حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ حَدَّثَنَا شُرَيْحٌ هُوَ ابْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي رَافِعٍ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِيكٍ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُتْبَةَ فِي نَاسٍ مَعَهُمْ فَانْطَلَقُوا حَتَّى دَنَوْا مِنْ الْحِصْنِ فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَتِيكٍ امْكُثُوا أَنْتُمْ حَتَّى أَنْطَلِقَ أَنَا فَأَنْظُرَ قَالَ فَتَلَطَّفْتُ أَنْ أَدْخُلَ الْحِصْنَ فَفَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ قَالَ فَخَرَجُوا بِقَبَسٍ يَطْلُبُونَهُ قَالَ فَخَشِيتُ أَنْ أُعْرَفَ قَالَ فَغَطَّيْتُ رَأْسِي وَجَلَسْتُ كَأَنِّي أَقْضِي حَاجَةً ثُمَّ نَادَى صَاحِبُ الْبَابِ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَدْخُلَ فَلْيَدْخُلْ قَبْلَ أَنْ أُغْلِقَهُ فَدَخَلْتُ ثُمَّ اخْتَبَأْتُ فِي مَرْبِطِ حِمَارٍ عِنْدَ بَابِ الْحِصْنِ فَتَعَشَّوْا عِنْدَ أَبِي رَافِعٍ وَتَحَدَّثُوا حَتَّى ذَهَبَتْ سَاعَةٌ مِنْ اللَّيْلِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى بُيُوتِهِمْ فَلَمَّا هَدَأَتْ الْأَصْوَاتُ وَلَا أَسْمَعُ حَرَكَةً خَرَجْتُ قَالَ وَرَأَيْتُ صَاحِبَ الْبَابِ حَيْثُ وَضَعَ مِفْتَاحَ الْحِصْنِ فِي كَوَّةٍ فَأَخَذْتُهُ فَفَتَحْتُ بِهِ بَابَ الْحِصْنِ قَالَ قُلْتُ إِنْ نَذِرَ بِي الْقَوْمُ انْطَلَقْتُ عَلَى مَهَلٍ ثُمَّ عَمَدْتُ إِلَى أَبْوَابِ بُيُوتِهِمْ فَغَلَّقْتُهَا عَلَيْهِمْ مِنْ ظَاهِرٍ ثُمَّ صَعِدْتُ إِلَى أَبِي رَافِعٍ فِي سُلَّمٍ فَإِذَا الْبَيْتُ مُظْلِمٌ قَدْ طَفِئَ سِرَاجُهُ فَلَمْ أَدْرِ أَيْنَ الرَّجُلُ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ قَالَ مَنْ هَذَا قَالَ فَعَمَدْتُ نَحْوَ الصَّوْتِ فَأَضْرِبُهُ وَصَاحَ فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا قَالَ ثُمَّ جِئْتُ كَأَنِّي أُغِيثُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ يَا أَبَا رَافِعٍ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي فَقَالَ أَلَا أُعْجِبُكَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ دَخَلَ عَلَيَّ رَجُلٌ فَضَرَبَنِي بِالسَّيْفِ قَالَ فَعَمَدْتُ لَهُ أَيْضًا فَأَضْرِبُهُ أُخْرَى فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا فَصَاحَ وَقَامَ أَهْلُهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي كَهَيْئَةِ الْمُغِيثِ فَإِذَا هُوَ مُسْتَلْقٍ عَلَى ظَهْرِهِ فَأَضَعُ السَّيْفَ فِي بَطْنِهِ ثُمَّ أَنْكَفِئُ عَلَيْهِ حَتَّى سَمِعْتُ صَوْتَ الْعَظْمِ ثُمَّ خَرَجْتُ دَهِشًا حَتَّى أَتَيْتُ السُّلَّمَ أُرِيدُ أَنْ أَنْزِلَ فَأَسْقُطُ مِنْهُ فَانْخَلَعَتْ رِجْلِي فَعَصَبْتُهَا ثُمَّ أَتَيْتُ أَصْحَابِي أَحْجُلُ فَقُلْتُ انْطَلِقُوا فَبَشِّرُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنِّي لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ فَلَمَّا كَانَ فِي وَجْهِ الصُّبْحِ صَعِدَ النَّاعِيَةُ فَقَالَ أَنْعَى أَبَا رَافِعٍ قَالَ فَقُمْتُ أَمْشِي مَا بِي قَلَبَةٌ فَأَدْرَكْتُ أَصْحَابِي قَبْلَ أَنْ يَأْتُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَشَّرْتُهُ

Esan digu [Ahmad bin Uthmanek] - hain zuzen ere, Ibn Maslamak - esan digu [Ibrahim bin Yusufek] [bere aitagandik] [Abu Ishaq-engandik] esan digu: Entzun dut [Al Barra bin 'Azib] radliallahu 'anhu, esan zuen, 'Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek behin hainbat pertsona bidali zituela, Abdullah bin Atik eta Abdullah bin 'Utbah haiekin joan ziren bitartean. Gero, alde egin zuten gotorlekura hurbildu arte, Abdullah bin 'Atik-ek esan zien: 'Geratu hemen, gotorlekura sartzen saiatuko naiz eta zelatatzen'. Abdullah bin 'Atik-ek jarraitu zuen: 'Beraz, hurbildu nintzen gotorlekura sartzeko, baina astoak galdu zituztela konturatu nintzen, beraz, gotorlekutik atera ziren farolekin haiek bilatzera. Aurkitua izatearen beldur nintzenez, burua estali eta eseri nintzen gorotza egiten ariko banintz bezala. Atezainak -haiek- oihu egin zuten: «Sartu nahi duenak, sar dadila, atea itxi baino lehen». Berehala sartu eta atearen ondoko astoaren ukuiluan ezkutatu nintzen. Jendea Abu Rafirekin afaltzen ari zela gertatu zen, gau berandu arte hitz egin zuten, eta ondoren beren etxeetara itzuli ziren. Isilunea egin eta mugimendurik entzun ez nuenean, atera nintzen». Abdullahk jarraitu zuen: «Atezainak ateko giltza horman sartzen ikusi nuen, berehala hartu eta atea ireki nuen». Abdullahk esan zuen: «Pentsatu nuen: 'Jendeak harrapatzen banau, isilpean mugituko naiz'. Horren ondoren, haien etxeetako ateetara joan eta ateak barrutik itxi nituen, gero Abu Rafiren etxera igo nintzen eskaileretatik, eta oso ilun zegoen argiak itzalita zeudelako, beraz, ez nekien non zegoen Abu Rafi. Orduan oihu egin nuen: «Ai, Abu Rafi!». «Nor da hori?» erantzun zuen. Ondoren, soinuaren iturrirantz joan zen, eta berehala jo nion, baina nire kolpeak ez zuen eraginik izan, beraz, oihu egin zezakeen». Abdullahk bere hitzetan jarraitu zuen: «Ondoren, berriro topatu nintzen harekin, esnatu berri banintz bezala. «Zer gertatu zaizu, Abu Rafi» galdetzen niola itxuratu nuen. Une hartan ahotsa aldatu nuen. Hark erantzun zuen: «Madarikatua, harrituta nago norbait sartu eta ezpata batekin moztu nahi izana». Orduan, aurre egin nion eta berehala berriro jo nuen, baina ez nuen hil, berehala oihu egin zuen bere emaztea esnatu zen arte». Abdullahk jarraitu zuen: «Ahotsa aldatu nuen, esnatu berri den norbait bezala. Abu Rafi bizkarrean etzanda zegoela konturatu nintzen. Berehala sartu nion ezpata sabelean bizkarrean sartu arte, gero ezpata biratu nuen bere hezurren soinua entzun arte. Horren ondoren, eskaileretara iritsi arte, makurtu egin nintzen. Eskailerak jaistear nengoela, erori eta hanka mindu nuen. Nire hanka zauritua bendatu ondoren, herrenka zihoazen lagunengana joan nintzen, eta esan nien: «Zoazte eta eman berri hau Alaren Mezulariarengana (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan), hemen geratuko naiz bere heriotzaren berri zuzenean entzun arte». Egunsentia iritsi zenean, bere heriotzaren berri eman zuen mezulari batek leku garai batera igo eta esan zuen: «Abu Rafiren heriotza iragartzen dut». Orduan, zutitu eta bihotzean zalantzarik gabe ibili nintzen. Nire lagunak Profetarengana (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan) etorri aurretik ezagutu nituen, eta berri ona eman nien.