Jika imam salah, cukup mengingatkan dengan mengucapkan tasbih untuk kaum lelaki dan bertepuk tangan bagi kaum wanita

Imam Ahmad : 21751

حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ حَمَّادٌ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا حَازِمٍ فَحَدَّثَنِي بِهِ فَلَمْ أُنْكِرْ مِمَّا حَدَّثَنِي شَيْئًا قَالَ كَانَ قِتَالٌ بَيْنَ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ الظُّهْرِ فَأَتَاهُمْ لِيُصْلِحَ بَيْنَهُمْ وَقَالَ لِبِلَالٍ إِنْ حَضَرَتْ الصَّلَاةُ وَلَمْ آتِ فَمُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ قَالَ فَلَمَّا حَضَرَتْ الصَّلَاةُ أَذَّنَ ثُمَّ أَقَامَ فَأَمَرَ أَبَا بَكْرٍ فَتَقَدَّمَ فَلَمَّا تَقَدَّمَ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا جَاءَ صَفَّحَ النَّاسُ قَالَ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ لَمْ يَلْتَفِتْ قَالَ فَلَمَّا رَآهُمْ لَا يُمْسِكُونَ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ بِيَدِهِ أَنْ امْضِهْ قَالَ فَرَجَعَ أَبُو بَكْرٍ الْقَهْقَرَى قَالَ وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ قَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ إِذْ أَوْمَأْتُ إِلَيْكَ أَنْ تَمْضِيَ فِي صَلَاتِكَ قَالَ فَقَالَ مَا كَانَ لِابْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يَؤُمَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِذَا نَابَكُمْ فِي الصَّلَاةِ شَيْءٌ فَلْيُسَبِّحْ الرِّجَالُ وَلْيُصَفِّقْ النِّسَاءُ

Беҙгә [Юныс бин Мөхәммәт] әйтте беҙгә [Хәммәт] миңә [Ғөбәйҙулла бин Ғүмәр] [Әбү Хәзимдән] [Сәхәл бин Сәғәттән] һөйләне. Хәммәд әйтте: Мин Әбү Хәзим менән осраштым, ул миңә хәҙисте һөйләне, мин уның әйткән бер нәмәһен дә инҡар итмәйем. Ул әйтте: Бәни Әмрү бин Әүф араһында ыҙғыш сыҡҡан, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһиссәләм быны ишеткән, шунан төшкө намаҙҙан һуң улар янына килеп, уларҙы яраштырырға килгән, әйткән: «Эй, Билал! Намаҙ ваҡыты еткәс, мин килмәһәм, Әбү Бәкерҙән намаҙ уҡытыуын һора», — тине. Әср ваҡыты етте, Билал намаҙ иҡәмәтен уҡыны, шунан Әбү Бәкәргә намаҙ уҡырға алға сығырға ҡушты. Әбү Бәкер намаҙ уҡый башлағас, пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм килде. Уны күргәс, ҡул саптылар. Рәсүлуллаһ саллаллаһуғәләйһиүәссәләм килеп етте һәм кешеләр араһында үтте, Әбү Бәкр артында торғансы. Ә Әбү Бәкрҙең ғәҙәте шундай ине: намаҙ уҡығанда башын бөтөнләй бормай, шуға дуҫтарының алҡыштары уны туҡтатмай. Шунан әйләнеп ҡараһа, артында пәйғәмбәребеҙ саллаллаһуғәләйһиссәләм тора. Ул ҡулы менән Әбү Бәкергә намаҙын дауам итергә ишара яһаны. Әбү Бәкр бер аҙ торҙо, шуның өсөн Аллаһу Тәғәләгә маҡтау әйтте, шунан һуң артҡа сигенде, шунан Рәсүлуллаһ саллаллаһуғәләйһиүәссәләм алға сығып, сәхәбәләрҙе етәкләне. Намаҙҙан һуң Рәсүлуллаһ саллаллаһуғәләйһиүәссәләм һораны: «Йә Әбү Бәкр! Мин һиңә намаҙҙы дауам итергә ишара яһағанда һиңә нимә ҡамасауланы?» Әбү Бәкр яуап бирә: «Ибн Әби Ҡуһафәгә Аллаһ Рәсүле саллаллааһуғәләйһиүәссәләм етәкселек итеү ярамай», — тип яуап бирә. Шунан һуң ул иптәштәренә: «Әгәр ҙә һеҙҙең намаҙҙарҙа ниндәйҙер боҙоҡлоҡ булһа, ирҙәр намаҙ уҡыһын, ә ҡатындар ҡул сапһын», — тигән.