Doa nabi agar celaan dan laknatnya menjadi rahmat
Imam Muslim : 4712حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ أَبِي طَلْحَةَ حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ كَانَتْ عِنْدَ أُمِّ سُلَيْمٍ يَتِيمَةٌ وَهِيَ أُمُّ أَنَسٍ فَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَتِيمَةَ فَقَالَ آنْتِ هِيَهْ لَقَدْ كَبِرْتِ لَا كَبِرَ سِنُّكِ فَرَجَعَتْ الْيَتِيمَةُ إِلَى أُمِّ سُلَيْمٍ تَبْكِي فَقَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مَا لَكِ يَا بُنَيَّةُ قَالَتْ الْجَارِيَةُ دَعَا عَلَيَّ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنِّي فَالْآنَ لَا يَكْبَرُ سِنِّي أَبَدًا أَوْ قَالَتْ قَرْنِي فَخَرَجَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مُسْتَعْجِلَةً تَلُوثُ خِمَارَهَا حَتَّى لَقِيَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَدَعَوْتَ عَلَى يَتِيمَتِي قَالَ وَمَا ذَاكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَالَتْ زَعَمَتْ أَنَّكَ دَعَوْتَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنُّهَا وَلَا يَكْبَرَ قَرْنُهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ أَمَا تَعْلَمِينَ أَنَّ شَرْطِي عَلَى رَبِّي أَنِّي اشْتَرَطْتُ عَلَى رَبِّي فَقُلْتُ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ أَرْضَى كَمَا يَرْضَى الْبَشَرُ وَأَغْضَبُ كَمَا يَغْضَبُ الْبَشَرُ فَأَيُّمَا أَحَدٍ دَعَوْتُ عَلَيْهِ مِنْ أُمَّتِي بِدَعْوَةٍ لَيْسَ لَهَا بِأَهْلٍ أَنْ يَجْعَلَهَا لَهُ طَهُورًا وَزَكَاةً وَقُرْبَةً يُقَرِّبُهُ بِهَا مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ و قَالَ أَبُو مَعْنٍ يُتَيِّمَةٌ بِالتَّصْغِيرِ فِي الْمَوَاضِعِ الثَّلَاثَةِ مِنْ الْحَدِيثِ
[Зуҳайр бин Ҳарб] ва [Абу Маъон Ар-Рақосӣ] ба ман хабар доданд ва ин сухан ба Зуҳайр тааллуқ дорад. Ӯ гуфт: [Умар бин Юнус] ба мо хабар додааст; [Икрима бин Аммор] ба мо хабар додааст; [Исҳоқ бин Абу Талҳа] ба мо хабар додааст; [Анас бин Молик] ба ман хабар додааст, ки ӯ гуфт: «Умми Сулайм, модари Анас, духтари ятим дошт. Боре Паёмбари Худо ятимро дид ва гуфт: «Эй ту! Ту дар ҳақиқат калон шудаӣ, аммо ҳанӯз ба камол нарасидааст». Духтари ятим инро шунида, гирён назди Умми Сулайм баргашт. Сипас Умми Сулайм пурсид: «Туро чӣ шудааст, духтарам?» Духтараш ҷавоб дод: «Расули Худо ба ман гуфт, ки ман ҳанӯз ба камол нарасидам ва то абад ба камол нарасидам». Умми Сулайм бо шунидани шикояти духтараш фавран бо рӯймоли худ аз хона берун рафт, то бо Паёмбари Худо мулоқот кунад. Пас аз вохӯрӣ, Паёмбар (с) фавран пурсид: «Эй Умми Сулайм, ба ту чӣ шудааст?» Умми Сулайм ҷавоб дод: «Духтарам аз ман шикоят кард, ки ту суханоне гуфтӣ, ки духтари ятимамро ғамгин кардӣ». Паёмбар (с) ҷавоб дод: «Чӣ маъно дорӣ, эй Умми Сулайм?» Умми Сулайм ба шарҳ додан шурӯъ кард: «Духтарам гуфт: ту гуфтӣ, ки калон намешавад». Паёмбари Худо ин суханро шунида, хандид ва гуфт: «Эй Умми Сулайм, оё намедонӣ, ки ман ба Парвардигорам чӣ шарт гузоштаам? Дар асл, шартҳое ҳастанд, ки ман бояд дар назди Парвардигорам иҷро кунам. Ман гуфтам: «Худоё, ман танҳо инсон ҳастам. Ман метавонам мисли дигарон хушбахт бошам ва мисли дигарон хашмгин ҳам бошам. Агар касе аз қавми ман аз суханони ман, ки ман набояд ба ӯ мегуфтам, ранҷида бошад, пас ин каффораи гуноҳонаш ва мукофоте бошад, ки ӯро дар рӯзи қиёмат ба Ту наздиктар кунад». Абу Маъон гуфт: «Калимаи ятим, ки дар ин ҳадис се маротиба зикр шудааст, бояд дар шакли ташгир - даъват ба маънои хурд -, яъне бо садои «ютайма» - ятими хурд - талаффуз шавад».