Kebijakan pengikatan hati (ta'alufal qulub) dalam pembagian ghanimah bagi kaum Quraisy yang baru meninggalkan kebiasaan Jahiliyah

Imam Ahmad : 11414

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ مَرْزُوقٍ عَنْ عَطِيَّةَ الْعَوْفِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ لِأَصْحَابِهِ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أُحَدِّثُكُمْ أَنَّهُ لَوْ قَدْ اسْتَقَامَتْ الْأُمُورُ قَدْ آثَرَ عَلَيْكُمْ قَالَ فَرَدُّوا عَلَيْهِ رَدًّا عَنِيفًا قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَجَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ أَشْيَاءَ لَا أَحْفَظُهَا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَكُنْتُمْ لَا تَرْكَبُونَ الْخَيْلَ قَالَ فَكُلَّمَا قَالَ لَهُمْ شَيْئًا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَلَمَّا رَآهُمْ لَا يَرُدُّونَ عَلَيْهِ شَيْئًا قَالَ أَفَلَا تَقُولُونَ قَاتَلَكَ قَوْمُكَ فَنَصَرْنَاكَ وَأَخْرَجَكَ قَوْمُكَ فَآوَيْنَاكَ قَالُوا نَحْنُ لَا نَقُولُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْتَ تَقُولُهُ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا وَتَذْهَبُونَ أَنْتُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنَّ النَّاسَ لَوْ سَلَكُوا وَادِيًا وَسَلَكْتُمْ وَادِيًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لَوْلَا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الْأَنْصَارِ كَرِشِي وَأَهْلُ بَيْتِي وَعَيْبَتِي الَّتِي آوِي إِلَيْهَا فَاعْفُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ وَاقْبَلُوا مِنْ مُحْسِنِهِمْ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ قُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ أَمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا أَنَّنَا سَنَرَى بَعْدَهُ أَثَرَةً قَالَ مُعَاوِيَةُ فَمَا أَمَرَكُمْ قُلْتُ أَمَرَنَا أَنْ نَصْبِرَ قَالَ فَاصْبِرُوا إِذًا

Һөйләне беҙгә [Яхъя бин Әбү Бүкәйер] әйтте, һөйләне беҙгә [Әл Фудхайл бин Мәрзүк] [Ғәсийә Әл Әүфи] тип әйтте; [Әбү Сәғит] әйтте; Ансарҙан бер кеше дуҫына әйткән; «Аллаһ менән ант итәм, мин һиңә әйттем: уның -Мөхәммәттең бөтә эштәре тамамланғас һәм тамамланғас, ул һине икенсеһенә ҡалдырасаҡ», — тигән Әбү Сәғит; Шунан уның ҡысҡырып, мыҫҡыллы итеп әйткәндәрен кире ҡаҡтылар, шунан был, ниһайәт, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләмдең ҡолағына барып етте, шунан ул килеп, мин ятлай алмаған һүҙҙәрҙе әйтте, — тип яуап бирҙеләр; — Дөрөҫ, эй, Аллаһ илсеһе, — тине шунан һуң: — Ысынлап та, һин атҡа атланмайһың, — тине Әбү Сәғит; — Шулай итеп, Аллаһ Рәсүле уларҙан берәй нәмә тураһында һораған һайын, улар һәр ваҡыт яуап биргән; — Дөрөҫ, эй, Аллаһ Рәсүле, — тине Әбү Сәғит; — Уларҙың бер ниндәй ҙә яуап бирмәүен күреп: «Һеҙ әйтәһегеҙме; Халҡың һинең менән һуғышты, беҙ һиңә ярҙам иттек, халҡың һине ҡыуып сығарҙы, беҙ һиңә урын бирҙек!» тип яуап бирҙеләр; — Беҙ улай тип әйтмәнек, ә һеҙ үҙегеҙ әйттегеҙ, — тине ул: — Әй, ансарҙар халҡы, һеҙ Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән барһағыҙ, кешеләр донъя менән бергә барһа, риза булмаҫһығыҙмы! тип яуап бирҙеләр; — Эйе, эй, Аллаһ Рәсүле, — тине ул тағы: — Эй, ансарҙар халҡы, кешеләр бер үҙәндән үтһә, һеҙ ҙә икенсе үҙәндән үтһәгеҙ, һеҙ ҙә риза булмаҫһығыҙмы, шунан һуң мин ансарҙар үткән үҙәндән үттем! тип яуап бирҙеләр; «Эйе, эй, Аллаһ илсеһе, — тине ул: «Ысынлап та, әгәр ҙә миғраж булмаһа, мин, яҡын дуҫтарым, ғибәҙәтхана хужаларым һәм һаҡсыларым ансарҙарға әйләнер инек, шуға күрә уларҙы хаталарын ғәфү ит һәм изгелектәрен ҡабул ит». Әбү Сәғит әйтте; Мин Мөғәвиәгә әйттем; — Ысынлап та, Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм беҙгә, уның үлеменән һуң үҙ-үҙенә генә ҡараған кешеләр барлыҡҡа киләсәк, тип әйткән, — тигән Мөғәвиә; — Улай булғас, нимә эшләргә ҡушты? Мин яуап бирҙем; — Ул беҙгә сабыр итергә ҡушты, — тине Мөғәвиә; — Улайһа, сабыр булырға кәрәк.