इमाम बुखारी : 3734

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ حَدَّثَنَا شُرَيْحٌ هُوَ ابْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي رَافِعٍ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِيكٍ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُتْبَةَ فِي نَاسٍ مَعَهُمْ فَانْطَلَقُوا حَتَّى دَنَوْا مِنْ الْحِصْنِ فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَتِيكٍ امْكُثُوا أَنْتُمْ حَتَّى أَنْطَلِقَ أَنَا فَأَنْظُرَ قَالَ فَتَلَطَّفْتُ أَنْ أَدْخُلَ الْحِصْنَ فَفَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ قَالَ فَخَرَجُوا بِقَبَسٍ يَطْلُبُونَهُ قَالَ فَخَشِيتُ أَنْ أُعْرَفَ قَالَ فَغَطَّيْتُ رَأْسِي وَجَلَسْتُ كَأَنِّي أَقْضِي حَاجَةً ثُمَّ نَادَى صَاحِبُ الْبَابِ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَدْخُلَ فَلْيَدْخُلْ قَبْلَ أَنْ أُغْلِقَهُ فَدَخَلْتُ ثُمَّ اخْتَبَأْتُ فِي مَرْبِطِ حِمَارٍ عِنْدَ بَابِ الْحِصْنِ فَتَعَشَّوْا عِنْدَ أَبِي رَافِعٍ وَتَحَدَّثُوا حَتَّى ذَهَبَتْ سَاعَةٌ مِنْ اللَّيْلِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى بُيُوتِهِمْ فَلَمَّا هَدَأَتْ الْأَصْوَاتُ وَلَا أَسْمَعُ حَرَكَةً خَرَجْتُ قَالَ وَرَأَيْتُ صَاحِبَ الْبَابِ حَيْثُ وَضَعَ مِفْتَاحَ الْحِصْنِ فِي كَوَّةٍ فَأَخَذْتُهُ فَفَتَحْتُ بِهِ بَابَ الْحِصْنِ قَالَ قُلْتُ إِنْ نَذِرَ بِي الْقَوْمُ انْطَلَقْتُ عَلَى مَهَلٍ ثُمَّ عَمَدْتُ إِلَى أَبْوَابِ بُيُوتِهِمْ فَغَلَّقْتُهَا عَلَيْهِمْ مِنْ ظَاهِرٍ ثُمَّ صَعِدْتُ إِلَى أَبِي رَافِعٍ فِي سُلَّمٍ فَإِذَا الْبَيْتُ مُظْلِمٌ قَدْ طَفِئَ سِرَاجُهُ فَلَمْ أَدْرِ أَيْنَ الرَّجُلُ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ قَالَ مَنْ هَذَا قَالَ فَعَمَدْتُ نَحْوَ الصَّوْتِ فَأَضْرِبُهُ وَصَاحَ فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا قَالَ ثُمَّ جِئْتُ كَأَنِّي أُغِيثُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ يَا أَبَا رَافِعٍ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي فَقَالَ أَلَا أُعْجِبُكَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ دَخَلَ عَلَيَّ رَجُلٌ فَضَرَبَنِي بِالسَّيْفِ قَالَ فَعَمَدْتُ لَهُ أَيْضًا فَأَضْرِبُهُ أُخْرَى فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا فَصَاحَ وَقَامَ أَهْلُهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي كَهَيْئَةِ الْمُغِيثِ فَإِذَا هُوَ مُسْتَلْقٍ عَلَى ظَهْرِهِ فَأَضَعُ السَّيْفَ فِي بَطْنِهِ ثُمَّ أَنْكَفِئُ عَلَيْهِ حَتَّى سَمِعْتُ صَوْتَ الْعَظْمِ ثُمَّ خَرَجْتُ دَهِشًا حَتَّى أَتَيْتُ السُّلَّمَ أُرِيدُ أَنْ أَنْزِلَ فَأَسْقُطُ مِنْهُ فَانْخَلَعَتْ رِجْلِي فَعَصَبْتُهَا ثُمَّ أَتَيْتُ أَصْحَابِي أَحْجُلُ فَقُلْتُ انْطَلِقُوا فَبَشِّرُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنِّي لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ فَلَمَّا كَانَ فِي وَجْهِ الصُّبْحِ صَعِدَ النَّاعِيَةُ فَقَالَ أَنْعَى أَبَا رَافِعٍ قَالَ فَقُمْتُ أَمْشِي مَا بِي قَلَبَةٌ فَأَدْرَكْتُ أَصْحَابِي قَبْلَ أَنْ يَأْتُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَشَّرْتُهُ

हे आम्हाला [अहमद बिन उस्मान] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [शुरैख] – म्हणजेच इब्न मस्लामा – यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [इब्राहिम बिन युसुफ] यांच्याकडून त्यांच्या वडिलांकडून [अबू इसहाक] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी [अल-बरा बिन आझिब] यांना ऐकले, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, त्यांनी सांगितले, "पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी एकदा काही पुरुषांचा एक गट पाठवला, ज्यात अब्दुल्ला बिन अतिक आणि अब्दुल्ला बिन उतबाह यांचा समावेश होता. मग ते निघाले आणि किल्ल्याजवळ पोहोचले; तेव्हा अब्दुल्ला बिन 'अतिक यांनी त्यांना सांगितले, 'तुम्ही इथे थांबा; मी किल्ल्यात शिरून त्यांची खबर घेईन.' अब्दुल्ला बिन 'अतिक पुढे म्हणाले, 'म्हणून मी किल्ल्यात शिरण्यासाठी जवळ गेलो; तेव्हा कळले की त्यांचे गाढवे हरवले होते, म्हणून ते दिवे घेऊन त्यांना शोधण्यासाठी किल्ल्याबाहेर आले. मला शोधले जाईल याची भीती वाटल्यामुळे मी माझे डोके झाकले आणि जणू शौचासाठी बसलो. दरवाना ओरडला, 'जो कोणी येऊ इच्छितो, तो दरवाजा बंद होण्यापूर्वी येवो.' मी लगेच आत शिरलो आणि दरवाजाजवळील गाढवांच्या तबेल्यात लपलो. नंतर कळले की ते लोक अबू राफी यांच्यासोबत जेवण करत होते; ते मध्यरात्रीपर्यंत गप्पा मारत होते, त्यानंतर ते त्यांच्या-त्या घरी परतले. जेव्हा सगळं शांत झालं आणि मला कुठलाही आवाज ऐकू येईना, तेव्हा मी बाहेर आलो." अब्दुल्ला पुढे म्हणाला, "मी पाहिलं की दरवाजा राखणारे दरवाजाची चावी भिंतीतील एका छिद्रात ठेवत होते; मी लगेच ती घेतली आणि दरवाजा उघडला." अब्दुल्ला म्हणाला, "मी मनात म्हटलं, 'जर कोणी मला पकडलं, तर मी चपखलपणे पुढे जाईन.'" त्यानंतर मी त्यांच्या घरांच्या दारांकडे गेलो आणि त्यांना आतून कुलूप लावले; मग मी जिन्याने चढून अबू राफी यांच्या घरात पोहोचलो, आणि दिवा बंद असल्यामुळे त्यांचे घर अगदी काळोखात बुडलेले होते, त्यामुळे मला अबू राफी कुठे आहेत हे कळले नाही. मग मी ओरडलो, 'अरे अबू रफी!' त्याने उत्तर दिले, 'कोण आहे?' मग तो आवाजाच्या दिशेने गेला, आणि मी लगेच त्याला मारले, पण माझ्या मारण्याचा काहीच परिणाम झाला नाही, त्यामुळे तो ओरडू शकला." अब्दुल्ला पुढे म्हणाला, "त्यानंतर, मी त्याला पुन्हा भेटलो जणू मी नुकताच जागा झालो होतो. मी (नाटक करून) विचारले, 'अरे अबू रफी, तुला काय झाले?' – त्या क्षणी मी माझा आवाज बदलला – त्याने उत्तर दिले, 'हाय रे! मला आश्चर्य वाटले की कोणीतरी येऊन मला तलवारीने मारण्याचा प्रयत्न केला.' मग मी त्याच्याकडे वळलो आणि त्याला आणखी एकदा मारलो, जरी ते प्राणघातक नव्हते; तो लगेच ओरडला, ज्यामुळे त्याची पत्नी जागी झाली." अब्दुल्ला पुढे म्हणाला, "मी माझी आवाज बदलली, जणू मी नुकताच जागा झालो आहे; तेव्हा कळले की अबू राफी' पाठीवर पडलेला होता. मी लगेच तलवार त्याच्या पोटात घुसवली, ती पाठीपर्यंत पोहोचली, मग मी ती फिरवली तोपर्यंत मला त्याच्या हाडांचा आवाज ऐकू आला. त्यानंतर मी लडखडत बाहेर पडलो आणि जिन्यापर्यंत पोहोचलो. जेव्हा मी (पडवीवरून) खाली उतरणार होतो, तेव्हा मी घसरलो आणि माझं पाय जखमी झालं. माझ्या जखमी पायाला पट्टी बांधल्यानंतर, मी लंगडत माझ्या सोबतींना भेटलो आणि त्यांना म्हणालो, 'जा आणि ही बातमी अल्लाहच्या प्रेषितांना पोहोचवा, अल्लाहची कृपा आणि शांती त्यांच्यावर असो; खरोखरच, तो थेट त्यांच्या मृत्यूची बातमी ऐकेपर्यंत मी इथेच थांबणार आहे.' फज्र उगवल्यावर, एका संदेशवाहकाने किंचित उंच ठिकाणी जाऊन जाहीर केले, 'मी अबू राफी यांच्या मृत्यूची घोषणा करतो.' मग मी उठलो आणि मनात किंचितही संशय न बाळगता निघालो; पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना भेटायला येणाऱ्या माझ्या सोबतींना मी भेटलो आणि ही आनंदवार्ता त्यांना दिली."