Rasulullah apabila bertakbir maka beliau mengangkat tangannya sejajar dengan pundaknya
इमाम तिर्मिधी : 3345حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلَّالُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَاشِمِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ الْمَكْتُوبَةِ رَفَعَ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَيَصْنَعُ ذَلِكَ أَيْضًا إِذَا قَضَى قِرَاءَتَهُ وَأَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ وَيَصْنَعُهَا إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ وَلَا يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي شَيْءٍ مِنْ صَلَاتِهِ وَهُوَ قَاعِدٌ فَإِذَا قَامَ مِنْ سَجْدَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ كَذَلِكَ فَكَبَّرَ وَيَقُولُ حِينَ يَفْتَتِحُ الصَّلَاةَ بَعْدَ التَّكْبِيرِ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنْ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنْ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ وَاهْدِنِي لِأَحْسَنِ الْأَخْلَاقِ لَا يَهْدِي لِأَحْسَنِهَا إِلَّا أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا لَا يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلَّا أَنْتَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ وَلَا مَنْجَا وَلَا مَلْجَأَ إِلَّا إِلَيْكَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ ثُمَّ يَقْرَأُ فَإِذَا رَكَعَ كَانَ كَلَامُهُ فِي رُكُوعِهِ أَنْ يَقُولَ اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ وَأَنْتَ رَبِّي خَشَعَ سَمْعِي وَبَصَرِي وَمُخِّي وَعَظْمِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ يُتْبِعُهَا اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ فَإِذَا سَجَدَ قَالَ فِي سُجُودِهِ اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ وَأَنْتَ رَبِّي سَجَدَ وَجْهِي لِلَّذِي خَلَقَهُ وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ وَيَقُولُ عِنْدَ انْصِرَافِهِ مِنْ الصَّلَاةِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ أَنْتَ إِلَهِي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ الشَّافِعِيِّ وَبَعْضُ أَصْحَابِنَا وَأَحْمَدُ لَا يَرَاهُ و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ وَغَيْرِهِمْ يَقُولُ هَذَا فِي صَلَاةِ التَّطَوُّعِ وَلَا يَقُولُهُ فِي الْمَكْتُوبَةِ سَمِعْت أَبَا إِسْمَعِيلَ يَعْنِي التِّرْمِذِيَّ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَعِيلَ بْنِ يُوسُفَ يَقُولُ سَمِعْتُ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ الْهَاشِمِيَّ يَقُولُ وَذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ هَذَا عِنْدَنَا مِثْلُ حَدِيثِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ
हे आम्हाला [अल-हसन बिन अली अल-खल्लाल] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [सुलेमान बिन दाऊद अल-हशीमी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अब्दुर्रहमान बिन अबू अझ-झिनाद] यांच्याकडून सांगितले? [मुसा बिन 'उकबा] यांच्याकडून? [अब्दुल्ला बिन अल-फद्ल] यांच्याकडून? [अब्दुर्रहमान अल-अ'राज] यांच्याकडून? ['उबैदुल्ला बिन अबू राफी'] यांच्याकडून; [अली बिन अबू तालिब] यांच्याकडून; पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडून, ज्यांच्यावर अल्लाहची शांति आणि आशीर्वाद असोत, की जेव्हा ते अनिवार्य नमाज अदा करण्यासाठी उभे राहात, तेव्हा ते आपले हात खांद्याच्या समतोल उंचावत, आणि पठन संपवून झुकण्याच्या वेळीही तसेच करत, आणि झुकीतून डोकं वर करतानाही तसेच करत. आणि तो प्रार्थनेत बसलेल्या अवस्थेत हात वर करत नसे. दोन प्रणामातून उठतानाही तो हात वर करून तक्बीर म्हणत असे. तक्बीरानंतर प्रार्थना सुरू करताना तो म्हणत असे: 'WAJJAHTU WAJHIYA LILLADZII FATHARAS SAMAAWAATI WAL ARDHA WA MAA ANA MINAL MUSYRIKIIN.' इन्ना शराती व नुसुकी व महयाया व ममाती लिल्लाह रब्बिल आलमिना ला शरीकलहु व बिजालिखा उमिरतु व अना मिनल मुस्लिमीन। अल्लाहुम्मा अन्तल मलिकु ला इलाहा इल्ला अंता सुभानका, तूं माझा प्रभू आहेस, आणि मी तुझा दास आहे; मी स्वतःवर अन्याय केला आहे आणि मी माझे पाप कबूल करतो, म्हणून माझ्या सर्व पापांसाठी मला क्षमा कर, कारण तू शिवाय पाप क्षमा करणारा कोणीही नाही; मला उत्तम चारित्र्याकडे मार्गदर्शन कर, तुमच्याशिवाय मला चांगल्या सद्गुणांकडे कोणही मार्गदर्शन करू शकत नाही; माझ्यापासून सर्व वाईट गोष्टी दूर करा; तुमच्याशिवाय माझ्यापासून सर्व वाईट गोष्टी दूर करू शकणारा कोणीही नाही; हा मी आहे, तुमच्या सेवेत; मी तुमच्यासोबत आहे आणि तुमच्याकडेच आहे; तुमच्याशिवाय दुसरा कोणताही आश्रय किंवा तळ नाही. मी तुझ्या क्षमाप्रार्थना करतो आणि पश्चात्तापाने तुझ्याकडे परत येतो." (मी स्वर्ग आणि पृथ्वी निर्माण करणाऱ्याकडे माझे मुख वळवतो, आणि मी त्याला सहकारी जोडणाऱ्यांपैकी नाही. खरोखरच, माझे प्रार्थना, माझे बलिदान, माझे जीवन आणि माझा मृत्यू सर्व जगांचा स्वामी असलेल्या अल्लाहसाठी आहेत; त्याचा कोणताही सहकारी नाही, आणि मला तसे करण्याचे आदेश देण्यात आले आहेत, आणि मी आत्मसमर्पण करणाऱ्यांपैकी आहे. हे अल्लाह, तूच राजा आहेस; तुझ्याशिवाय उपासनेस पात्र कोणताही देव नाही; तू अत्यंत पवित्र आहेस; तू माझा प्रभू आहेस, आणि मी तुझा दास आहे. मी स्वतःवर अन्याय केला आहे आणि मी माझ्या पापांची कबुली दिली आहे, म्हणून माझ्या सर्व पापांना क्षमा कर, कारण खरोखरच तुझ्याशिवाय कोणीही पाप क्षमा करू शकत नाही. आणि मला उत्तम चारित्र्याकडे मार्गदर्शन करा; तुम्ही वगळता कोणीही उत्तम चारित्र्याकडे मार्गदर्शन करू शकत नाही. मी तुमच्या आह्वानाला प्रतिसाद देतो, मी तुमची मदत मागतो आणि तुमच्यात आश्रय घेतो, आणि तुमच्याशिवाय सुरक्षिततेचे किंवा आश्रयाचे कोणतेही ठिकाण नाही. मी तुझ्या क्षमाची मागणी करतो आणि तुझ्यासमोर पश्चात्ताप करतो). मग तो सूरा पठण करतो, आणि रुकुअ (उंचाव) करताना, रुकुअ दरम्यान त्याचे शब्द असतात: 'ऐ अल्लाह, तुझ्यासाठी मी उंचाव करतो, आणि तुझ्यावर मी विश्वास ठेवतो, आणि तुझ्यासमोर मी समर्पित होतो, आणि तूच माझा पालनहार आहेस; माझी श्रवणशक्ती आणि दृष्टी तुझ्यासमोर नम्र आहेत; आणि माझे हृदय आणि माझे शरीर जगनिर्माते अल्लाहसमोर समर्पित आहेत." आणि जेव्हा त्याने रुकू'मधून आपले डोके वर केले, तेव्हा त्याने पठण केले: "समिअल्लाहु लिमान हमीदह।" (अल्लाह त्याला स्तुती करणाऱ्यांना ऐकतो). यानंतर तो पुढील शब्द म्हणतो: "अल्लाहुम्मा रब्बनाा वलकल् हम्दु मिल-अस्समावाती wal अर्धी वा मिल-अ मा शिअ्ता मिन शै-इन बअद" (हे अल्लाह, आमच्या प्रभू, सर्व स्तुती तुझीच आहे, जी आकाशात आणि पृथ्वीवर भरते आणि त्यानंतर जे काही तू इच्छितोस ते सर्व). आणि साष्टांग नमन करताना तो आपल्या नमनमध्ये म्हणायचा: "अल्लाहुम्मा लाका सजदतु वा बिका आमान्तु वा लाका असलमतु, वा अन्ता रब्बी, सजदा वज्हि लिल्लाजी खलकहू वा सक्का समअहू वा बशरहू, तबाराकल्लाहु अहसनुल खालिकीन" (अरे अल्लाह, मी तुझ्यासाठी प्रणाम करतो, तुझ्यावर विश्वास ठेवतो, तुझ्यासमोर आत्मसमर्पण करतो आणि तूच माझा प्रभू आहेस. माझा चेहरा त्याच ईश्वराला प्रणाम करतो ज्याने तो निर्माण केला आणि त्याला ऐकण्याची व पाहण्याची क्षमता दिली. अल्लाह धन्य आहे, सर्वोत्तम सृष्टीकर्ता). आणि नमाज संपल्यावर तो म्हणायचा: "अल्लाहुम्माग्फिर् ली मा क़द्दाम्तु वा मा अख्खर्तु वा मा अस्रर्तु वा मा अ'लन्तु, अन्ता इलाहिय्, ला इलाहा इल्ला अन्ता." (अल्लाहे, मी केलेली पापं, मी विलंब केलेली पापं, मी लपवलेली पापं आणि मी उघड केलेली पापं, या सर्वांची क्षमा कर. तू माझा प्रभू आहेस; तुझ्याशिवाय उपासनेला पात्र असा कोणताही देव नाही). अबू ईसा म्हणाले: ही हदीस हसन सहीह आहे. अल-शफीई आणि आमच्या काही साथीदारांच्या मतानुसार त्याचा आचार केला जातो, तर अहमद यांचा हा दृष्टिकोन नव्हता. कुफा येथील काही विद्वान आणि इतर काही लोकांचा असा विश्वास होता की ही सुन्नाह प्रार्थनेचा एक भाग आहे, परंतु त्यांनी ती सुन्नाह प्रार्थनेत पठण केली नाही. मी अबू इस्माईल, म्हणजे अत-तिर्मिधी, मुहम्मद इब्न इस्माईल इब्न युसुफ, यांना म्हणताना ऐकले: मी सुलैमान इब्न दाऊद अल-हशमी यांना म्हणताना ऐकले, आणि त्यांनी ही हदीस सांगितली, आणि म्हणाले: आमच्या मते, ही अझ-जुहरी यांनी सलीम यांच्या वडिलांकडून सांगितलेल्या हदीससारखी आहे.