Imam Bukhari : 3734

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ حَدَّثَنَا شُرَيْحٌ هُوَ ابْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي رَافِعٍ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِيكٍ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُتْبَةَ فِي نَاسٍ مَعَهُمْ فَانْطَلَقُوا حَتَّى دَنَوْا مِنْ الْحِصْنِ فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَتِيكٍ امْكُثُوا أَنْتُمْ حَتَّى أَنْطَلِقَ أَنَا فَأَنْظُرَ قَالَ فَتَلَطَّفْتُ أَنْ أَدْخُلَ الْحِصْنَ فَفَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ قَالَ فَخَرَجُوا بِقَبَسٍ يَطْلُبُونَهُ قَالَ فَخَشِيتُ أَنْ أُعْرَفَ قَالَ فَغَطَّيْتُ رَأْسِي وَجَلَسْتُ كَأَنِّي أَقْضِي حَاجَةً ثُمَّ نَادَى صَاحِبُ الْبَابِ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَدْخُلَ فَلْيَدْخُلْ قَبْلَ أَنْ أُغْلِقَهُ فَدَخَلْتُ ثُمَّ اخْتَبَأْتُ فِي مَرْبِطِ حِمَارٍ عِنْدَ بَابِ الْحِصْنِ فَتَعَشَّوْا عِنْدَ أَبِي رَافِعٍ وَتَحَدَّثُوا حَتَّى ذَهَبَتْ سَاعَةٌ مِنْ اللَّيْلِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى بُيُوتِهِمْ فَلَمَّا هَدَأَتْ الْأَصْوَاتُ وَلَا أَسْمَعُ حَرَكَةً خَرَجْتُ قَالَ وَرَأَيْتُ صَاحِبَ الْبَابِ حَيْثُ وَضَعَ مِفْتَاحَ الْحِصْنِ فِي كَوَّةٍ فَأَخَذْتُهُ فَفَتَحْتُ بِهِ بَابَ الْحِصْنِ قَالَ قُلْتُ إِنْ نَذِرَ بِي الْقَوْمُ انْطَلَقْتُ عَلَى مَهَلٍ ثُمَّ عَمَدْتُ إِلَى أَبْوَابِ بُيُوتِهِمْ فَغَلَّقْتُهَا عَلَيْهِمْ مِنْ ظَاهِرٍ ثُمَّ صَعِدْتُ إِلَى أَبِي رَافِعٍ فِي سُلَّمٍ فَإِذَا الْبَيْتُ مُظْلِمٌ قَدْ طَفِئَ سِرَاجُهُ فَلَمْ أَدْرِ أَيْنَ الرَّجُلُ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ قَالَ مَنْ هَذَا قَالَ فَعَمَدْتُ نَحْوَ الصَّوْتِ فَأَضْرِبُهُ وَصَاحَ فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا قَالَ ثُمَّ جِئْتُ كَأَنِّي أُغِيثُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ يَا أَبَا رَافِعٍ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي فَقَالَ أَلَا أُعْجِبُكَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ دَخَلَ عَلَيَّ رَجُلٌ فَضَرَبَنِي بِالسَّيْفِ قَالَ فَعَمَدْتُ لَهُ أَيْضًا فَأَضْرِبُهُ أُخْرَى فَلَمْ تُغْنِ شَيْئًا فَصَاحَ وَقَامَ أَهْلُهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي كَهَيْئَةِ الْمُغِيثِ فَإِذَا هُوَ مُسْتَلْقٍ عَلَى ظَهْرِهِ فَأَضَعُ السَّيْفَ فِي بَطْنِهِ ثُمَّ أَنْكَفِئُ عَلَيْهِ حَتَّى سَمِعْتُ صَوْتَ الْعَظْمِ ثُمَّ خَرَجْتُ دَهِشًا حَتَّى أَتَيْتُ السُّلَّمَ أُرِيدُ أَنْ أَنْزِلَ فَأَسْقُطُ مِنْهُ فَانْخَلَعَتْ رِجْلِي فَعَصَبْتُهَا ثُمَّ أَتَيْتُ أَصْحَابِي أَحْجُلُ فَقُلْتُ انْطَلِقُوا فَبَشِّرُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنِّي لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ فَلَمَّا كَانَ فِي وَجْهِ الصُّبْحِ صَعِدَ النَّاعِيَةُ فَقَالَ أَنْعَى أَبَا رَافِعٍ قَالَ فَقُمْتُ أَمْشِي مَا بِي قَلَبَةٌ فَأَدْرَكْتُ أَصْحَابِي قَبْلَ أَنْ يَأْتُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَشَّرْتُهُ

اسان کي [احمد بن عثمان] ٻڌايو آهي [سيريخ] - يعني ابن مسلمه - اسان کي [ابراهيم بن يوسف] ٻڌايو آهي [پنهنجي پيءُ] کان [ابو اسحاق] کان، هن چيو ته؛ مون [البر بن عازب] رضي الله عنه کي ٻڌو، هن چيو ته؛ 'رسول الله صلي الله عليه وسلم هڪ ڀيرو ڪيترائي ماڻهو موڪليا، جڏهن ته عبدالله بن عتيق ۽ عبدالله بن عتبه انهن سان گڏ ويا. پوءِ اهي هليا ويا جيستائين اهي قلعي جي ويجهو نه پهتا، عبدالله بن عتيق پوءِ انهن کي چيو، 'توهان هتي رهو، مان قلعي ۾ داخل ٿيڻ جي ڪوشش ڪندس ۽ انهن جي جاسوسي ڪندس'. عبدالله بن عتيق جاري رکيو، 'تنهنڪري مان ويجهو ويس ته جيئن مان قلعي ۾ داخل ٿي سگهان، پر اهو معلوم ٿيو ته انهن پنهنجا گڏهه وڃائي ڇڏيا آهن، تنهنڪري اهي قلعي مان لالٽين کڻي انهن کي ڳولڻ لاءِ ٻاهر آيا. ڇاڪاڻ ته مون کي دريافت ٿيڻ جي ڳڻتي هئي، مون پنهنجو مٿو ڍڪيو ۽ ائين ويٺو جيئن مان رفع حاجت ڪري رهيو آهيان.' دربان - انهن - آواز ڏنو، 'جيڪو به اندر اچڻ چاهي ٿو، اندر اچو، ان کان اڳ جو اسين دروازو بند ڪريون.' مان فوري طور تي اندر ويس ۽ دروازي جي ڀرسان گدڙن جي باڙ ۾ لڪي ويس. اهو معلوم ٿيو ته ماڻهو ابو رافع سان گڏ ماني کائي رهيا هئا'، اهي رات دير تائين ڳالهائيندا رهيا، جنهن کان پوءِ اهي پنهنجن پنهنجن گهرن ڏانهن موٽي ويا. جڏهن خاموشي ٿي وئي ۽ مون کي ڪا به حرڪت ٻڌڻ ۾ نه آئي، ته مان ٻاهر نڪري ويس.' عبدالله جاري رکيو، 'مون اتفاق سان ڏٺو ته دربان دروازي جي چاٻي ڀت جي سوراخ ۾ وجهي ڇڏي، مون فوري طور تي ان کي کڻي دروازو کوليو.' عبدالله چيو؛ 'مون چيو هو، 'جيڪڏهن ماڻهو مون کي پڪڙيندا، ته مان چوري چوري هلي ويندس.' ان کان پوءِ مان انهن جي گهرن جي دروازن ڏانهن ويس ۽ اندران دروازا بند ڪري ڇڏيا، پوءِ مان ڏاڪڻين ذريعي ابو رافع جي گهر ڏانهن ويس، ۽ تمام اونداهو هو ڇاڪاڻ ته بتيون بند ڪيون ويون هيون، تنهنڪري مون کي خبر نه هئي ته ابو رافع ڪٿي آهي. پوءِ مون آواز ڏنو، 'اي ابو رافع'!' هن جواب ڏنو، 'اهو ڪير آهي؟'، پوءِ هو آواز جي سرچشمي ڏانهن ويو، ۽ مون فوري طور تي هن تي وار ڪيو، پر منهنجي وار جو ڪو به اثر نه ٿيو ته هو رڙيون ڪري سگهي. ' عبدالله پنهنجي ڳالهه جاري رکي، 'ان کان پوءِ مان هن سان ٻيهر مليو جيئن مان هاڻي جاڳيو آهيان، مون - ڊرامو ڪيو - پڇڻ لاءِ، 'ابو رافع، توکي ڇا ٿيو آهي؟' - ان وقت مون پنهنجو آواز بدلايو - هن جواب ڏنو، 'لعنت، مون کي حيرت آهي ته ڪو اندر آيو ۽ مون کي تلوار سان ڪٽڻ چاهيندو هو'. پوءِ مون هن سان منهن ڪيو ۽ فوري طور تي هن کي ٻيهر وار ڪيو، پر هن کي نه ماريو، هن فوري طور تي رڙيون ڪيون جيستائين هن جي زال جاڳي نه پئي.' عبدالله جاري رکيو، 'مون پنهنجو آواز بدلايو، جيئن ڪو ماڻهو جيڪو تازو جاڳيو هو، اهو معلوم ٿيو ته ابو رافع پنهنجي پٺي تي ليٽي پيو هو، مون فوري طور تي تلوار سندس پيٽ ۾ وار ڪئي جيستائين اها سندس پٺي ۾ داخل نه ٿي، پوءِ مون تلوار ڦيرائي جيستائين مون سندس هڏن جو آواز نه ٻڌو، ان کان پوءِ مان ڊوڙندو ٻاهر نڪتس جيستائين مان ڏاڪڻين تي نه پهتس. جڏهن مان ڏاڪڻين تان هيٺ لهڻ وارو هوس ته مان ڪري پيو ۽ منهنجي ٽنگ زخمي ٿي پئي. منهنجي زخمي ٽنگ تي پٽي ڪرڻ کان پوءِ، مان لنگهي هلي پنهنجن ساٿين وٽ ويس، مون انهن کي چيو، 'وڃو ۽ هي خبر رسول الله ﷺ کي پهچايو، مان هتي ئي رهندس جيستائين مان سڌو سنئون سندس موت جي خبر نه ٻڌان.' جڏهن صبح ٿيو، موت جي خبر ڏيندڙ هڪ قاصد هڪ بلند جاءِ تي چڙهندو رهيو ۽ آواز ڏنو، 'مان ابو رافع جي موت جو اعلان ڪريان ٿو'. پوءِ مان اٿيو ۽ دل ۾ ڪنهن به قسم جي ترديد کان سواءِ هليو ويس، مان پنهنجن ساٿين سان رسول الله ﷺ وٽ اچڻ کان اڳ مليس، پوءِ مون انهن کي هي خوشخبري ڏني.'