Doa Nabi agar celaan dan laknatnya menjadi rahmat, zakat atau shalat

इमाम मुस्लिम : 4712

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ أَبِي طَلْحَةَ حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ كَانَتْ عِنْدَ أُمِّ سُلَيْمٍ يَتِيمَةٌ وَهِيَ أُمُّ أَنَسٍ فَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَتِيمَةَ فَقَالَ آنْتِ هِيَهْ لَقَدْ كَبِرْتِ لَا كَبِرَ سِنُّكِ فَرَجَعَتْ الْيَتِيمَةُ إِلَى أُمِّ سُلَيْمٍ تَبْكِي فَقَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مَا لَكِ يَا بُنَيَّةُ قَالَتْ الْجَارِيَةُ دَعَا عَلَيَّ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنِّي فَالْآنَ لَا يَكْبَرُ سِنِّي أَبَدًا أَوْ قَالَتْ قَرْنِي فَخَرَجَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مُسْتَعْجِلَةً تَلُوثُ خِمَارَهَا حَتَّى لَقِيَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَدَعَوْتَ عَلَى يَتِيمَتِي قَالَ وَمَا ذَاكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَالَتْ زَعَمَتْ أَنَّكَ دَعَوْتَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنُّهَا وَلَا يَكْبَرَ قَرْنُهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ أَمَا تَعْلَمِينَ أَنَّ شَرْطِي عَلَى رَبِّي أَنِّي اشْتَرَطْتُ عَلَى رَبِّي فَقُلْتُ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ أَرْضَى كَمَا يَرْضَى الْبَشَرُ وَأَغْضَبُ كَمَا يَغْضَبُ الْبَشَرُ فَأَيُّمَا أَحَدٍ دَعَوْتُ عَلَيْهِ مِنْ أُمَّتِي بِدَعْوَةٍ لَيْسَ لَهَا بِأَهْلٍ أَنْ يَجْعَلَهَا لَهُ طَهُورًا وَزَكَاةً وَقُرْبَةً يُقَرِّبُهُ بِهَا مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ و قَالَ أَبُو مَعْنٍ يُتَيِّمَةٌ بِالتَّصْغِيرِ فِي الْمَوَاضِعِ الثَّلَاثَةِ مِنْ الْحَدِيثِ

[झुहैर बिन हर्ब] आणि [अबू मा'आन अर रकासी] यांनी मला सांगितले आहे आणि हे शब्द झुहैर यांचे आहेत. ते म्हणाले; ['उमर बिन युनुस] यांनी आम्हाला सांगितले आहे; ['इक्रिमा बिन 'अम्मार] यांनी आम्हाला सांगितले आहे; [इशाक बिन अबू तलहा] यांनी आम्हाला सांगितले आहे; [अनस बिन मलिक] यांनी मला सांगितले की ते म्हणाले; "अनस यांची आई, उम्म सुलेम यांना एक अनाथ मुलगी होती. एकदा, अल्लाहच्या पैगंबरांनी त्या अनाथ मुलीला पाहिले आणि म्हणाले: 'अगं तू! तू मोठी झाली आहेस, पण अजून परिपक्व झालेली नाहीस.' हे ऐकून, ती अनाथ मुलगी रडत रडत उम्म सुलेम यांच्याकडे परत आली. मग उम्म सुलेम यांनी विचारले: 'माझ्या मुली, तुला काय झाले आहे?' तिच्या मुलीने उत्तर दिले: 'अल्लाहच्या पैगंबरांनी मला सांगितले आहे की मी अजून परिपक्व झालेली नाही आणि मी कधीच परिपक्व होणार नाही.'" आपल्या मुलीची तक्रार ऐकून, अखेरीस उम्म सुलेम आपला बुरखा घालून पैगंबरांना भेटायला ताबडतोब घराबाहेर आल्या. भेटीनंतर, पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी ताबडतोब विचारले: 'उम्म सुलेम, तुम्हाला काय झाले आहे?' उम्म सुलेम यांनी उत्तर दिले; 'माझ्या मुलीने माझ्याकडे तक्रार केली आहे की तुम्ही असे शब्द बोललात ज्यामुळे माझ्या अनाथ मुलीचे मन दुःखी झाले.' पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी उलट विचारले: 'उम्म सुलेम, तुमचा नेमका काय अर्थ आहे?' उम्म सुलेम यांनी समजावून सांगायला सुरुवात केली; 'माझी मुलगी म्हणाली की तुम्ही म्हणालात की ती मोठी होणार नाही.' हे विधान ऐकून अल्लाहचे पैगंबर हसले आणि म्हणाले: 'हे उम्म सुलेम, मी माझ्या पालनकर्त्यासमोर कोणत्या अटी ठेवल्या आहेत हे तुला माहीत नाही का? खरे तर, अशा काही अटी आहेत ज्या मला माझ्या पालनकर्त्यासमोर पूर्ण करायच्या आहेत. मी म्हटले; 'हे माझ्या देवा, मी केवळ एक माणूस आहे. मी इतर लोकांप्रमाणे आनंदी होऊ शकतो आणि इतर लोकांप्रमाणे रागावूही शकतो. जर माझ्या लोकांपैकी कोणी माझ्या अशा शब्दांमुळे दुखावला गेला, जे मी त्याला बोलायला नको होते, तर हे त्याच्या पापांचे प्रायश्चित्त आणि असे प्रतिफळ असू दे, जे त्याला कयामतच्या दिवशी तुझ्या अधिक जवळ आणेल.' अबू माआन म्हणाले; 'या हदीसमध्ये तीन वेळा उल्लेखलेला 'अनाथ' हा शब्द 'तशगीर' (लहान अर्थाने उच्चारणे) या स्वरूपात, म्हणजेच 'युतैमा' (लहान अनाथ) या ध्वनीने उच्चारला पाहिजे.'