Aku menjual baju besi, membeli kebun di Bani Salamah, itu harta pertama di masa Islam

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ أَفْلَحَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ قَالَخَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ حُنَيْنٍ فَلَمَّا الْتَقَيْنَا كَانَتْ لِلْمُسْلِمِينَ جَوْلَةٌ فَرَأَيْتُ رَجُلًا مِنْ الْمُشْرِكِينَ قَدْ عَلَا رَجُلًا مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَضَرَبْتُهُ مِنْ وَرَائِهِ عَلَى حَبْلِ عَاتِقِهِ بِالسَّيْفِ فَقَطَعْتُ الدِّرْعَ وَأَقْبَلَ عَلَيَّ فَضَمَّنِي ضَمَّةً وَجَدْتُ مِنْهَا رِيحَ الْمَوْتِ ثُمَّ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَأَرْسَلَنِي فَلَحِقْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا بَالُ النَّاسِ قَالَ أَمْرُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ رَجَعُوا وَجَلَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَنْ قَتَلَ قَتِيلًا لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَلَهُ سَلَبُهُ فَقُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ قَالَ ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ فَقُمْتُ فَقُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ قَالَ ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ فَقُمْتُ فَقَالَ مَا لَكَ يَا أَبَا قَتَادَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ رَجُلٌ صَدَقَ وَسَلَبُهُ عِنْدِي فَأَرْضِهِ مِنِّي فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لَاهَا اللَّهِ إِذًا لَا يَعْمِدُ إِلَى أَسَدٍ مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنْ اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُعْطِيَكَ سَلَبَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَدَقَ فَأَعْطِهِ فَأَعْطَانِيهِ فَابْتَعْتُ بِهِ مَخْرَفًا فِي بَنِي سَلِمَةَ فَإِنَّهُ لَأَوَّلُ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ فِي الْإِسْلَامِوَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ أَفْلَحَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمَ حُنَيْنٍ نَظَرْتُ إِلَى رَجُلٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ يُقَاتِلُ رَجُلًا مِنْ الْمُشْرِكِينَ وَآخَرُ مِنْ الْمُشْرِكِينَ يَخْتِلُهُ مِنْ وَرَائِهِ لِيَقْتُلَهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَى الَّذِي يَخْتِلُهُ فَرَفَعَ يَدَهُ لِيَضْرِبَنِي وَأَضْرِبُ يَدَهُ فَقَطَعْتُهَا ثُمَّ أَخَذَنِي فَضَمَّنِي ضَمًّا شَدِيدًا حَتَّى تَخَوَّفْتُ ثُمَّ تَرَكَ فَتَحَلَّلَ وَدَفَعْتُهُ ثُمَّ قَتَلْتُهُ وَانْهَزَمَ الْمُسْلِمُونَ وَانْهَزَمْتُ مَعَهُمْ فَإِذَا بِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي النَّاسِ فَقُلْتُ لَهُ مَا شَأْنُ النَّاسِ قَالَ أَمْرُ اللَّهِ ثُمَّ تَرَاجَعَ النَّاسُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَقَامَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلٍ قَتَلَهُ فَلَهُ سَلَبُهُ فَقُمْتُ لِأَلْتَمِسَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلِي فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَشْهَدُ لِي فَجَلَسْتُ ثُمَّ بَدَا لِي فَذَكَرْتُ أَمْرَهُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ سِلَاحُ هَذَا الْقَتِيلِ الَّذِي يَذْكُرُ عِنْدِي فَأَرْضِهِ مِنْهُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلَّا لَا يُعْطِهِ أُصَيْبِغَ مِنْ قُرَيْشٍ وَيَدَعَ أَسَدًا مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنْ اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَدَّاهُ إِلَيَّ فَاشْتَرَيْتُ مِنْهُ خِرَافًا فَكَانَ أَوَّلَ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ فِي الْإِسْلَامِ

Esan digu [Abdullah bin Yusuf]-ek. Esan digu [Malik]-ek [Yahya bin Said]-ek [Umar bin Kathir bin Aflah]-ek [Abu Muhammad, -lehengo esklaboa- Abu Qatadah]-ek [Abu Qatadah]-ek. Esan digu: Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin abiatu ginen Hunain-eko gudura. Borrokan ari ginela, eztabaida bat izan zen musulmanen artean, baina orduan politeista bat musulman baten atzetik ikusi nuen. Bizkor-azkar politeista gizona atzetik jo nuen, zehazki sorbaldako zainean nire ezpatarekin, eta lortu nuen bere armadura ebakitzea. Bat-batean, gizona nire aurrean jarri zen, besarkatu egin ninduen, baina heriotzaren usaina sumatu nuen, eta heriotza hil zen, beraz, libre geratu nintzen harengandik. Orduan, Umar bin Khattab-ekin topo egin nuen eta galdetu nion: "Zein da herriaren patua?". Hark erantzun zuen: "Allah azza wa Jalla-k erabaki du". Orduan, lagunak itzuli ziren, eta Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, eserita zegoen eta iragarri zuen: "Etsaia hil dezakeen edonork, eta frogak baditu, bere harrapakina berea izango da". Beraz, nik - Abu Qatadah - esan nuen: "Nork emango du nire lekukotza?". Orduan eseri nintzen. Profetak lehen bezala esan zuen. Beraz, bigarren aldiz zutitu nintzen eta esan nuen: "Nork emango du nire lekukotza?". Beraz, eseri nintzen. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esaldi berarekin esan zuen. Berriro zutitu nintzen, baina Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, galdetu zidan: "Zer behar duzu, Abu Qatadah?". Beraz, esan nion egin nuen guztia. Bat-batean, lagun bat zutitu eta esan zuen: "Abu Qatadahk arrazoi du, eta harrapakina nirekin dago, mesedez, konbentzitu nirekin pozik egoteko!". Berehala, Abu Bakr agertu zen eta esan zuen: "Zin egiten dut, Allahgatik, ezin dela horrela izan". Ezin al du pertsona horrek Alaren lehoietako batekin topo egin - hau da, Abu Qatadah - Alaren eta bere Mezulariaren alde borrokatu zena eta gero salab eman zuena - bere harrapakina -!' Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esan zuen: 'Abu Bakr-ek arrazoi du, eman bere harrapakina Abu Qatadahi! Beraz, gizonak niri eman zidan. Orduan -Abu Qatadah- harrapakin horrekin lorategi bat erosi nuen Bani Salimah-n, eta hori izan zen Islamaren garaian izan nuen lehen jabetza. [Laith]-ek esan zuen bitartean, [Yahya bin Said]-ek [Umar bin Kathir bin Aflah]-engandik [Abu Muhammad]-engandik kontatu dit, -maula- Abu Qatadah-ek, [Abu Qatadah]-ek esan zidan, Hunain-eko guduan, musulman bat politeista baten aurka borrokan ikusi nuela, eta beste etsai politeista bat zegoen atzean hura hiltzeko ezkutatuta. Beraz, espioiaren atzetik joan nintzen, bere ezpata altxatu zuen ni jotzeko, baina lehenik eskua jo nion moztu arte. Gizonak niri eusten jarraitu zidan eta hain estu besarkatu ninduen, ezen ni ere beldurtu nintzen, baina antza denez, bere indarra pixkanaka ahuldu egin zen, eta azkenean lurrera bota eta hil egin nuen, musulmanak sakabanatu ziren eta ni haiekin batera sakabanatu nintzen, baina Umar bin Khattab oraindik musulmanen artean zegoela gertatu zen eta galdetu nion: "Zein izango da gure patua?" Umarrek erantzun zuen: "Alak erabakiko du!" orduan lagunek Allahren Mezularia Shallallahu'alaihiwasallam-ekin topo egin zuten, eta iragarpen bat egin zuen: "Hil zuen biktimaren frogak eman ditzakeen edonork, hark jasoko ditu harrapakinak". Beraz, berehala altxatu nintzen gerra hartan hil nuen biktimaren frogak bilatzeko, eta ez nuen ikusi nire hilketaren berri eman nahi zuen inor. Beraz, eseri egin nintzen, eta orduan ekimena izan nuen Allahren Mezularia Shallallahu'alaihiwasallam-i nire sentimenduak adierazteko. Bat-batean norbaitek esan zuen: "Hil zuen pertsonaren arma, Abu Qatadah-ek beti aipatzen duena, nirekin dago, mesedez, eskatu bere bedeinkapena!" Beraz, Abu Bakarrek berehala esan zuen; «Egia esan, ez, inola ere ez, inola ere ez luke Alaren Mezulariak arma hori Quraysh-eko txolarreei bakarrik emango —Abu Bakr-ek gizonari zuzendutako hitz iraingarriak—, eta Alaren lehoia —Abu Qatadah-ren ezizena— atzean utzi zuen, Ala eta Bere Mezularia, sallallaahu'alaihiwasallam, defendatzeko borrokatu zena. Beraz, Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam, zutitu zen. Orduan, gizonak bere pistola eman zidan, eta harekin baratze bat erosi nion. Hori izan zen nire Islamean izan nuen lehen aberastasuna».