Pemberian bendera Perang Khaibar kepada Ali bin Abi Thalib yang mencintai Allah dan Rasul-Nya

Imam Ahmad : 15941

قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ قَالَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ قَالَ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ بَارَزَ عَمِّي يَوْمَ خَيْبَرَ مَرْحَبٌ الْيَهُودِيُّ فَقَالَ مَرْحَبٌ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَمِّي عَامِرٌ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي عَامِرُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُغَامِرُ فَاخْتَلَفَا ضَرْبَتَيْنِ فَوَقَعَ سَيْفُ مَرْحَبٍ فِي تُرْسِ عَامِرٍ وَذَهَبَ يَسْفُلُ لَهُ فَرَجَعَ السَّيْفُ عَلَى سَاقِهِ قَطَعَ أَكْحَلَهُ فَكَانَتْ فِيهَا نَفْسُهُ قَالَ سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ لَقِيتُ نَاسًا مِنْ صَحَابَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَتَلَ نَفْسَهُ قَالَ سَلَمَةُ فَجِئْتُ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبْكِي قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَالَ مَنْ قَالَ ذَاكَ قُلْتُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَذَبَ مَنْ قَالَ ذَاكَ بَلْ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ إِنَّهُ حِينَ خَرَجَ إِلَى خَيْبَرَ جَعَلَ يَرْجُزُ بِأَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفِيهِمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسُوقُ الرِّكَابَ وَهُوَ يَقُولُ تَالَلَّهِ لَوْلَا اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلَا تَصَدَّقْنَا وَلَا صَلَّيْنَا إِنَّ الَّذِينَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا وَنَحْنُ عَنْ فَضْلِكَ مَا اسْتَغْنَيْنَا فَثَبِّتْ الْأَقْدَامَ إِنْ لَاقَيْنَا وَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ هَذَا قَالَ عَامِرٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ غَفَرَ لَكَ رَبُّكَ قَالَ وَمَا اسْتَغْفَرَ لِإِنْسَانٍ قَطُّ يَخُصُّهُ إِلَّا اسْتُشْهِدَ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ مَتَّعْتَنَا بِعَامِرٍ فَقَدِمَ فَاسْتُشْهِدَ قَالَ سَلَمَةُ ثُمَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَنِي إِلَى عَلِيٍّ فَقَالَ لَأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ الْيَوْمَ رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أَوْ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ قَالَ فَجِئْتُ بِهِ أَقُودُهُ أَرْمَدَ فَبَصَقَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي عَيْنِهِ ثُمَّ أَعْطَاهُ الرَّايَةَ فَخَرَجَ مَرْحَبٌ يَخْطِرُ بِسَيْفِهِ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ كَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ أَنَا الَّذِي سَمَّتْنِي أُمِّي حَيْدَرَهْ كَلَيْثِ غَابَاتٍ كَرِيهِ الْمَنْظَرَهْ أُوفِيهِمُ بِالصَّاعِ كَيْلَ السَّنْدَرَهْ فَفَلَقَ رَأْسَ مَرْحَبٍ بِالسَّيْفِ وَكَانَ الْفَتْحُ عَلَى يَدَيْهِ

-Әхмәт бин Хәнбал радлиаллаһу'анһу- тигән; беҙгә һөйләне [Әбү Надлр] әйтте; беҙгә һөйләне [Иҡримә] әйтте; миңә әйткән [Ияс бин Сәләмә бин Әл Аҡваъ] тигән; миңә [атайым] хәбәр итте; Мәрхәб абзыйым менән бергә Хәйбәр һуғышында ҡатнашҡан. Мәрхәб «Хәйбәр» шиғырының шиғырҙарын йырлағанда инде минең Мәрхәб икәнемде, ҡорал ҡулланырға бик оҫта, батыр батыр икәнемде, һуғыш ҡотороп, янып килгәндә белә ине. Шул саҡ Әмир абзыйым аяттар менән ҡаршы көрәшә, Хәйбәр минең Әмир икәнемде белә инде, ҡорал менән уйнарға бик оҫта кеше, һуғышта мәшәҡәтле батыр. Шунан икеһе алмашлап бер-береһенә һуға, шунан Мәрхәбтең ҡылысы Әмирҙең ҡалҡанына тейә. Мәрхәбтең ҡылысы эйелгәнсе ҡалҡанына эләккән, шунан ҡулына бәрелеп, тамырҙарын ҡырҡҡан, шуның арҡаһында Әмир үлгән. Сәләмә бин Әл Әкүә әйтте; һуңынан пәйғәмбәребеҙҙең сәхәбәләренән бер нисә кеше менән осраштым. Ҡыҙғанысҡа ҡаршы, улар ысынында әйтте; Әмирҙең ғәмәлдәре бушҡа булды, үҙ-үҙенә ҡул һалды. Сәләмә әйтте; Мин дә Нәбиуллаһ саллаллааһүғәләйһисүәсләм илап ултырғанын күрергә килдем, тинем; Эй, Аллаһ Рәсүле, Әмирҙең ғәмәлдәре бушҡа булды. Кем әйтте шулай тип һораны? Мин яуап бирҙем: «Һеҙҙең ҡайһы бер дуҫтарығыҙ». Рәсүлуллаһ Саллаллаһуғәләйһиүәссәләм әйтте: «Шулай тигән кешенең ялғаны, хатта уға ла икеләтә сауап биреләсәк. Хәйбәргә сығып киткәс, ул Рәсүлуллаһ Шаллаллаһуғәләйһиүәссәләмдең сәхәбәләре менән бергә аят йырлай, шул иҫәптән Пәйғәмбәр Шаллаллаһуғәләйһисүәсләм төркөмдөң башлығы булараҡ. Әмир аяттарҙы уҡыны: # Валлаһи, әгәр Аллаһ булмаһа, беҙ тура юлды алмаҫ инек, # бер ваҡытта ла намаҙ уҡымаҫ инек, саҙаҡа бирмәҫ инек. # Ысынлап та, дошман беҙгә ҡаршы һыҙыҡты үтте # әгәр улар ғәйбәт теләй икән, беҙ уны кире ҡағасаҡбыҙ # Беҙгә һәр ваҡыт Һинең рәхмәтең кәрәк # бер-беребеҙ менән осрашҡанда аяҡтарыбыҙҙы нығыт # һәм беҙгә тыныслыҡ ебәр # Рәсүлуллаһ шәлләллаһүғәләйһиүәсәлләм әйтте: «Кем ул кеше?» Ул: «Әмир, йә Аллаһ илсеһе!» Ул: «Раббың һине ғәфү итһен», — тине. -Сәләмә бин Әл Аҡва' радлиаллаһу'анһу- тигән; Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһуғәләйһиссәләм теге йәки был кешегә ниәтләгән ярлыҡауҙы һорамаған, әгәр ҙә ул кеше шәһитлек ала алмаһа. Быны ишеткәс, Ғүмәр бин Әл-Хаттаб әйтте; — Йә, Аллаһ Рәсүле, әгәр ҙә һин Әмиргә доғаларыңды кисектереп торһаң, әлбиттә, беҙ уның менән оҙағыраҡ дуҫ була алыр инек. Шунан һуң Әмир яу яланына аяҡ баҫа һәм шәһит була. Сәләмә әйтте; «Шунан һуң Нәбиуллаһ саллаллаһу ғәләйһиссәләм мине Ғәли менән осрашырға ебәрҙе, ул әйтте: «Ысынлап та, шул көндө мин Аллаһты һәм Уның рәсүлен яратҡан кешегә йәки мөхәррир менән Аллаһ һәм Уның рәсүле яратҡан кешегә байраҡ бирәм. -Сәләмә бин Әл Аҡва' радлиаллаһу'анһу- тигән; һуңынан мин уны -'Али Радлиаллаһу'анһу- күҙҙәре ауыртып алып килдем. Шунан Нәбиулла уның күҙҙәренә төкөрҙө, ул байраҡты уға бирҙе. Мәрхәб шунан һуң ҡоралы менән сығып ' # Хәйбәр инде белә мин Мәрхәб икәнемде # ҡорал менән бик оҫта уйнаған кеше # батыр батыр # Һуғыш килеп янғанда. Ғәли бин Әбү Талиб карамахуллаһу вәжәһ һуңынан үҙенең шиғриәтенең шиғырҙарына яуап итеп: «Мин әсәйем Хәйҙәрә тигән исем биргән кеше - арыҫландар исемдәренең береһе - # бик ҡурҡыныс урман арыҫланы кеүек # Мин уларҙы бик ҙур ша менән тултырырмын» #. Шул саҡта Ғәли бин Әби Талип каррамаһуллаһу вәжәһ ҡылысы менән Мәрхәбтең башын ярып, ҡулдары менән еңеүҙе яулай.