इमाम अहमद : 15283

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ قَالَ أَبِي كَمَا حَدَّثَنِي ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُنْدُبٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ جُنْدُبِ بْنِ مَكِيثٍ الْجُهَنِيِّ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَالِبَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْكَلْبِيَّ كَلْبَ لَيْثٍ إِلَى بَنِي مُلَوَّحٍ بِالْكَدِيدِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُغِيرَ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَكُنْتُ فِي سَرِيَّتِهِ فَمَضَيْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِقُدَيْدٍ لَقِينَا بِهِ الْحَارِثَ بْنَ مَالِكٍ وَهُوَ ابْنُ الْبَرْصَاءِ اللَّيْثِيُّ فَأَخَذْنَاهُ فَقَالَ إِنَّمَا جِئْتُ لِأُسْلِمَ فَقَالَ غَالِبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا جِئْتَ مُسْلِمًا فَلَنْ يَضُرَّكَ رِبَاطُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَإِنْ كُنْتَ عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ اسْتَوْثَقْنَا مِنْكَ قَالَ فَأَوْثَقَهُ رِبَاطًا ثُمَّ خَلَّفَ عَلَيْهِ رَجُلًا أَسْوَدَ كَانَ مَعَنَا فَقَالَ امْكُثْ مَعَهُ حَتَّى نَمُرَّ عَلَيْكَ فَإِنْ نَازَعَكَ فَاجْتَزَّ رَأْسَهُ قَالَ ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا بَطْنَ الْكَدِيدِ فَنَزَلْنَا عُشَيْشِيَةً بَعْدَ الْعَصْرِ فَبَعَثَنِي أَصْحَابِي فِي رَبِيئَةٍ فَعَمَدْتُ إِلَى تَلٍّ يُطْلِعُنِي عَلَى الْحَاضِرِ فَانْبَطَحْتُ عَلَيْهِ وَذَلِكَ الْمَغْرِبَ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَنَظَرَ فَرَآنِي مُنْبَطِحًا عَلَى التَّلِّ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى عَلَى هَذَا التَّلِّ سَوَادًا مَا رَأَيْتُهُ أَوَّلَ النَّهَارِ فَانْظُرِي لَا تَكُونُ الْكِلَابُ اجْتَرَّتْ بَعْضَ أَوْعِيَتِكِ قَالَ فَنَظَرَتْ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَفْقِدُ شَيْئًا قَالَ فَنَاوِلِينِي قَوْسِي وَسَهْمَيْنِ مِنْ كِنَانَتِي قَالَ فَنَاوَلَتْهُ فَرَمَانِي بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِي جَنْبِي قَالَ فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ ثُمَّ رَمَانِي بِآخَرَ فَوَضَعَهُ فِي رَأْسِ مَنْكِبِي فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ لَقَدْ خَالَطَهُ سَهْمَايَ وَلَوْ كَانَ دَابَّةً لَتَحَرَّكَ فَإِذَا أَصْبَحْتِ فَابْتَغِي سَهْمَيَّ فَخُذِيهِمَا لَا تَمْضُغُهُمَا عَلَيَّ الْكِلَابُ قَالَ وَأَمْهَلْنَاهُمْ حَتَّى رَاحَتْ رَائِحَتُهُمْ حَتَّى إِذَا احْتَلَبُوا وَعَطَنُوا أَوْ سَكَنُوا وَذَهَبَتْ عَتَمَةٌ مِنْ اللَّيْلِ شَنَنَّا عَلَيْهِمْ الْغَارَةَ فَقَتَلْنَا مَنْ قَتَلْنَا مِنْهُمْ وَاسْتَقْنَا النَّعَمَ فَتَوَجَّهْنَا قَافِلِينَ وَخَرَجَ صَرِيخُ الْقَوْمِ إِلَى قَوْمِهِمْ مُغَوِّثًا وَخَرَجْنَا سِرَاعًا حَتَّى نَمُرَّ بِالْحَارِثِ ابْنِ الْبَرْصَاءِ وَصَاحِبِهِ فَانْطَلَقْنَا بِهِ مَعَنَا وَأَتَانَا صَرِيخُ النَّاسِ فَجَاءَنَا مَا لَا قِبَلَ لَنَا بِهِ حَتَّى إِذَا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ إِلَّا بَطْنُ الْوَادِي أَقْبَلَ سَيْلٌ حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ بَعَثَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ حَيْثُ شَاءَ مَا رَأَيْنَا قَبْلَ ذَلِكَ مَطَرًا وَلَا حَالًا فَجَاءَ بِمَا لَا يَقْدِرُ أَحَدٌ أَنْ يَقُومَ عَلَيْهِ فَلَقَدْ رَأَيْنَاهُمْ وُقُوفًا يَنْظُرُونَ إِلَيْنَا مَا يَقْدِرُ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ وَنَحْنُ نُحَوِّزُهَا سِرَاعًا حَتَّى أَسْنَدْنَاهَا فِي الْمَشْلَلِ ثُمَّ حَدَرْنَاهَا عَنَّا فَأَعْجَزْنَا الْقَوْمَ بِمَا فِي أَيْدِينَا

आम्हाला [या'कूब] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: [माझ्या वडिलांनी] सांगितले: जसे [इब्न इशाक] यांनी मला [या'कूब ibn 'उतबाह] यांच्याकडून, [मुस्लिम ibn अब्दुल्लाह ibn जुंदुब अल-जुहानी] यांच्याकडून, [जुंदुब ibn मकिट्स अल-जुहानी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी 'कलब लायस' म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या गालिब बिन अब्दुल्ला अल-कलबी यांना कदीद येथील बनी मुलाव्वाहवर आश्चर्यचकित हल्ला करण्याचा आदेश दिला. ते निघाले आणि मी त्यांच्या सैन्यात होतो. आम्ही निघालो आणि कदीदला पोहोचताच आम्हाला अल-बर्शा अल-लैसी यांचा मुलगा अल-हरिथ बिन मलिक भेटला; आम्ही त्याला कैद केले. त्याने सांगितले, 'मी इस्लाम स्वीकारण्यासाठी आलो आहे.' घालिब बिन अब्दुल्ला म्हणाले, 'जर तुम्ही मुसलमान म्हणून आले असाल, तर दिवस-रात्र पहारा देण्यात काहीच हरकत नाही; पण जर तुम्ही अद्याप इस्लाम स्वीकारलेला नसाल, तर आम्ही तुमच्याकडून निष्ठापत्राची मागणी करतो.'(जुंदुब बिन मकिट्स अल-जुहानी) म्हणाले: अल-हारीथ बिन मलिकने रिबाथ (सीमा रक्षण)द्वारे निष्ठापालन केले, आणि घालिब बिन अब्दुल्ला अल-कलबीने त्याच्या मागे राहण्यासाठी एका काळ्या माणसाला सोपवले. घालिब बिन अब्दुल्लाने आदेश दिला, 'तो आमच्या पुढे येईपर्यंत त्याच्यासोबतच राहा; जर त्याने आमची फसवणूक केली, तर त्याचा डोकं कापून टाका.' (जुंदुब बिन मकिट्स अल-जुहानी) म्हणाले; आम्ही निघालो आणि कदीद प्रदेशाच्या मध्यभागी पोहोचलो, जिथे आम्ही अस्र नमाज नंतर थोड्या वेळासाठी थांबलो. मग माझ्या सोबतीने मला गुप्तहेर म्हणून पाठवले, म्हणून मी उंच ठिकाणी चढलो जेणेकरून येणाऱ्या कोणालाही पाहू शकेन. मी तोंड खाली करून पडलो; तो मग़रिबचा वेळ होता. अचानक, त्यांच्या मधून एक माणूस बाहेर आला, तो आजूबाजूला पाहत होता; मग कळले की त्याने मला त्या उंच ठिकाणी तोंड खाली करून पडलेला पाहिले. त्याने आपल्या पत्नीला म्हटले, 'अल्लाहच्या शपथाने, मी त्या उंच ठिकाणी काहीतरी काळे पाहतोय, जे मी आज दिवसभर पाहिले नव्हते. "पाहा, कुत्र्यांनी कदाचित तुमच्या कळपातील काही जनावरे खाऊन टाकली असतील." (जुंदुब बिन मकिट्स अल-जुहानी) म्हणाले; (त्या माणसाच्या पत्नीने) मग तिने आपला कळप तपासला आणि म्हणाली, "नाही, अल्लाहच्या शपथाने, मला काहीही गमावलेले नाही." (त्या माणसाने) म्हटले; "मला माझा धनुष्य आणि त्यांच्या बाणपेटीतून दोन बाण द्या." (जुंदुब बिन मकिट्स अल-जुहानी) म्हणाले; (त्या महिलेने) ती बाण दिली, मग तिने माझ्यावर बाण सोडला आणि माझ्या कमरपट्टीला लागला. मी तो बाण काढला आणि एकही स्नायू हलवल्याशिवाय तो तसाच ठेवला. तिने दुसऱ्यांदा माझ्या खांद्यावर बाण सोडला; मी तोही एकही स्नायू हलवल्याशिवाय लगेचच काढला. त्या माणसाने आपल्या पत्नीला म्हटले, 'अल्लाहच्या शपथाने, मी त्या गोष्टीकडे दोन बाण सोडले आहेत; जर ती रेंगाळणारी प्राणी असती, तर ती नक्कीच हलली असती. उद्या सकाळी, माझे दोन बाण जिथे पडले आहेत ते शोधून दोन्ही बाण काढून घे, जेणेकरून कुत्रे त्यांना घेऊन जाणार नाहीत.' (जुंदुब बिन मकिट्स अल-जुहानी) म्हणाले: जेव्हा गवळी त्यांच्या जनावरांना पाणी पाजून दुध काढून नेहमीच्या ठिकाणी बांधत परत येऊ लागले, आणि रात्र झाली, तेव्हा आम्ही हळूहळू त्यांच्यावर हल्ला केला आणि त्यापैकी काहींना मारण्यात आम्ही यशस्वी झालो. आम्ही त्यांची पशुधन जप्त केली, मग आम्ही घरी परतलो. अचानक आम्हाला मदतीसाठी ओरडणारा आवाज ऐकू आला; आम्ही ताबडतोब धावत निघालो, जोपर्यंत आम्ही अल-हारीथ बिन बर्षा आणि त्यांच्या सोबतीजवळून गेलो, आणि मग आम्ही एकत्र पुढे निघालो. जो माणूस मदतीसाठी ओरडत होता तो आमच्याकडे आला, तेव्हा अचानक आमच्या बाजूचे नसलेले काही लोक आले. आमच्या आणि त्यांच्या (शत्रूंच्या) दरम्यानचे अंतर एखाद्या तलावाच्या वाटेच्या समोरील टेकडीच्या मध्यभागी इतकेच उरले होते, तेव्हा सर्वशक्तिमान अल्लाहने आपल्या इच्छेनुसार असा पाऊस पाठवला—असा पाऊस मी कधीही पाहिला नव्हता—आणि त्यासोबत काळा चिखलही तितक्याच जोरात वाहत होता. प्रचंड पाऊस आणि चिकट मातीमुळे अशी परिस्थिती निर्माण झाली की कोणीही तिला तोंड देऊ शकले नाही. आम्ही त्यांना (शत्रूंना) उभे राहून आमच्याकडे पाहत असताना पाहिले, परंतु त्यापैकी एकही पुढे येऊ शकला नाही. आम्ही ताबडतोब पकडलेल्या उंटांना गोळा करून धबधब्याच्या काठावर नेले आणि त्यांना आमच्यापासून सरकून जाऊ दिले, ज्यामुळे त्यांनी आम्ही घेतलेली मालमत्ता हस्तगत करू शकले नाहीत.