Mengaku anak padahal dia tahu bukan anaknya telah kafir dan siapa mengaku dirinya dari suatu kaum padahal bukan bersiaplah menempati neraka

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَكُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ فَبَيْنَمَا أَنَا فِي مَنْزِلِهِ بِمِنًى وَهُوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا إِذْ رَجَعَ إِلَيَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ لَوْ رَأَيْتَ رَجُلًا أَتَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ لَكَ فِي فُلَانٍ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَايَعْتُ فُلَانًا فَوَاللَّهِ مَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا فَلْتَةً فَتَمَّتْ فَغَضِبَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ إِنِّي إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ فَإِنَّهُمْ هُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِكَ حِينَ تَقُومُ فِي النَّاسِ وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَةً يُطَيِّرُهَا عَنْكَ كُلُّ مُطَيِّرٍ وَأَنْ لَا يَعُوهَا وَأَنْ لَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعِي أَهْلُ الْعِلْمِ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا فَقَالَ عُمَرُ أَمَا وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَأَقُومَنَّ بِذَلِكَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عُقْبِ ذِي الْحَجَّةِ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ حِينَ زَاغَتْ الشَّمْسُ حَتَّى أَجِدَ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ جَالِسًا إِلَى رُكْنِ الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ مُقْبِلًا قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ مَقَالَةً لَمْ يَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ فَأَنْكَرَ عَلَيَّ وَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ قَبْلَهُ فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُونَ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَائِلٌ لَكُمْ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ خَشِيَ أَنْ لَا يَعْقِلَهَا فَلَا أُحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ وَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ ثُمَّ إِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ فِيمَا نَقْرَأُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ أَنْ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّهُ كُفْرٌ بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَوْ إِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّمَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ أَلَا وَإِنَّهَا قَدْ كَانَتْ كَذَلِكَ وَلَكِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ تُقْطَعُ الْأَعْنَاقُ إِلَيْهِ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ مَنْ بَايَعَ رَجُلًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يُبَايَعُ هُوَ وَلَا الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا وَإِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَخَالَفَ عَنَّا عَلِيٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقُلْتُ لِأَبِي بَكْرٍ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نُرِيدُهُمْ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ لَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا مَا تَمَالَأَ عَلَيْهِ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْنَا نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ اقْضُوا أَمْرَكُمْ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا يُوعَكُ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِيلًا تَشَهَّدَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْ قَوْمِكُمْ فَإِذَا هُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَأَنْ يَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أُرِيدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ وَكُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَ فِي بَدِيهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ مَا ذَكَرْتُمْ فِيكُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ وَلَنْ يُعْرَفَ هَذَا الْأَمْرُ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ فَبَايِعُوا أَيَّهُمَا شِئْتُمْ فَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ وَهُوَ جَالِسٌ بَيْنَنَا فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا كَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ مِنْ إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ اللَّهُمَّ إِلَّا أَنْ تُسَوِّلَ إِلَيَّ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ شَيْئًا لَا أَجِدُهُ الْآنَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى فَرِقْتُ مِنْ الِاخْتِلَافِ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَتْهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ قَالَ عُمَرُ وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُبَايِعُوا رَجُلًا مِنْهُمْ بَعْدَنَا فَإِمَّا بَايَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَيَكُونُ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ رَجُلًا عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يُتَابَعُ هُوَ وَلَا الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا

Esan digu ['Abdul 'Aziz bin Abdullah]-ek esan didala [Ibrahim bin Sa'd] [Salih-engandik] [Ibn Shihab-engandik] ['Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud-engandik] [Ibn 'Abbas-ek] esan duela; Hainbat muhajirin-i aholkuak eman nizkien, horien artean 'Abdurrahman bin Auf, Minan bere egonaldian nengoenean eta [Umar bin Khattab]-ekin zegoenean, Hajj-a egiten ari zela. Bat-batean, Abdurrahman bin Auf niregana itzuli zen eta esan zidan: "Gaur norbait Fededunen Komandantearekin biltzen ikusiko bazenu, pertsona horrek esango luke: 'O emirul mukminin, entzun al duzu albiste hau esan zuenak: 'Umar hil izan balitz, leialtasuna zin egingo nioke halakoari, Abu Bakar ash Siddiq-en leialtasun zina akats bat baino ez zen izan eta orain amaitu da'". Umar berehala haserretu eta esan zuen: "Egia esan, arratsalde honetan herriari aurre egingo diot eta ohartaraziko diet, hain zuzen ere, haien gaien agintea hartu nahi dutenei". Abdurrahmanek esan zuen: "Horrela esan nuen", Sinesdunen Komandantea, ez egin orain, Hajj denboraldiak jende ezjakina eta ergela biltzen ari baita orain, zure ondoan nagusienak dira, beraz, beldur naiz zurrumurruak zabaltzea gustuko duten bidaiariei aholku bat ematen diezula, berriak jasotzeko zorrotzak ez diren arren eta ez dituzten lekuan jartzen, beraz, atzeratu Medinara iritsi arte, Medina darul hijrah eta darus sunnah delako, jurisprudentzian adituak eta giza liderrak beteta dagoena, beraz, nahi duzun bezala aholkuak eman ditzakezu libreki eta ezagutza duten pertsonek zure aholkuei erreparatu eta lekuan jarri". Umarrek erantzun zuen: "Alaren izenean, Jainkoak nahi badu, hori egingo dut Medinan ezartzen dudan politikaren hasieran". Ibn Abbasek esan zuen: "Beraz, Dzulhijjah hilabetearen ondoren iritsi ginen Medinara, ostirala zen bezain laster abiatu ginen eguzkia zeihar zegoenean, Sa'id bin Zaid bin 'Amru bin Nufailekin topo egin nuen arte, pulpitoaren zutoinean eserita zegoena, eseri nintzen... Nire belaunak haren belaunetan ukitzen nituela inguruan, ez nuen denbora asko itxaron Umar bin Khattab etorri arte, eta ikusi bezain laster, Sa'id bin Zaid eta Amru bin Nufaili esan nien: "Arratsalde honetan Umarrek kalifa izendatu zutenetik inoiz eman ez duen mezu bat emango du". Baina Sa'idek ukatu egin zidan esanez: "Ez zaitzatela errudun hartu, Umarrek inoiz eman ez duen hitzaldi bat ematen ari da". Orduan Umar pulpituan eseri zen. Esatariak isildu zirenean, Umarrek zutitu eta BERARI zor zitzaion laudorioa eskaini zuen, eta gero esan zuen: "Amma ba'du, niretzat emateko patua den mezu bat helarazten dizut, ez dakit, agian hitzaldi hau nire heriotza baino lehen da, beraz, arreta jartzen dionak eta arretaz erreparatzen dionak, eraman dezala bere zaldizkoak doan lekuetara, eta ulertu ezin duela kezkatzen denak, ez diot inori gezurrik esaten uzten. Izan ere, Alakek Muhammad sallallaahu'alaihiwasallam bidali du egiarekin, eta Alakek..." Korana bidali zion, eta horien artean Ala-k harrikatzearen bertsoa bidali zuen, irakurri, ulertu eta bete dezagun, Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-ek behin harrikatzearen legea bete zuen, beraz, guk ere harrikatzearen zigorra bete behar dugu hil ondoren. Hain kezkatuta nago gizakientzat denbora asko igaro delako, norbaitek esan zuen: 'Alaren izenean, ez dugu harrikatzeari buruzko bertsorik aurkitu Ala-ren Liburuan', gero okertu egin ziren Ala-k errebelatu zuen betebeharra alde batera utziz, Ala-ren Liburuaren arabera harrikatzea eskubidea izan arren -egia- adulterioa egiten duen eta gizon edo emakume batekin ezkonduta dagoen pertsona batentzat eta froga argia bada, edo haurdun dagoen edo aitortza badago, orduan Ala-ren Liburutik irakurtzen duguna ere irakurtzen dugu, ez gorrotatu zuen aitak, zuen aitak gorrotatzea kufr delako - edo Umarrek editorial batekin esan zuen: 'Egia esan, sinesgaiztasuna dago zuengan zuen aitak gorrotatzen badituzue- orduan Ala-ren Mezulariak sallallaahu'alaihiwasallam esan zuen: «Ez nazazu gehiegi goraipatu Isa bin Maryam goraipatu zuten bezala, esan Alaren zerbitzari bat eta BERE mezularia naizela besterik ez», orduan albiste bat iritsi zitzaidan zuetako norbaitek esan zuela: «Umar hil izan balitz, leialtasuna zin egingo nioke halako bati, ez dezala inor engaina esaten dutenek: «Abu Bakr-en leialtasun zina kasualitatea izan zen eta dagoeneko bete da», badakizue, leialtasun zina hori igaro da, baina Alak bere gaiztakeriaz arduratzen da, jakin ezazue zuen artean abantailak dituen pertsonak, bere abantailak gainditu ezin dituenak, ezingo dituela Abu Bakr-en abantailak parekatu. Norbaiti leialtasuna hartzen dionak musulmanen kontsultarik gabe, esan nahi du ez dela leialtasuna hartu duenak bezain ondo hartu duela, biak hilko direlako beldur baita. Gure artean zabaldu zen berrien artean, Alak hil zenean Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam, sallallaahu'alaihiwasallam, Ansar herria gurekin gatazkan zegoen eta denak bildu ziren Saqifah Bani Sa'idah, eta Ali eta Zubair gurekin eta haiekin zegoen edonorekin gatazkan zeuden, eta Muhajirin herria Abu Bakrrengana bildu zen, beraz, Abu Bakrri esan nion: "Abu Bakr, Ansarreko gure lagunak ezagutu ditzagun". Beraz, haiekin topo egitera abiatu ginen. Hurbildu ginenean, haien artean bi gizon zintzo topatu gintuzten eta herriaren adostasuna adierazi zuten. Biek esan zuten: "Nora zoazte, Muhajirin herria?". Guk erantzun genuen: "Ansarreko gure anaiekin elkartuko gara". Biek esan zuten: "Ez, ez hurbildu haiengana, erabaki zuen kontua". Baina nik esan nuen: "Alaren izenean, haiengana joan behar dugu". Beraz, abiatu ginen Saqifah bani Sa'idah-n haiekin topo egin arte. Gizon bat zegoen haien erdian oihal batez estalita. Galdetu nuen: "Nor da hau?". Erantzun zuten: "Hau Sa'd bin Ubadah da". Galdetu nuen: "Zer gertatzen zaio?". Erantzun zuten: "Gaixo dago eta egoera larria du". sukarra'. Pixka bat eserita geundenean, haien hizlariak testigantza eman eta Ala goraipatu zuen BERARI zor zaion laudorioarekin, eta gero esan zuen: 'Amma ba'd. Ala-ren laguntzaileak gara - Ansarullah - eta armada islamikoa, zuek, muhajirin guztiak, jende arruntaren talde bat eta zuen nazioaren gutxiengo bat besterik ez zarete, baina, bitxiki, bat-batean gure autoritatea sartu eta sustraietatik ezabatu nahi gaituzue. Hizlaria isilik zegoenean, hitz egin nahi nuen eta harritu ninduen esaldi bat edertu nuen eta Abu Bakrren aurrean adierazi nahi nuen, neurri batean txantxetan ari bainintzen. Hitz egin nahi nuenean, Abu Bakr-ek errieta egin zidan: 'Itxaron!'. Beraz, ez zitzaidan gustatu nire asmoak haserretzea! Beraz, Abu Bakr-ek ni baino leunagoa eta apalagoa hitz egin zuen. Ala-ren izenean, ez zuen miresten nuen hitzik utzi nik ederki egindako antolamenduan, bere antzeko edo are hobea zen bat-bateko hitzaldian esan ez bazuen isildu arte. Orduan esan zuen: 'Aipatzen duzun ontasuna benetan zurea da eta, hain zuzen ere, gai hau...' Kalifatua ez dago Quraysh-eko herriarentzat baino pentsatuta, arabiarren artean erdi mailako klasea direnak leinuaren arabera eta haien familientzat, eta bi pertsona hauetako bat bedeinkatu dut zuentzat, beraz, hartu leialtasuna nahi duzuen bietako bati'. Orduan, Abu Bakr-ek nire eskua eta Abu Ubaidah bin Al Jarrah-rena hartu zituen, eta gure erdian eseri zen. Eta ez dago hark esaten duena baino gehiago gorrotatzen dudan ezer. Alaren izenean, gidatuko banindute eta lepoa moztuko balidate eta horrek bekatura hurbilduko ez banindu, nahiago nuke hori Abu Bakr ash Siddiq oraindik dagoenean herri bat gidatzea baino, Ala, nire arimak heriotzaren unean orain ez daukadan zerbait egitera konbentzitzen ez banindu, antza denez, norbaitek esan zuen: 'Ansarreko kide fidagarria naiz, esperientziaduna, adimentsua eta errespetatua den agure bat, amir bat dugu eta zuek ere zuen amir propioa duzue, Quraysh guztiok!'. Bat-batean, iskanbila handia sortu zen, soinua hain zen handia, ezen eztabaidatik banandu eta esan nuen; «Luzatu eskua, Abu Bakr!». Orduan Abu Bakr-ek eskua luzatu zuen, eta nik leialtasuna zin egin nion, eta Muhajirinek txandaka zin egin zuten, gero Ansarrek ere leialtasuna zin egin zioten, eta gero Sa'd bin Ubadah-rengana salto egin genuen, harik eta batek esan zuen arte: «Hil al duzu Sa'd bin Ubadah?». Nik erantzun nion: «Alak hil zuen Sa'd bin Ubadah». Umarrek jarraitu zuen: «Alaren izenean, ez dugu Abu Bakr-i leialtasun zina baino indartsuagoa den ezer aurkitu. Oso beldur gara herri bat leialtasun zinarik gabe uzten badugu, gure ondorengo norbaiti leialtasuna zin egiten diola, eta guk leialtasuna zin egiten diegu onartzen ez dugun gai batean, edo haiekin ados ez gauden, eta ustelkeria gertatzen dela, orduan musulmanekin kontsultatu gabe norbaiti leialtasuna zin egiten dionak, ez diola jarraituko, eta gauza bera gertatzen da leialtasuna zin egin dion pertsonarekin, biak hilko dituzten beldurrez.