासून मला अल्लाहच वाचवतो.' त्यानंतर तो राजाला म्हणाला: 'जोपर्यंत मी तुला आज्ञा देत नाही, तोपर्यंत तू मला मारू शकणार नाहीस.' राजाने विचारले: 'तू मला काय करण्याची आज्ञा देत आहेस?' तरुण म्हणाला: 'सर्व लोकांना एका मोठ्या जागेत गोळा करा आणि मला एका खजुरीच्या पानावर खिळा. माझ्या भात्यातून एक बाण काढा आणि म्हणा: 'या तरुणाचा स्वामी असलेल्या अल्लाहच्या नावाने.' जर तुम्ही हे केले, तर तुम्ही मला मारून टाकाल.' शेवटी राजाने तसे केले. त्याने बाणाच्या मध्यभागी बाण ठेवला आणि 'या तरुणाच्या पालनकर्त्या अल्लाहच्या नावाने' असे म्हणत तो सोडला. बाण त्या तरुणाच्या कपाळावर लागला, मग त्या तरुणाने जिथे बाण लागला होता तिथे आपला हात ठेवला आणि तो मरण पावला. लोक म्हणाले: 'आम्ही या तरुणाच्या पालनकर्त्यावर विश्वास ठेवतो.' मग त्याला राजाकडे आणले आणि त्याला म्हणाले: 'तुम्हाला माहित आहे का की ज्या गोष्टीची तुम्हाला चिंता होती, ती आता तुमच्या बाबतीत घडली आहे, अल्लाहची शपथ. सर्व श्रद्धावानांनो.' मग राजाने रस्त्यात एक खड्डा खणून त्याला आग लावण्याचा आदेश दिला. राजा म्हणाला: 'जो कोणी आपला धर्म सोडणार नाही, त्याला त्यात भाजून काढा.' ते हे करत राहिले, तेवढ्यात एक स्त्री आपल्या मुलासोबत आली, असे वाटले की ती आगीच्या डबक्यात पडू नये म्हणून मागे सरकणार होती, तेव्हा ते बाळ म्हणाले: 'माझ्या आई, धीर धर, खरोखर तू सत्यापेक्षा श्रेष्ठ आहेस.'