Mengaku anak padahal dia tahu bukan anaknya telah kafir dan siapa mengaku dirinya dari suatu kaum padahal bukan bersiaplah menempati neraka

Imam Bukhari : 6328

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَكُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ فَبَيْنَمَا أَنَا فِي مَنْزِلِهِ بِمِنًى وَهُوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا إِذْ رَجَعَ إِلَيَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ لَوْ رَأَيْتَ رَجُلًا أَتَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ لَكَ فِي فُلَانٍ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَايَعْتُ فُلَانًا فَوَاللَّهِ مَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا فَلْتَةً فَتَمَّتْ فَغَضِبَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ إِنِّي إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ فَإِنَّهُمْ هُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِكَ حِينَ تَقُومُ فِي النَّاسِ وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَةً يُطَيِّرُهَا عَنْكَ كُلُّ مُطَيِّرٍ وَأَنْ لَا يَعُوهَا وَأَنْ لَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعِي أَهْلُ الْعِلْمِ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا فَقَالَ عُمَرُ أَمَا وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَأَقُومَنَّ بِذَلِكَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عُقْبِ ذِي الْحَجَّةِ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ حِينَ زَاغَتْ الشَّمْسُ حَتَّى أَجِدَ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ جَالِسًا إِلَى رُكْنِ الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ مُقْبِلًا قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ مَقَالَةً لَمْ يَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ فَأَنْكَرَ عَلَيَّ وَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ قَبْلَهُ فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُونَ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَائِلٌ لَكُمْ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ خَشِيَ أَنْ لَا يَعْقِلَهَا فَلَا أُحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ وَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ ثُمَّ إِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ فِيمَا نَقْرَأُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ أَنْ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّهُ كُفْرٌ بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَوْ إِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّمَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ أَلَا وَإِنَّهَا قَدْ كَانَتْ كَذَلِكَ وَلَكِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ تُقْطَعُ الْأَعْنَاقُ إِلَيْهِ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ مَنْ بَايَعَ رَجُلًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يُبَايَعُ هُوَ وَلَا الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا وَإِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَخَالَفَ عَنَّا عَلِيٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقُلْتُ لِأَبِي بَكْرٍ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نُرِيدُهُمْ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ لَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا مَا تَمَالَأَ عَلَيْهِ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْنَا نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ اقْضُوا أَمْرَكُمْ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا يُوعَكُ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِيلًا تَشَهَّدَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْ قَوْمِكُمْ فَإِذَا هُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَأَنْ يَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أُرِيدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ وَكُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَ فِي بَدِيهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ مَا ذَكَرْتُمْ فِيكُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ وَلَنْ يُعْرَفَ هَذَا الْأَمْرُ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ فَبَايِعُوا أَيَّهُمَا شِئْتُمْ فَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ وَهُوَ جَالِسٌ بَيْنَنَا فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا كَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ مِنْ إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ اللَّهُمَّ إِلَّا أَنْ تُسَوِّلَ إِلَيَّ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ شَيْئًا لَا أَجِدُهُ الْآنَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى فَرِقْتُ مِنْ الِاخْتِلَافِ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَتْهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ قَالَ عُمَرُ وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُبَايِعُوا رَجُلًا مِنْهُمْ بَعْدَنَا فَإِمَّا بَايَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَيَكُونُ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ رَجُلًا عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يُتَابَعُ هُوَ وَلَا الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا

Mae wedi dweud wrthym fod ['Abdul 'Aziz bin Abdullah] wedi dweud wrthyf [Ibrahim bin Sa'd] gan [Salih] gan [Ibn Shihab] gan ['Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] gan [Ibn 'Abbas] wedi dweud; Rhoddais gyngor i sawl muhajirin, yn eu plith 'Abdurrahman bin Auf, pan oeddwn yn ei arhosiad ym Mina ac roedd gydag [Umar bin Khattab], ar ddiwedd yr Hajj yr oedd yn ei berfformio. Yn sydyn daeth Abdurrahman bin Auf yn ôl ataf a dweud; 'Pe baech chi'n gweld rhywun yn cwrdd â Chadlywydd y Ffyddloniaid heddiw, byddai'r person hwnnw'n dweud; 'O emirul mukminin, ydych chi wedi clywed y newyddion gan rywun a ddywedodd; 'Pe bai Umar wedi marw, byddwn i wedi tyngu teyrngarwch i rywun a rhywun, nid oedd adduned teyrngarwch Abu Bakar ash Siddiq yn ddim byd ond camgymeriad ac mae bellach wedi dod i ben'. Aeth Umar yn flin ar unwaith a dywedodd, "Yn wir, y prynhawn yma byddaf yn sefyll yn erbyn y bobl ac yn eu rhybuddio, sef y rhai sydd eisiau cymryd drosodd awdurdod eu materion." Dywedodd Abdurrahman, "Felly dywedais i," O Gadlywydd y Credinwyr, peidiwch â'i wneud nawr, oherwydd mae tymor yr Hajj bellach yn casglu pobl anwybodus a gwirion, nhw yw'r rhai mwyaf amlwg yn eich ymyl felly mae arnaf ofn eich bod chi'n cyfleu darn o gyngor i'r teithwyr sy'n hoffi lledaenu sibrydion sy'n lledaenu newyddion, er nad ydyn nhw'n graff wrth dderbyn newyddion ac nad ydyn nhw'n ei roi yn ei le, felly gohiriwch ef nes i chi gyrraedd Medina, oherwydd Medina yw'r darul hijrah a'r darus sunnah sy'n llawn arbenigwyr mewn cyfreitheg ac arweinwyr dynol, felly gallwch chi gyfleu cyngor fel y dymunwch yn rhydd a bydd pobl wybodaeth yn rhoi sylw i'ch cyngor ac yn ei roi yn ei le." Atebodd Umar, "Trwy Allah, os bydd Duw yn fodlon, byddaf yn gwneud hynny ar ddechrau'r polisi rwy'n ei weithredu ym Medina." Dywedodd Ibn Abbas, Felly cyrhaeddon ni Medina ar ôl mis Dzulhijjah, cyn gynted ag yr oedd hi'n ddydd Gwener fe adawon ni ar unwaith pan oedd yr haul yn gogwyddo nes i mi gwrdd â Sa'id bin Zaid bin 'Amru bin Nufail a oedd yn eistedd ar bolyn y pulpud, eisteddais i o'i gwmpas gyda fy ngliniau'n cyffwrdd â'i liniau, ni arhosais yn hir nes i Umar bin Khattab ddod, cyn gynted ag y gwelais ef yn dod, dywedais wrth Sa'id bin Zaid ac Amru bin Nufail; 'Y prynhawn yma bydd Umar yn wir yn cyflwyno neges nad yw erioed wedi'i chyflwyno o'r blaen ers iddo gael ei benodi'n galiff,'. Ond gwadodd Sa'id fi trwy ddweud; 'Na fyddech chi'n cael eich beio, mae Umar yn cyflwyno araith nad yw erioed wedi'i chyflwyno o'r blaen'. Yna eisteddodd Umar ar y pulpud. Pan oedd y cyhoeddwyr wedi bod yn dawel, safodd Umar i fyny a chynnig canmoliaeth oedd yn ddyledus iddo EF, yna dywedodd; 'Amma ba'du, rwy'n cyfleu neges i chi sydd wedi'i bwriadu i mi ei chyflwyno, wn i ddim, efallai bod yr araith hon cyn fy marwolaeth, felly pwy bynnag sy'n talu sylw iddi ac yn talu sylw iddi'n ofalus, gadewch iddo ei chyfleu i'r lleoedd lle mae ei anifail marchogaeth yn mynd, a phwy bynnag sy'n poeni na all ei deall, nid wyf yn caniatáu i unrhyw un ddweud celwydd wrthyf. Yn wir, mae Allah wedi anfon Muhammad sallallaahu'alaihiwasallam gyda'r gwir, ac mae Allah wedi anfonodd y Qur'an i lawr ato, ac ymhlith y rhain anfonodd Allah yr adnod o labyddio fel y gallwn ei ddarllen, ei ddeall a'i arsylwi, fe wnaeth Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam gyflawni cyfraith labyddio unwaith, felly rhaid i ni hefyd gyflawni'r ddedfryd labyddio ar ôl iddo farw. Rwyf mor bryderus bod amser hir wedi mynd heibio i fodau dynol, mae rhywun a ddywedodd; 'Wrth Allah, ni ddaethom o hyd i adnod am labyddio yn Llyfr Allah,' yna aethant ar gyfeiliorn trwy gefnu ar y rhwymedigaeth a ddatgelodd Allah, er bod labyddio yn ôl Llyfr Allah yn iawn - yn wir - i berson sy'n cyflawni godineb ac sy'n briod â dyn neu fenyw a bod y prawf yn glir, neu sy'n feichiog neu fod cyffes, yna rydym hefyd yn darllen yr hyn a ddarllenwn o Lyfr Allah, peidiwch â chasáu eich tadau, oherwydd mae casáu eich tadau yn kufr - neu dywedodd Umar gydag erthygl olygyddol; 'Yn wir, mae anghrediniaeth ynoch os ydych chi'n casáu eich tadau - yna Negesydd Allah sallallaahu'alaihiwasallam dywedodd: 'peidiwch â'm canmol yn ormodol fel y canmolwyd Isa bin Maryam, dywedwch mai dim ond gwas Allah a'I negesydd ydw i,' yna daeth newyddion ataf fod rhywun yn eich plith wedi dweud; 'Pe bai Umar wedi marw yna byddwn wedi tyngu teyrngarwch i rywun, peidiwch â gadael i neb gael ei dwyllo gan y rhai sy'n dweud; 'Dim ond bod llw teyrngarwch Abu Bakr yn gyd-ddigwyddiadol ac eisoes wedi'i gwblhau,' wyddoch chi, mae'r llw teyrngarwch hwnnw wedi mynd heibio yn wir, ond mae Allah yn gofalu am ei ddrwgweithred, gwyddoch na fydd y person sydd â manteision yn eich plith, na all ei fanteision ei oddiweddyd, yn gallu cyfateb i fanteision Abu Bakr. Pwy bynnag sy'n cymryd teyrngarwch i rywun heb ymgynghori â'r Mwslimiaid, mae'n golygu nad yw'n cael ei ystyried fel un sydd wedi cymryd teyrngarwch cystal â'r un sydd wedi gwneud hynny, oherwydd ofnir y bydd y ddau ohonynt yn cael eu lladd. Ymhlith y newyddion a ledaenodd yn ein plith oedd, pan fu farw Allah y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam, sallallaahu'alaihiwasallam, y Roedd pobl yr Ansar yn anghytuno â ni ac fe wnaethon nhw i gyd ymgynnull yn Saqifah Bani Sa'idah, ac roedd Ali a Zubair yn anghytuno â ni a phwy bynnag oedd gyda nhw, ac ymgynnullodd pobl y Muhajirin at Abu Bakr, felly dywedais wrth Abu Bakr; 'O Abu Bakr, gadewch i ni gwrdd â'n ffrindiau o'r Ansar,' felly fe aethon ni allan i'w cyfarfod, pan oedden ni wedi mynd atyn nhw, cyfarfu dau ddyn cyfiawn yn eu plith â ni a mynegi cytundeb y bobl, dywedodd y ddau ohonyn nhw; 'I ble rydych chi'n mynd, bobl y Muhajirin? ' atebon ni; 'Byddwn ni'n cwrdd â'n brodyr o'r Ansar'. Dywedodd y ddau; 'Na, peidiwch â mynd atyn nhw, penderfynwch eich busnes'. ond dywedais i; 'Wrth Allah, mae'n rhaid i ni fynd atyn nhw', felly fe gychwynnon ni nes i ni ddod atyn nhw yn Saqifah bani Sa'idah, trodd allan fod dyn wedi'i orchuddio â lliain yn eu canol, gofynnais i; 'Pwy yw hwn?' Atebon nhw; 'Dyma Sa'd bin Ubadah'. Gofynnais i; 'Beth sy'n bod ar ef? ' Atebasant; 'Mae'n sâl ac mae ganddo dwymyn ddifrifol'. Pan eisteddom am ychydig, tystiodd eu siaradwr a chanmol Allah gyda'r clod sy'n ddyledus iddo EF, yna dywedodd; 'Amma ba'd. Ni yw cynorthwywyr Allah - Ansarullah - a'r fyddin Islamaidd, tra mai dim ond grŵp o bobl gyffredin a lleiafrif o'ch cenedl ydych chi, O'r holl muhajirin, ond yn rhyfedd o sydyn rydych chi eisiau treiddio i'n hawdurdod a'n dileu o'r gwreiddiau. Pan oedd y siaradwr yn dawel, roeddwn i eisiau siarad ac roeddwn i wedi harddu ymadrodd a wnaeth i mi synnu ac roeddwn i eisiau ei fynegi gerbron Abu Bakr, yr oeddwn i mewn rhai terfynau yn ei bryfocio. Pan oeddwn i eisiau siarad, ceryddodd Abu Bakr: 'Arhoswch! ' Felly doeddwn i ddim yn hoffi pe bai fy mwriad yn ei wneud yn ddig! Felly siaradodd Abu Bakr a oedd yn feddalach na fi ac yn fwy cymedrol. Wrth Allah, ni adawodd air a edmygais yn y trefniant a wnes i'n hardd ac eithrio iddo ei ddweud yn ei araith fyrfyfyr a oedd yn debyg neu hyd yn oed yn well nes iddo ddod yn dawel. Yna dywedodd: 'Y daioni yr hyn rydych chi'n ei grybwyll yn wir yw eich un chi ac mewn gwirionedd nid yw'r mater hwn o'r caliphate wedi'i fwriadu ar gyfer unrhyw beth heblaw pobl Quraysh, sef y dosbarth canol ymhlith yr Arabiaid o ran llinach a'u teuluoedd, ac rwyf wedi bendithio un o'r ddau berson hyn i chi, felly cymerwch deyrngarwch i un o'r ddau a ddymunwch'. Yna cymerodd Abu Bakr fy llaw a llaw Abu Ubaidah bin Al Jarrah, ac eisteddodd yn ein canol. Ac nid oes dim rwy'n ei gasáu'n fwy na'r hyn y mae'n ei ddweud. Wrth Allah, pe bawn i'n cael fy arwain a'm gwddf wedi'i dorri a pheidio â'm dwyn yn agosach at bechod, byddwn yn well gennyf hynny na minnau'n arwain pobl tra bod Abu Bakr ash Siddiq yn dal i fodoli, O Allah, oni bai am fy enaid yn fy mherswadio i rywbeth ar adeg marwolaeth nad oes gennyf nawr, mae'n debyg bod rhywun wedi dweud; 'Rwy'n aelod dibynadwy o'r Ansar, profiadol, deallus ac yn henuriad uchel ei barch, mae gennym ni amir ac mae gennych chi hefyd eich amir eich hun, O holl Quraysh!' Yn ddigymell bu cynnwrf uchel, y sŵn mor uchel, nes i mi wahanu fy hun oddi wrth y ddadl a dweud; 'Estyn dy law, O Abu Bakr!' Yna estynnodd Abu Bakr ei law, ac addewais deyrngarwch iddo, a chymerodd y Muhajirin eu tro i addo teyrngarwch, yna addewidodd yr Ansar deyrngarwch iddo hefyd, yna neidion ni tuag at Sa'd bin Ubadah nes i un ohonyn nhw ddweud; 'Ydych chi wedi lladd Sa'd bin Ubadah?' Atebais i, 'Lladdodd Allah Sa'd bin Ubadah'. Parhaodd Umar; Wrth Allah, nid ydym wedi dod o hyd i unrhyw beth sy'n gryfach na'r addewid teyrngarwch i Abu Bakr. Rydym yn ofni'n fawr, os byddwn yn gadael pobl heb eu hadduned teyrngarwch, yna byddant yn addo teyrngarwch i rywun ar ein hôl ni, ac rydym yn addo teyrngarwch iddynt mewn mater nad ydym yn ei gymeradwyo, neu rydym yn anghytuno â nhw, a bod llygredd yn digwydd, yna pwy bynnag sy'n addo teyrngarwch i rywun heb ymgynghori â'r Mwslimiaid, peidiwch â'i ddilyn, a'r un peth yn wir am y person y gwnaeth addo teyrngarwch iddo, rhag ofn y bydd y ddau ohonyn nhw'n cael eu lladd.