حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ قَالَ أَبِي كَمَا حَدَّثَنِي ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُنْدُبٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ جُنْدُبِ بْنِ مَكِيثٍ الْجُهَنِيِّ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَالِبَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْكَلْبِيَّ كَلْبَ لَيْثٍ إِلَى بَنِي مُلَوَّحٍ بِالْكَدِيدِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُغِيرَ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَكُنْتُ فِي سَرِيَّتِهِ فَمَضَيْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِقُدَيْدٍ لَقِينَا بِهِ الْحَارِثَ بْنَ مَالِكٍ وَهُوَ ابْنُ الْبَرْصَاءِ اللَّيْثِيُّ فَأَخَذْنَاهُ فَقَالَ إِنَّمَا جِئْتُ لِأُسْلِمَ فَقَالَ غَالِبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا جِئْتَ مُسْلِمًا فَلَنْ يَضُرَّكَ رِبَاطُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَإِنْ كُنْتَ عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ اسْتَوْثَقْنَا مِنْكَ قَالَ فَأَوْثَقَهُ رِبَاطًا ثُمَّ خَلَّفَ عَلَيْهِ رَجُلًا أَسْوَدَ كَانَ مَعَنَا فَقَالَ امْكُثْ مَعَهُ حَتَّى نَمُرَّ عَلَيْكَ فَإِنْ نَازَعَكَ فَاجْتَزَّ رَأْسَهُ قَالَ ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا بَطْنَ الْكَدِيدِ فَنَزَلْنَا عُشَيْشِيَةً بَعْدَ الْعَصْرِ فَبَعَثَنِي أَصْحَابِي فِي رَبِيئَةٍ فَعَمَدْتُ إِلَى تَلٍّ يُطْلِعُنِي عَلَى الْحَاضِرِ فَانْبَطَحْتُ عَلَيْهِ وَذَلِكَ الْمَغْرِبَ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَنَظَرَ فَرَآنِي مُنْبَطِحًا عَلَى التَّلِّ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى عَلَى هَذَا التَّلِّ سَوَادًا مَا رَأَيْتُهُ أَوَّلَ النَّهَارِ فَانْظُرِي لَا تَكُونُ الْكِلَابُ اجْتَرَّتْ بَعْضَ أَوْعِيَتِكِ قَالَ فَنَظَرَتْ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَفْقِدُ شَيْئًا قَالَ فَنَاوِلِينِي قَوْسِي وَسَهْمَيْنِ مِنْ كِنَانَتِي قَالَ فَنَاوَلَتْهُ فَرَمَانِي بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِي جَنْبِي قَالَ فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ ثُمَّ رَمَانِي بِآخَرَ فَوَضَعَهُ فِي رَأْسِ مَنْكِبِي فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ لَقَدْ خَالَطَهُ سَهْمَايَ وَلَوْ كَانَ دَابَّةً لَتَحَرَّكَ فَإِذَا أَصْبَحْتِ فَابْتَغِي سَهْمَيَّ فَخُذِيهِمَا لَا تَمْضُغُهُمَا عَلَيَّ الْكِلَابُ قَالَ وَأَمْهَلْنَاهُمْ حَتَّى رَاحَتْ رَائِحَتُهُمْ حَتَّى إِذَا احْتَلَبُوا وَعَطَنُوا أَوْ سَكَنُوا وَذَهَبَتْ عَتَمَةٌ مِنْ اللَّيْلِ شَنَنَّا عَلَيْهِمْ الْغَارَةَ فَقَتَلْنَا مَنْ قَتَلْنَا مِنْهُمْ وَاسْتَقْنَا النَّعَمَ فَتَوَجَّهْنَا قَافِلِينَ وَخَرَجَ صَرِيخُ الْقَوْمِ إِلَى قَوْمِهِمْ مُغَوِّثًا وَخَرَجْنَا سِرَاعًا حَتَّى نَمُرَّ بِالْحَارِثِ ابْنِ الْبَرْصَاءِ وَصَاحِبِهِ فَانْطَلَقْنَا بِهِ مَعَنَا وَأَتَانَا صَرِيخُ النَّاسِ فَجَاءَنَا مَا لَا قِبَلَ لَنَا بِهِ حَتَّى إِذَا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ إِلَّا بَطْنُ الْوَادِي أَقْبَلَ سَيْلٌ حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ بَعَثَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ حَيْثُ شَاءَ مَا رَأَيْنَا قَبْلَ ذَلِكَ مَطَرًا وَلَا حَالًا فَجَاءَ بِمَا لَا يَقْدِرُ أَحَدٌ أَنْ يَقُومَ عَلَيْهِ فَلَقَدْ رَأَيْنَاهُمْ وُقُوفًا يَنْظُرُونَ إِلَيْنَا مَا يَقْدِرُ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ وَنَحْنُ نُحَوِّزُهَا سِرَاعًا حَتَّى أَسْنَدْنَاهَا فِي الْمَشْلَلِ ثُمَّ حَدَرْنَاهَا عَنَّا فَأَعْجَزْنَا الْقَوْمَ بِمَا فِي أَيْدِينَا

Gurekin erlazionatu izan da [Ya'qub] esan; [nire aitak] esan zuen; esan didatenez [Ibn Ishaq] [Ya'qub bin 'Utbah] [musulmana bin Abdullah bin Jundub Al Juhani] [Jundub bin Makits Al Juhani]-tik esan du; Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallamek Ghalib bin Abdullah Al Kalbi, 'kalb laits' goitizena, Kadideko Bani Mulawwah-era bidali zuen eta bat-batean erasotzeko agindu zien. Berak alde egin zuen, eta ni bere armadan sartu nintzen. Alde egin genuen Qadid-era iritsi eta gero, Al Harith Bin Malik ezagutu genuen arte, Al Barsha' Al Laitsiren semea zen, preso hartu genuen. "Islamara bihurtzera etorri nintzen" esan zuen. Ghalib bin Abdullah esan zuen; «Musulman gisa bazatoz, ez dago gaizki gau eta egun zain egoteak, baina Islamera bihurtu ez bazara, leialtasun promesa eskatzen dizugu».-esan zuen Jundub bin Makits Al Juhanik; Alharith bin Malik leialtasuna agindu zuen ribatharekin -muga zaintzen-, Ghalib bin Abdullah alkalbi gizon beltz bati atzetik egoteko agindu zion. Ghalib bin Abdullahek gomendatu zuen: 'Geratu berarekin, zure ondotik igaro arte, traizio egiten bazaitu, moztu burua'. -Jundub bin Makits Al Juhani- esan zuen; Kadid eremuaren erdira heldu arte abiatu ginen, Asharren ostean pixka bat gelditu ginen. Orduan nire lagunak eskaut gisa bidali ninduen, beraz, eremu altu batera igo nintzen etortzen zen edonor zelatatu ahal izateko. Aurpegia ere estali nuen, ilunabarra zen. Bat-batean gizon bat atera zen haien artean begira, itxuraz goi-ordokian ahoz behera etzanda ikusi ninduen. Bere emazteari esan zion: «Ala, zerbait beltza ikusi dut lautadan, gaur arratsaldean ikusi ez dudana. Begira, ez utzi txakurrek zure larre batzuk irensten». -Jundub bin Makits Al Juhani- esan zuen; -gizonaren emazteak- orduan bere larrea egiaztatu eta egiaztatu zuen eta esan zuen 'Ez, Ala, ez dut ezer galdu'. -Gizonak- esan zuen; emadazu nere gezia eta dardarkatik bi gezi. -Jundub bin Makits Al Juhani- esan zuen; -emakumeak- eman zidan, gero gezi bat jaurti zidan eta gerrian jo zuen. Atera eta jarri nuen batere mugitu gabe. Gezia bigarren aldiz bota zuen nire sorbaldera, berehala atera nuen mugitu gabe. Gizonak bere emazteari esan zion: 'Ala, bi gezi bota dizkiot objektu horri, narrasti bat balitz, zalantzarik gabe mugituko litzateke. Bihar goizean, aurkitu non dauden nire bi geziak eta hartu itzazu txakurrak ez har dezan». -Jundub bin Makits Al Juhani- esan zuen; Artzainak beren edateko lekuetatik txosnetara itzultzen hasi zirenean, jetzi egin zituzten, beren animaliak beren jatorrizko lekuetan gordeta, eta iluntzean, poliki-poliki eraso egin genien eta haien hainbat pertsona hiltzea lortu genuen. Ganadua lortu genuen, gero etxera joan ginen. Bat-batean laguntza eske oihukatzen zuen ahots bat entzun genuen, berehala korrika egitera abiatu ginen, Al Harith bin Barsha' eta bere laguna pasatu arte, elkarrekin joan ginen. Laguntza eskatu zuena etorri zitzaigun, bat-batean gure aldetik ez zegoen jende talde bat etorri zen. Gu eta haien arteko distantzia - etsaia - udaberriko kanal bati begira dagoen muino baten erditik bakarrik banatu zen arte, Allah Ta'ala bere borondatez inoiz ikusi ez nuen euri-ura bidali zuen, halako euri gogorra eta lokatz beltza. Euri eta lokatzak inork eutsi ezin zion zerbait eragin zuen. Guk, etsaia, guri begira zutik ikusi genituen, baina inork ez zuen aurrera egin. Berehala bildu genituen arpilatutako gameluak, alde batera utzi genituen ur-jauziaren eremuan, gero guregandik urrundu genituen, hartu genituen gauzak ez bahitu.