Imam Ahmad : 4066
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ أَفَضْتُ مَعَ ابْنِ مَسْعُودٍ مِنْ عَرَفَةَ فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ صَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا الْعَشَاءَ ثُمَّ نَامَ فَلَمَّا قَالَ قَائِلٌ طَلَعَ الْفَجْرُ صَلَّى الْفَجْرَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ هَاتَيْنِ الصَّلَاتَيْنِ أُخِّرَتَا عَنْ وَقْتِهِمَا فِي هَذَا الْمَكَانِ أَمَّا الْمَغْرِبُ فَإِنَّ النَّاسَ لَا يَأْتُونَ هَاهُنَا حَتَّى يُعْتِمُوا وَأَمَّا الْفَجْرُ فَهَذَا الْحِينُ ثُمَّ وَقَفَ فَلَمَّا أَسْفَرَ قَالَ إِنْ أَصَابَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ دَفَعَ الْآنَ قَالَ فَمَا فَرَغَ عَبْدُ اللَّهِ مِنْ كَلَامِهِ حَتَّى دَفَعَ عُثْمَانُ
Esan zigun [Abdurrazaq] [Isra`il] [Abu Ishaq] [Abdurrahman bin Yazid] esan zigula esan zuen; Ni [Ibn Mas'ud]-ekin batera Arafah-tik abiatu nintzen, Muzdalifah-era iritsi zenean Maghrib eta Isha` otoitzak erregutu zituen otoitzerako deia eta iqamah otoitz bakoitzeko, eta bien artean afaldu nuen, gero lo egin nuen norbaitek egunsentia atera zela esan zuen arte, Fajr otoitza otoitz egin zuen orduan esan zuen; Izan ere, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Leku honetan bi otoitz hauek beren garaian amaitzen dira leku honetan, maghrib bezala, gizakiak ez dira leku honetara etortzen une honetan egunsentia den bitartean amaitu arte". Orduan gelditu egin zen, egunsentia horia jarri zenean esan zuen; Amirul Mukmininek arrazoi badu orain hasiko du bere bidaia. Narratzaileak esan zuen; Abdullahek ez zion hitz egiteari utzi Uthmanek bere bidaia hasi zuen arte.