Hadits Perwakilan
Wukuf dilakukan dengan berdzikir dan menghadap kiblat, bukan menghadap gunung
इमाम अबू दाऊद : 1628حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ وَرُبَّمَا زَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ الْكَلِمَةَ وَالشَّيْءَ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ وَأَهْلًا يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا يَعْنِي ثَوْبًا مُلَفَّقًا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا فَصَلَّى بِنَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَذْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ فَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَرَأَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَالَ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ وَعُثْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سُلَيْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَوَحَّدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعَدَ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَنَعَ عَلَى الْمَرْوَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ الطَّوَافِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَلَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيُحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلْأَبَدِ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا وَقَالَ مَنْ أَمَرَكِ بِهَذَا فَقَالَتْ أَبِي فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الْأَمْرِ الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحْلِلْ قَالَ وَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ لَهُ مِنْ شَعْرٍ فَضُرِبَتْ بِنَمِرَةٍ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةٍ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دِمَاؤُنَا دَمُ قَالَ عُثْمَانُ دَمُ ابْنُ رَبِيعَةَ و قَالَ سُلَيْمَانُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و قَالَ بَعْضُ هَؤُلَاءِ كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ اتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَإِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ ثُمَّ قَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حِينَ غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَس
हे आम्हाला [अब्दुल्ला इब्न मुहम्मद अल-नुफैली], [उस्मान इब्न अबू शैबाह], [हिशाम इब्न 'अम्मार] आणि [सुलेमान इब्न अब्दुर्रहमान अल-दिमाश्की] यांनी सांगितले, आणि शक्य आहे की त्यापैकी काहींनी इतरांनी सांगितलेल्या कथनात एक वाक्य जोडले असेल. त्यांनी सांगितले: आम्हाला [हतीम बिन इस्माईल] यांनी सांगितले, आणि आम्हाला [जाफर बिन मुहम्मद] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: आम्ही [जाबिर बिन अब्दुल्ला] यांना भेटायला गेलो, आणि जेव्हा आम्ही त्यांच्याकडे पोहोचलो, तेव्हा त्यांनी त्या लोकांबद्दल विचारले जोपर्यंत ते माझ्याकडे आले. मी म्हणालो: मी मुहम्मद बिन अली बिन हुसैन आहे. मग त्याने माझ्या डोक्यावर हात ठेवला आणि माझ्या शर्टाची वरची बटण सोडली, नंतर खालची बटणही सोडली, मग त्याने आपला तळहात माझ्या दोन स्तनांच्या मधोमध ठेवला, आणि तेव्हा मी तरुण होतो. मग त्याने म्हटले: 'तुम्हाला येथे येण्यास परवानगी आहे, हे माझ्या भावा. तुम्हाला जे काही विचारायचे असेल ते विचारा.' मग मी त्याला विचारले, तो अंध होता. मग नमाजाची वेळ झाली, आणि तो एका अशा वस्त्रात उभा राहिला जे बाजूंनी बांधलेले होते; जेव्हा तो ते आपल्या खांद्यावर टाकायचा, तेव्हा ते वस्त्र इतके लहान असल्यामुळे त्याचे दोन्ही टोक त्याच्यावर परत पडायचे. मग तो आमच्यासोबत प्रार्थना करायला लागला, तेव्हा त्याचा लबादा कपड्यांच्या हुकावर त्याच्या कपड्यांच्या शेजारी पडलेला होता. मग मी म्हटले: 'आम्हाला अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या हजविषयी सांगा!' मग त्याने हाताने इशारा करून नऊ पर्यंत मोजले. मग त्याने सांगितले: 'खरोखर, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) नऊ वर्षे हज न करता राहिले, मग नवव्या वर्षी लोकांमध्ये घोषणा करण्यात आली की अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) हज करण्याचा इरादा बाळगतात. मग अनेक लोक मदीना येथे आले; त्यापैकी सर्वांनाच पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांचे अनुकरण करायचे होते आणि त्यांनी जे केले तेच करायचे होते. मग अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) प्रस्थान झाले, आणि आम्हीही त्यांच्यासोबत प्रस्थान केले, जोपर्यंत आम्ही ذوالحليفه येथे पोहोचलो. आणि असमा बिन्त उमैस यांनी मुहम्मद इब्न अबू बक्र यांना जन्म दिला. तिने मग अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे एक संदेशवाहक पाठवून विचारले: 'मी काय करावे?' मग त्याने सांगितले: "स्नान करा, तुमचे गुप्तांग वस्त्राने झाका आणि इहरामची अवस्था धारण करा." मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी मशिदीत नमाज अदा केली, नंतर अल-काश्वा' या उंटावर चढले, जोपर्यंत उंट अल-बईदा' येथे पोहोचला… -जabir म्हणाले: मी माझ्या डोळ्यांच्या सामर्थ्यानुसार पुढे स्वार झालेल्यांना आणि चालणाऱ्यांना, त्याच्या उजवीकडे तसेच, त्याच्या डावीकडे तसेच, आणि त्याच्या मागे तसेच पाहिले. आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आमच्यात होते, आणि त्यांच्यावर कुरआन अवतरित झाले होते, आणि त्यांना त्याचा अर्थ माहित होता. तो जे काही करतो ते आम्हीही करतो; मग त्याने तौहीदच्या शब्दांसह तलबिया उच्चारली: लब्बैकल्लाहुम्मा लब्बैक, लब्बैक ला शरीका लाका लब्बैक, इन्नाल हम्दा वन्निअ्मता वल्मुल्का ला शरीका लाका. (अरे अल्लाह, मी तुझ्या आह्वानाला प्रतिसाद देतो, मी तुझ्या आह्वानाला प्रतिसाद देतो, मी तुझ्या आह्वानाला प्रतिसाद देतो. तुझ्याबरोबर कोणताही भागीदार नाही, मी तुझ्या आह्वानाला प्रतिसाद देतो; खरोखरच, सर्व स्तुती, आशीर्वाद आणि राज्य तुझंच आहे; तुझ्याबरोबर कोणताही भागीदार नाही). आणि लोक या शब्दांसह तलबिया म्हणत असत, आणि अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यापैकी कोणत्याही गोष्टीवर आक्षेप घेतला नाही, आणि अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आपली तलबिया म्हणतच राहिले. जबीर म्हणाले: 'आम्ही फक्त हज करण्याचा मानस ठेवला होता; आम्हाला उम्रा कसा करायचा हे माहीत नव्हते, जोपर्यंत आम्ही त्यांच्यासोबत काबापर्यंत पोहोचलो नाही. त्याने कोपऱ्यांना स्पर्श केला आणि तीन वेळा सई केली, चार फेर सामान्य चालत पार केले, नंतर मकामे इब्राहीमकडे जाऊन हा आयत वाचला: "आणि मकामे इब्राहीमला नमाजाचे स्थान बनवा." मग त्याने मकामे इब्राहीमला स्वतः आणि काबा यांच्यामध्ये ठेवले. कथकाने सांगितले: [माझ्या वडिलांनी] सांगितले; [इब्न नुफैईल] आणि [उत्मान] यांनी सांगितले; …. -आणि मला यासाठी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याशिवाय दुसरा कोणताही स्रोत माहित नाही- [सुलेमान] म्हणाले; आणि मला यासाठी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी दोन रकातात सूरह अल-इखलास आणि सूरह अल-काफिरून पठण केल्याशिवाय दुसरा कोणताही स्रोत माहित नाही. मग तो काबाकडे परत आला आणि कोपऱ्याला स्पर्श करून दरवाजातून बाहेर निघाला व सफाकडे गेला. जेव्हा तो सफाजवळ पोहोचला, तेव्हा त्याने वाचले: "इन्नाश् शफा वल मरवता मिन शआइरिल्लाह, नबदाउ बिमा बदा-अल्लाहू बिही." (निःसंशय, सफा आणि मरवा हे अल्लाहच्या चिन्हांपैकी आहेत. आम्ही त्याप्रमाणेच सुरुवात करतो जशी अल्लाहने सुरुवात केली.) मग त्याने शफावरून सुरुवात केली; तो त्यावर चढत गेला जोपर्यंत त्याला काबा दिसू लागली, मग त्याने तक्बीर म्हटली आणि अल्लाहच्या एकतेची घोषणा केली. त्याने म्हटले: "ला इलाहा इल्ला अल्लाह वह्दहु ला शरीका लहु, लहुल मुल्कु व लहुल हम्दु युहयि व युमिटु व हुवा अला कुल्ली शै इन قادر." ला इलाहा इल्लल्लाहु वह्दहू, अंजज़ा व'दहू व नशरा 'अबदहू, व हज़मल् अह्ज़ाबा वह्दहू।" (अल्लाहशिवाय उपासनेस पात्र कोणताही देव नाही; त्याला कोणीही जोडीदार नाही; सर्व राज्य आणि सर्व स्तुती त्याचीच आहे; तोच जीवन देतो आणि मृत्यू घडवतो, आणि सर्व गोष्टींवर त्याचीच सर्वशक्तिमान ताकद आहे. अल्लाहशिवाय इतर कोणीही पूजनीय देव नाही; तो स्वतःच बचावतो, आपल्या सेवकाला मदत करतो आणि शत्रू गटांना स्वतःच पराभूत करतो). मग तो या दोन बिंदूंमध्ये प्रार्थना करायचा, हे तीन वेळा पुन्हा करायचा, नंतर तो मरवाकडे उतरत असे; तिथे पाय जमिनीला लागताच तो दऱ्यापलीकडे धावत जायचा; चढताना तो मरवापर्यंत चालत जायचा, आणि मरवावर पोहोचल्यावर तो सफावर जे केले तेच करायचा. मग मर्व्याच्या शिखरावर तवाफ पूर्ण केल्यावर त्याने म्हटले: "जर मला आता जे स्पष्ट झाले आहे ते तेव्हाच स्पष्ट झाले असते, तर मी कुर्बानीचे जनावर आणले नसते आणि ती 'उमराह' म्हणून केली असती; त्यामुळे तुमच्यापैकी ज्यांनी कुर्बानीचे जनावर आणलेले नाही, त्यांनी तहाल्लुल करावे आणि ती 'उमराह' म्हणून करावी." मग सर्व लोकांनी ताहल्लुल करून आपले केस कापले, फक्त पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि ज्यांनी बलिदान प्राणी आणले होते, ते वगळता. मग सुरक़ाह इब्न जुशाम म्हणाले: "अल्लाहच्या प्रेषिता, हे फक्त या वर्षासाठी आहे की सर्वकाळासाठी?" मग अल्लाहच्या प्रेषिताने, ज्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असोत, आपले बोटे गुंफून म्हटले: "अम्रह अशा प्रकारे हजमध्ये समाविष्ट करण्यात आली आहे." त्याने ते दोनदा पुनरावृत्ती केली: 'नाही, तर सर्वकाळासाठी.' अली (रजिअल्लाहु अन्हु) येमेनातून पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांची उंट घेऊन आले आणि त्यांनी फातिमा (रजिअल्लाहु अन्हा) यांना ताहल्लुल पूर्ण केलेल्यांमध्ये मोकळे कपडे घातलेले आणि सुरमा लावलेले पाहिले. तेव्हा अली यांनी आक्षेप घेतला आणि विचारले, 'तुला हे करण्याचा आदेश कोणी दिला?' फातिमा म्हणाली, 'माझ्या वडिलांनी.' इराकमध्ये असताना अली यांनी एकदा सांगितले, 'मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे आलो होतो, फातिमाने जे केले त्याबाबत तिला आव्हान देण्यासाठी आणि तिने जे सांगितले त्याबाबत पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडून निर्णय विचारण्यासाठी.' मग मी त्याला सांगितले की मला तिच्या कृतीशी सहमत नाही. मग फातिमा म्हणाली: 'खरंच, माझ्या वडिलांनी मला हे करण्याचा आदेश दिला आहे.' मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणाले: 'ती बरोबर आहे, ती बरोबर आहे.' 'तू हज करण्याचा इरादा करताना काय म्हटले?' अली म्हणाले: 'मी म्हटले: अल्लाहुम्मा इन्नी उहिल्लू बिमा अहल्ला बिही रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम.' (अरे अल्लाह, मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या तलबियाने इहरामची अवस्था धारण करतो).' त्यांनी सांगितले: 'खरोखरच, मी बलिदानासाठी प्राणी आणले आहेत, त्यामुळे तुम्ही तहार्रुल करू नका.' आणि यमनहून अली यांनी आणलेल्या बलिदानाच्या प्राण्यांची संख्या आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मदीनाहून आणलेल्या प्राण्यांची संख्या एकूण शंभर होती. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि बलिदान पशु घेऊन येणाऱ्या वगळता सर्वांनी तहर्रुल करून आपले केस कापले. नंतर तर्वीयाच्या दिवशी, जेव्हा ते मीनाकडे निघाले, तेव्हा हज करण्यासाठी त्यांनी तलबिया पाठवली. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी आपल्या सवारीवर चढून मिना येथे झूह्र, अस्र, मग्रिब, इसा आणि फज्र या नमाजांचे अदा केले; नंतर ते सूर्योदयापर्यंत तिथेच राहिले आणि त्यांनी केसांचे तंबू उभारण्याचे आदेश दिले. मग तो तंबू नमिराह परिसरात उभारण्यात आला, आणि पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम प्रस्थान केले; कुरैशांना याबद्दल शंका नव्हती की पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मुझ्दलिफाह येथील मशअर अल-हराम येथे उभे राहत होते, जसे कुरैश इस्लामपूर्व काळात करीत होते. मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम अराफातपर्यंत पोहोचले आणि त्यांना नमिराह येथे त्यांच्यासाठी तंबू उभारलेला आढळला. त्यानंतर तो तिथेच थांबला आणि सूर्यास्तानंतर त्याने आपल्या कश्वा नावाच्या उंटाची तयारी करण्याचा आदेश दिला; त्यावर काठी घातली गेली, आणि तो टेकडीच्या मध्यभागी गेला व म्हणाला: "खरोखरच, तुमचे रक्त आणि तुमची संपत्ती पवित्र आहेत, जसे हा दिवस तुमच्यासाठी पवित्र आहे, या महिन्यात आणि या भूमीत." जाणून घ्या की पूर्व-इस्लामी काळातील सर्व बाबी माझ्या पायाखाली टाकण्यात आल्या आहेत; पूर्व-इस्लामी काळातील रक्तक्षमा माफ करण्यात आली आहे, आणि प्रथम माफ करण्यात आलेले रक्त म्हणजे आमचे रक्त – उस्मान म्हणाले: ते इब्न रबीआहचे रक्त आहे. तर सुलेमान म्हणाले: रबीआह इब्न अल-हरिथ इब्न अब्दुल मुत्तलिब यांचे रक्त. काहींनी म्हटले: 'त्याला एकदा बनी सादच्या लोकांमध्ये संगोपन करण्यात आले, नंतर हुजाईलच्या लोकांनी त्याची हत्या केली'—आणि पूर्व-इस्लामी काळातील व्याज रद्द करण्यात आले आहे; मी रद्द केलेले पहिले व्याज म्हणजे आमचे व्याज, म्हणजे अब्बास बिन अब्दुल मुत्तलिबचे व्याज; खरोखरच, अशा सर्व व्याजांना रद्द करण्यात आले आहे. स्त्रियांशी व्यवहार करताना अल्लाहची भीती बाळगा; खरोखरच, तुम्ही त्यांना अल्लाहकडून अमानत म्हणून स्वीकारले आहे आणि अल्लाहच्या शब्दांनी तुमची गुप्तांगे वैध केली आहेत. तुमचा त्यांच्यावरचा हक्क म्हणजे त्यांनी तुम्हाला नापसंत असलेल्या कोणालाही तुमच्या घरात येऊ देऊ नये; जर त्यांनी तसे केले, तर त्यांना वेदना न होईल असा मार घाला. त्यांच्यावर तुमचा हक्क आहे की तुम्ही त्यांना चांगल्या प्रकारे अन्न व वस्त्र पुरवा. आणि मी तुमच्यासाठी अशी गोष्ट सोडून गेलो आहे की जर तुम्ही तिला घट्ट धरून ठेवले तर कधीच मार्गभ्रष्ट होणार नाहीत, ती म्हणजे अल्लाहची पुस्तक (कुरआन). तुम्ही माझ्याबद्दल विचारले; तुमचे मत काय आहे?" त्यांनी उत्तर दिले: "आम्ही साक्षी देतो की तुम्ही संदेश पोहोचवला, जबाबदारी पार पाडली आणि सल्ला दिला." मग त्यांनी आकाशकडे बोट दाखवत आणि लोकांकडे इशारा करत म्हटले: "अल्लाहो, साक्षी दे, अल्लाहो, साक्षी दे." मग बिलाल यांनी एकदा अजान आणि एकदा इक़ामत दिली. मग त्यांनी झुहरची नमाज अदा केली, नंतर उभे राहून असरची नमाज अदा केली, आणि त्या दोघांमध्ये कोणतीही नमाज अदा केली नाही. मग तो अल-कस्व्यावर चढला आणि वुकूफच्या ठिकाणी पोहोचला. त्याने आपल्या उंटाचा, अल-कस्व्याचा, उदर खडकांकडे करून उभा केला आणि हब्लुल मुशय्य (म्हणजेच तेथे जमलेल्या लोकांचे ठिकाण) आपल्या समोर ठेवले; मग त्याने किब्लाकडे तोंड केले आणि सूर्यास्त होईपर्यंत तसेच उभा राहिला, जोपर्यंत त्याचा लालसर पिवळसर रंग काहीसा गळून गेला आणि त्याचा गोला पूर्णपणे अदृश्य झाला. मग त्यांनी उसामा यांना आपल्या मागे स्वार होण्यास सांगितले, आणि ते आपल्या उंटाच्या लगाम ओढत चालले, ज्याचे नाव अल-काश्वा` होते, तोपर्यंत की त्याचे डोकं लगामाच्या तळाशी लागले, आणि त्यांनी आपल्या उजव्या हाताने म्हटले: "शांत व्हा, हे लोक, शांत व्हा, हे लोक." जेव्हा त्याचे डोकं लगामाजवळ येई, तेव्हा तो ते थोडे सैल करी, जोपर्यंत तो उठून मुझदलिफाला पोहोचला; मग त्याने मगरिब आणि इसा यांच्या नमाजांना एका अजान आणि दोन इक़ामहने एकत्र केले, [उत्मान] म्हणाले; आणि त्याने त्या दोनांमधील कोणताही नफली नमाज अदा केला नाही. मग त्यांचे वृत्तांत एकमत करतात, म्हणजे: मग तो झोपला आणि पहाटेनंतर, फज्रचा वेळ स्पष्ट होताच, त्याने फज्रची नमाज एका अजान आणि एका इक़ामतसह अदा केली. मग त्यांचे वृत्तांत एकमत करतात, म्हणजे: मग तो काश्वावर चढला आणि तो मसियार अल-हरमवर पोहोचला, आणि त्यावर चढला. [उत्मान] आणि [सुलेमान] म्हणाले; आणि किब्ल्याकडे तोंड करून. मग त्याने अल्लाहची स्तुती केली, त्याची महिमा केली आणि तहरील पठण केली. [उत्मान] यांनी पुढे सांगितले: आणि त्याने त्याची एकता सिद्ध केली. तो सकाळची उजाड पसरताच उभा राहिला, मग सूर्योदयापूर्वी तो निघाला, आणि त्याने अल-फज़्ल इब्न अल-अब्बास यांना घोड्यावर बसवले, जो सुंदर, पांढऱ्या आणि तेजस्वी केसांचा माणूस होता. नंतर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) निघून गेल्यावर, ते काही धावत असलेल्या स्त्रियांच्या जवळून गेले; अल-फद्ल त्यांना पाहू लागला, आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी आपला हात अल-फद्लच्या चेहऱ्यावर ठेवला, तेव्हा अल-फद्लने आपले चेहरे दुसऱ्या बाजूला वळवला. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी आपला हात दुसऱ्या बाजूला वळवला, आणि अल-फद्लही पाहतच आपले चेहरे दुसऱ्या बाजूला वळवत होता, जोपर्यंत ते मुहस्सिर येथे पोहोचले. तेथे त्यांनी थोडेसे हालचाल करून मग मोठ्या जमराहकडे जाणाऱ्या मध्यवर्ती मार्गावरून चालत गेले, जोपर्यंत ते त्या जमराहजवळ पोहोचले जिथे एक झाड होते, मग त्याने सात खडे फेकले आणि प्रत्येक फेकीवर 'अल्लाहु अकबर' म्हटले, जणू काठीने फेकलेल्या खड्यांसारखे. त्याने टेकडीच्या मध्यभागातून दगड फेकले, नंतर बलिदानाच्या ठिकाणी जाऊन स्वतःच्या हातांनी तेरातीस उंटांचे बलिदान दिले, आणि अली यांना उर्वरित बलिदानाचे आदेश दिले, ज्यांनी ते पूर्ण केले; त्यानंतर त्यांनी स्वतःच्या उंटाच्या बलिदानात मदत केली. नंतर त्यांनी आदेश दिला की प्रत्येक उंटावर दोनपेक्षा जास्त लोक काम करावेत, त्यानंतर ते एका मोठ्या भांड्यात टाकून शिजवले गेले. दोघांनी त्या मांसाचा काही भाग खाल्ला आणि त्या रसाचा काही भाग प्याला. [सुलेमान] म्हणाले; मग ते आपल्या वाहनावर चढले आणि काबाकडे परतले व मक्का येथे झुहरची नमाज अदा केली, नंतर ते बनी अब्दुल मुथ्थलिब यांच्याकडे गेले जेव्हा ते झमझमचे पाणी काढत होते, मग ते म्हणाले: "पिहा, हे बनी अब्दुल मुथ्थलिब, जर लोक तुम्हाला पाणी देण्यात मागे टाकणार नसते, तर मी खरोखरच तुमच्यासोबत पितलो असतो." मग त्यांनी त्याला एक बाल्टी दिली, आणि त्याने त्यातील काही प्यायले.