Nabi mengharamkan madu, akhirnya turun ayat: Wahai Nabi, mengapa kamu mengharamkan apa yang Allah halalkan bagimu?

इमाम बुखारी : 4863

حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحِبُّ الْعَسَلَ وَالْحَلْوَاءَ وَكَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنْ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ فَغِرْتُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ فَسَقَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ فَقُلْتُ لِسَوْدَةَ بِنْتِ زَمْعَةَ إِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَإِذَا دَنَا مِنْكِ فَقُولِي أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لَا فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ وَسَأَقُولُ ذَلِكِ وَقُولِي أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ ذَاكِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ قَامَ عَلَى الْبَابِ فَأَرَدْتُ أَنْ أُبَادِيَهُ بِمَا أَمَرْتِنِي بِهِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا قَالَتْ لَهُ سَوْدَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ لَا قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ قَالَ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ فَلَمَّا دَارَ إِلَيَّ قُلْتُ لَهُ نَحْوَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى صَفِيَّةَ قَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِيهِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي

हे आम्हाला [फरावा बिन अबू अल-मघरा] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [अली बिन मुशीर] यांनी [हिशाम बिन उरवा] यांच्याकडून, त्यांच्या वडिलांकडून, [आयशा] (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो) यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: अल्लाहचे प्रेषित (त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत) यांना मध आणि गोड पदार्थ खूप आवडत होते. सामान्यतः अस्‌र नमाज झाल्यानंतर तो आपल्या पत्नींकडे भेट देत असे आणि शेवटी त्यापैकी एखाद्याकडे रात्र घालत असे. तथापि, तो नेहमी हफ्सा बिन्त उमर यांच्याकडे बराच वेळ थांबत असे, त्यामुळे मला ईर्ष्या वाटू लागली. मी याबद्दल विचारले, तेव्हा सांगण्यात आले की तिच्या जमातीतील एका स्त्रीने तिला काही मध दिला होता, जो तिने नंतर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना दिला. तेव्हा मी म्हणालो, 'अल्लाहच्या शपथाने, मी नक्कीच त्याच्यावर काही करणार आहे (त्याला एक फसवणूक करणार).' मग मी सौदा बिन्त ज़मा'ह यांना म्हणालो, 'खरोखरच, तो तुझ्याकडे येणार आहे. तो तुझ्याजवळ येताच त्याला विचार, 'तुम्ही मघाफिर खाल्लं का?' आणि तो नक्कीच उत्तर देईल, 'नाही.' मग त्याला म्हणा, 'मग ही जी वास मी तुझ्यावर अनुभवतेय ती काय आहे?' ' आणि तो नक्कीच उत्तर देईल: 'हफ्साने मला मध प्यायला दिले आहे.' त्यानंतर त्याला म्हणावे, 'त्या मधमाशीने रस असलेल्या झाडावरून पोस घेतला आहे ज्याचा वास तिरस्कारास्पद आहे.' आणि मीही तसेच म्हणेन, आणि तू, ऐ शफिय्याह, तसेच म्हण.' सौदा म्हणाली, 'अल्लाहची शपथ, तो दारातच उभा होता. आणि मीही तुमच्या भीतीने तुम्हाला जे बोलायचे आहे तेच बोलू इच्छिते." मग जेव्हा तो तिच्याजवळ आला, तेव्हा सौदा म्हणाली, "अल्लाहच्या पैगंबर, आपण मघाफिर झाडाचे फळ खाल्ले आहे का?" त्याने उत्तर दिले, "नाही." सौदाने पुन्हा विचारले, "मग माझ्या नाकात येणारी ही वास काय आहे?" त्याने उत्तर दिले, "हफ्साने मला मध प्यायला दिला आहे." सौदा म्हणाली, "त्या मधाच्या मधमाशीने घाणेरडी वास असलेल्या गोंदयुक्त झाडाचा अमृतपान केला आहे." आणि जेव्हा तो माझ्याकडे आला, तेव्हा मीही तेच म्हटले, आणि शफिय्याहच्या घरीही तसेच झाले, जिथे तिनेही तेच म्हटले. मग जेव्हा तो हफ्सा यांच्या घरी गेला, तेव्हा हफ्सा म्हणाली, "अल्लाहच्या प्रेषिता, मी तुम्हाला तो मधाचा पेय द्यावा का?" त्याने उत्तर दिले, "मला त्या मधाची काहीच इच्छा नाही." शेवटी, सौदा म्हणाली, "अल्लाहची शपथ, आम्ही ते निषिद्ध केले आहे." मी तिला म्हटले, "शांत हो."