Imam Ahmad : 15283

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ قَالَ أَبِي كَمَا حَدَّثَنِي ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُنْدُبٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ جُنْدُبِ بْنِ مَكِيثٍ الْجُهَنِيِّ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَالِبَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْكَلْبِيَّ كَلْبَ لَيْثٍ إِلَى بَنِي مُلَوَّحٍ بِالْكَدِيدِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُغِيرَ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَكُنْتُ فِي سَرِيَّتِهِ فَمَضَيْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِقُدَيْدٍ لَقِينَا بِهِ الْحَارِثَ بْنَ مَالِكٍ وَهُوَ ابْنُ الْبَرْصَاءِ اللَّيْثِيُّ فَأَخَذْنَاهُ فَقَالَ إِنَّمَا جِئْتُ لِأُسْلِمَ فَقَالَ غَالِبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا جِئْتَ مُسْلِمًا فَلَنْ يَضُرَّكَ رِبَاطُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَإِنْ كُنْتَ عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ اسْتَوْثَقْنَا مِنْكَ قَالَ فَأَوْثَقَهُ رِبَاطًا ثُمَّ خَلَّفَ عَلَيْهِ رَجُلًا أَسْوَدَ كَانَ مَعَنَا فَقَالَ امْكُثْ مَعَهُ حَتَّى نَمُرَّ عَلَيْكَ فَإِنْ نَازَعَكَ فَاجْتَزَّ رَأْسَهُ قَالَ ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا بَطْنَ الْكَدِيدِ فَنَزَلْنَا عُشَيْشِيَةً بَعْدَ الْعَصْرِ فَبَعَثَنِي أَصْحَابِي فِي رَبِيئَةٍ فَعَمَدْتُ إِلَى تَلٍّ يُطْلِعُنِي عَلَى الْحَاضِرِ فَانْبَطَحْتُ عَلَيْهِ وَذَلِكَ الْمَغْرِبَ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَنَظَرَ فَرَآنِي مُنْبَطِحًا عَلَى التَّلِّ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى عَلَى هَذَا التَّلِّ سَوَادًا مَا رَأَيْتُهُ أَوَّلَ النَّهَارِ فَانْظُرِي لَا تَكُونُ الْكِلَابُ اجْتَرَّتْ بَعْضَ أَوْعِيَتِكِ قَالَ فَنَظَرَتْ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَفْقِدُ شَيْئًا قَالَ فَنَاوِلِينِي قَوْسِي وَسَهْمَيْنِ مِنْ كِنَانَتِي قَالَ فَنَاوَلَتْهُ فَرَمَانِي بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِي جَنْبِي قَالَ فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ ثُمَّ رَمَانِي بِآخَرَ فَوَضَعَهُ فِي رَأْسِ مَنْكِبِي فَنَزَعْتُهُ فَوَضَعْتُهُ وَلَمْ أَتَحَرَّكْ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ لَقَدْ خَالَطَهُ سَهْمَايَ وَلَوْ كَانَ دَابَّةً لَتَحَرَّكَ فَإِذَا أَصْبَحْتِ فَابْتَغِي سَهْمَيَّ فَخُذِيهِمَا لَا تَمْضُغُهُمَا عَلَيَّ الْكِلَابُ قَالَ وَأَمْهَلْنَاهُمْ حَتَّى رَاحَتْ رَائِحَتُهُمْ حَتَّى إِذَا احْتَلَبُوا وَعَطَنُوا أَوْ سَكَنُوا وَذَهَبَتْ عَتَمَةٌ مِنْ اللَّيْلِ شَنَنَّا عَلَيْهِمْ الْغَارَةَ فَقَتَلْنَا مَنْ قَتَلْنَا مِنْهُمْ وَاسْتَقْنَا النَّعَمَ فَتَوَجَّهْنَا قَافِلِينَ وَخَرَجَ صَرِيخُ الْقَوْمِ إِلَى قَوْمِهِمْ مُغَوِّثًا وَخَرَجْنَا سِرَاعًا حَتَّى نَمُرَّ بِالْحَارِثِ ابْنِ الْبَرْصَاءِ وَصَاحِبِهِ فَانْطَلَقْنَا بِهِ مَعَنَا وَأَتَانَا صَرِيخُ النَّاسِ فَجَاءَنَا مَا لَا قِبَلَ لَنَا بِهِ حَتَّى إِذَا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ إِلَّا بَطْنُ الْوَادِي أَقْبَلَ سَيْلٌ حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ بَعَثَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ حَيْثُ شَاءَ مَا رَأَيْنَا قَبْلَ ذَلِكَ مَطَرًا وَلَا حَالًا فَجَاءَ بِمَا لَا يَقْدِرُ أَحَدٌ أَنْ يَقُومَ عَلَيْهِ فَلَقَدْ رَأَيْنَاهُمْ وُقُوفًا يَنْظُرُونَ إِلَيْنَا مَا يَقْدِرُ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ وَنَحْنُ نُحَوِّزُهَا سِرَاعًا حَتَّى أَسْنَدْنَاهَا فِي الْمَشْلَلِ ثُمَّ حَدَرْنَاهَا عَنَّا فَأَعْجَزْنَا الْقَوْمَ بِمَا فِي أَيْدِينَا

اسان کي [يعقوب] چيو آهي؛ [منهنجي پيءُ] چيو آهي؛ جيئن مون کي [ابن اسحاق] ٻڌايو آهي [يعقوب بن عتبه] کان [مسلم بن عبدالله بن جندب الجهني] کان [جندب بن مکيطس الجهني] چيو آهي ته؛ رسول الله ﷺ غالب بن عبدالله الڪلبي، جنهن کي 'ڪلب ليتس' سڏيو ويندو هو، کي قاديد ۾ بني مولوا ڏانهن موڪليو ۽ انهن کي اوچتو حملو ڪرڻ جو حڪم ڏنو. هو هليو ويو، ۽ مان سندس فوج ۾ شامل ٿي ويس. اسان هليا ويا جيستائين قاديد پهچڻ کان پوءِ، اسان الحارث بن مالڪ سان ملياسين، جيڪو البرشا الليتسي جو پٽ هو، اسان کيس قيد ڪيو. هن چيو ته 'مان اسلام قبول ڪرڻ لاءِ آيو آهيان'. غالب بن عبدالله چيو؛ 'جيڪڏهن توهان مسلمان ٿي آيا آهيو، ته توهان لاءِ ڏينهن ۽ رات حفاظت ۾ رهڻ ٺيڪ آهي، پر جيڪڏهن توهان اسلام قبول نه ڪيو آهي، ته پوءِ اسان توهان کان وفاداري جو عهد گهرون ٿا'. -جندب بن مکيطس الجهني- چيو؛ الحارث بن مالڪ رباط سان بيعت ڪئي - سرحد جي حفاظت ڪندڙ -، غالب بن عبدالله الڪلبي هڪ ڪاري ماڻهو کي پنهنجي پويان رهڻ جي ذميواري سونپي. غالب بن عبدالله حڪم ڏنو، 'ان سان گڏ رهو، جيستائين اسين توهان کان پوءِ گذري وڃون، جيڪڏهن هو غداري ڪري ٿو، ته پوءِ ان جو سر ڪٽي ڇڏيو'. -جندب بن مکيتس الجهاني- چيو؛ اسان هليا ويا جيستائين اسان قاديد علائقي جي وچ ۾ نه پهتاسين، اسان عصر کان پوءِ ڪجهه دير لاءِ روڪيا. پوءِ منهنجي دوست مون کي جاسوس طور موڪليو، جيستائين مان هڪ اوچي علائقي تي چڙهان ته جيئن مان ڪنهن به ايندڙ جي جاسوسي ڪري سگهان. مان به منهن ڀر ليٽيس ڇاڪاڻ ته مغرب جو وقت هو. اوچتو هڪ ماڻهو انهن مان ٻاهر نڪتو ۽ ڏٺو، اهو نڪتو ته هن مون کي اوچي زمين تي منهن ڀر ڏٺو. هن پنهنجي زال کي چيو، 'الله جو قسم، مون کي زمين تي ڪا ڪاري شيءِ نظر اچي ٿي، جيڪا مون ڏينهن ۾ نه ڏٺي. ڏس، ڪنهن به ڪتي کي پنهنجي چراگاهه جي ڪنهن حصي تي شڪار ڪرڻ نه ڏيو'. -جندب بن مکيتس الجهاني- چيو؛ -مڙس جي زال - پوءِ سندس چراگاهه جي جانچ ڪئي ۽ چيو 'نه، الله جو قسم، مون ڪجهه به نه وڃايو آهي'. -مڙس - چيو؛ مون کي منهنجو تير ۽ ترڪش مان ٻه تير ڏيو. -جندب بن مڪتس الجهني - چيو؛ -عورت - اهو ڏنو، پوءِ هن مون کي هڪ تير هنيو ۽ منهنجي ڪمر تي لڳي. مون ان کي ڪڍيو ۽ بلڪل به حرڪت ڪرڻ کان سواءِ هيٺ ڪري ڇڏيو. هن تير کي ٻيو ڀيرو منهنجي ڪلهي ڏانهن اڇلايو، مون فوري طور تي ان کي حرڪت ڪرڻ کان سواءِ ٻاهر ڪڍيو. ان ماڻهوءَ پنهنجي زال کي چيو، 'الله جو قسم، مون ان شيءِ تي ٻه تير اڇلايا آهن، جيڪڏهن اهو هڪ ريڙهيون پائيندڙ جانور هجي ها ته اهو ضرور حرڪت ڪري ها. سڀاڻي صبح جو، ڏسو ته منهنجا ٻه تير ڪٿي آهن ۽ انهن ٻنهي کي کڻي وڃو ته جيئن ڪتا انهن کي نه وٺي وڃن.' -جندب بن مڪتس الجهني - چيو؛ جڏهن چرواها پنهنجي پيئڻ جي جڳهن کان پنهنجن باڙن ڏانهن موٽڻ شروع ڪيا، انهن انهن کي کير پياريو، پنهنجن جانورن کي انهن جي اصل جڳهن تي رکيو، ۽ جيئن اونداهو ٿيو، اسان آهستي آهستي انهن تي حملو ڪيو ۽ انهن جي ڪيترن ئي ماڻهن کي مارڻ ۾ ڪامياب ٿياسين. اسان کي ڍور مليا، پوءِ اسان گهر هليا ويا. اوچتو اسان مدد لاءِ هڪ آواز ٻڌو، اسان فوري طور تي ڊوڙڻ لاءِ ڊوڙيا، جيستائين اسان الحارث بن برشه ۽ سندس دوست کان گذرياسين، اسان گڏجي هليا ويا. جيڪو شخص مدد گهري رهيو هو، اوچتو ماڻهن جو هڪ گروهه آيو جيڪي اسان جي پاسي جا نه هئا. جيستائين اسان ۽ انهن جي وچ ۾ فاصلو - دشمن - صرف هڪ ٽڪريءَ جي وچ ۾ هڪ چشمي جي وهڪري کي ڏسي رهيو هو، الله تعاليٰ پنهنجي مرضيءَ سان مينهن جو پاڻي نازل ڪيو جيڪو مون اڳ ڪڏهن به نه ڏٺو هو، اهڙو تيز مينهن ۽ ڪارو مٽي. تيز مينهن ۽ مٽيءَ ڪجهه اهڙو ڪيو جو ڪو به مزاحمت نه ڪري سگهيو. اسان انهن کي ڏٺو - دشمن - اسان ڏانهن ڏسي رهيو هو، پر انهن مان ڪو به اڳتي وڌڻ جي قابل نه هو. اسان فوري طور تي لُٽيل اُٺن کي گڏ ڪيو، اسان انهن کي آبشار واري علائقي ۾ هڪ طرف رکي ڇڏيو، پوءِ اسان انهن کي اسان کان پري ڪري ڇڏيو، ته جيئن اهي اسان جي هٿ ڪيل شين کي ضبط ڪرڻ ۾ ناڪام ٿي وڃن.