Digergaji, dagingnya disisir, tidak ditakuti kecuali hanya takut Allah

Imam Muslim : 5327

حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمْ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ فَجِيءَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَانْكَفَأَتْ بِهِمْ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعْ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتْ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ

Mae wedi dweud wrthym fod [Haddab bin Khalid] wedi dweud wrthym fod [Hammad bin Salamah] wedi dweud wrthym [Tsabit] gan [Abdurrahman bin Abu Laila] gan [Shuhaib] Dywedodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wa Salam: 'Yn y gorffennol, cyn i chi roedd brenin, roedd ganddo ddewin, pan oedd y dewin yn hen, dywedodd wrth y brenin: 'Rwy'n hen, anfonwch ddyn ifanc ataf i ddysgu hud i mi'. Yna daeth dyn ifanc ato, dysgodd hud i'r dyn ifanc. -Y pellter- rhwng y dewin a'r brenin oedd mynach. Daeth y dyn ifanc at y mynach a chlywodd ei eiriau, roedd yn synnu at eiriau'r mynach fel pe bai'n dod at y dewin byddai'n sicr o gael ei guro. Cwynodd y dyn ifanc am hyn wrth y mynach, dywedodd: 'Os yw'r dewin eisiau eich taro chi, dywedwch: 'Mae fy nheulu yn fy nal yn ôl,' ac os ydych chi'n ofni eich teulu, dywedwch: 'Mae'r dewin yn fy nal yn ôl'. Ar adeg o'r fath, un diwrnod aeth at anifail mawr a oedd yn rhwystro llwybr pobl, dywedodd, 'Heddiw byddaf yn gwybod a yw'r dewin yn well neu'r offeiriad yn well'. Cymerodd garreg a dywedodd: 'O Allah, os ydych chi'n hoffi materion y mynach yn fwy na materion y dewin, yna lladdwch yr anifail hwn fel y gall pobl fynd heibio'. Taflodd y garreg a'i lladd, fel y gallai pobl fynd heibio. Dywedodd hyn wrth y mynach. Dywedodd y mynach: 'Fy mab, nawr rydych chi'n well na fi ac mae eich materion wedi dod i'r ffordd rwy'n eu gweld, bydd gennych brawf, os oes gennych brawf, peidiwch â'i ddangos i mi'. Gallai'r dyn ifanc wella pobl ddall ac amrywiol afiechydon. Yna clywodd un o ffrindiau'r brenin a oedd yn ddall, daeth at y dyn ifanc gan ddod â llawer o roddion, dywedodd: 'Iachâ fi a chewch yr hyn rydw i wedi'i gasglu yma'. Dywedodd y dyn ifanc: 'Wnes i ddim iacháu neb, yr unig un sy'n iacháu yw Allah, os ydych chi'n credu ynddo, byddaf yn gweddïo arno i'ch iacháu'. Credodd ffrind y brenin a gweddïodd y dyn ifanc ar Allah a chafodd ei iacháu. Yna daeth ffrind y brenin at y brenin ac eisteddodd yn ei ymyl. Dywedodd y brenin: 'O, rhywun, pwy a iachaodd dy lygaid?' Atebodd y person: 'Fy Arglwydd'. Dywedodd y brenin: 'Oes gen ti Rabb heblaw fi?' Dywedodd y dyn: 'Fy Rabb a'th Rabb yw Allah'. Daliodd y brenin ef a'i arteithio nes iddo ddangos i'r dyn ifanc ac yna daethpwyd â'r dyn ifanc, dywedodd y brenin: 'O fy mab, gall dy hud iacháu pobl ddall, gwallt a thi'n gwneud hyn a hynny'. Dywedodd y dyn ifanc: 'Nid fi yw'r un sy'n iacháu, dim ond Allah sy'n iacháu'. Daliodd y brenin ef a pharhau i'w arteithio a'i ddangos i'r mynach. Daeth y brenin at y mynach, daethpwyd â'r mynach a dywedodd wrtho: 'Gadewch dy grefydd'. Nid oedd y mynach eisiau, felly gofynnodd y brenin am lif a'i osod yng nghanol ei ben fel bod ei ochr yn gorwedd ar y llawr. Ar ôl hynny daethpwyd â ffrind y brenin a dywedodd wrtho: 'Gadewch eich crefydd'. Nid oedd y mynach eisiau, felly gofynnodd y brenin am lif a'i osod yng nghanol ei ben fel bod ei ochr yn gorwedd ar y ddaear. Ar ôl hynny daethpwyd â dyn ifanc a dywedwyd wrtho: 'Gadewch eich crefydd'. Nid oedd y dyn ifanc eisiau. Yna trosglwyddodd y brenin ef i grŵp o'i filwyr, dywedodd y brenin: 'Ewch ag ef i'r mynydd hwn a'r mynydd hwn, ewch ag ef i fyny, os yw am gefnu ar ei grefydd - gadewch iddo - ac os nad yw am, taflwch ef oddi ar ben y mynydd'. Aethant ag ef i ben y mynydd a gweddïodd y dyn ifanc: 'O Allah, digon i mi oddi wrthynt fel y mynni'. Mae'n ymddangos bod y mynydd wedi eu hysgwyd a syrthiasant i gyd. Dychwelodd y dyn ifanc adref nes iddo gyrraedd gerbron y brenin. Gofynnodd y brenin: 'Sut mae cyflwr eich ffrindiau?' Atebodd y dyn ifanc: 'Mae Allah yn ddigon i mi oddi wrthynt'. Yna trosglwyddodd y brenin ef i grŵp o'i filwyr, dywedodd y brenin: 'Ewch ag ef i gwch a'i anfon allan i'r môr, os yw am adael ei grefydd - ewch ag ef adref - ac os nad yw am ei gadael, taflwch ef i ffwrdd'. Aethant ag ef i ganol y môr a gweddïodd y dyn ifanc: 'O Allah, digon i mi oddi wrthynt fel y mynni di'. Mae'n debyg bod y cwch wedi troi drosodd a boddi pob un ohonynt. Aeth y dyn ifanc adref nes iddo gyrraedd gerbron y brenin. Gofynnodd y brenin: Sut mae eich ffrindiau? ' Atebodd y dyn ifanc: 'Mae Allah yn ddigon i mi oddi wrthynt'. Ar ôl hynny dywedodd wrth y brenin: 'Ni fyddwch yn gallu fy lladd nes i chi wneud yr hyn a ddywedaf wrthych.' Gofynnodd y brenin: 'Beth yw eich gorchymyn?' Dywedodd y dyn ifanc: 'Casglwch yr holl bobl mewn ardal eang yna croeswch fi ar y ffrond, cymerwch saeth o fy nghawell a dywedwch: 'Yn enw Allah, Rabb y dyn ifanc hwn'. Os gwnewch chi hynny byddwch yn fy lladd'. Yn y diwedd gwnaeth y brenin hynny. Rhoddodd y saeth yng nghanol y saeth a'i saethu, gan ddweud: 'Yn enw Allah, Rabb y dyn ifanc hwn'. Saethwyd y saeth i deml y dyn ifanc, yna rhoddodd y dyn ifanc ei law lle'r oedd y saeth wedi glynu a bu farw. Dywedodd y bobl: 'Rydym yn credu yn Rabb y dyn ifanc hwnnw'. Yna daeth ag ef at y brenin a dweud wrtho: 'Ydych chi'n gwybod bod rhywbeth yr oeddech chi'n poeni amdano, wrth Allah, wedi digwydd i chi nawr. Pob credadun'. Yna gorchmynnodd y brenin gloddio ffos yn y stryd ac yna cynnau tân. Dywedodd y brenin: 'Pwy bynnag nad yw'n cefnu ar ei grefydd, gadewch iddo gael ei rostio ynddi.' Gwnaethant hynny nes i fenyw ddod gyda'i phlentyn, a oedd i bob golwg eisiau camu'n ôl er mwyn peidio â syrthio i'r pwll tân, yna dywedodd y baban: 'Fy mam, bydd amyneddgar, yn wir rydych chi ar y gwir.'