Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

इमाम बुखारी : 4731

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍأَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لِأَهَبَ لَكَ نَفْسِي فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتْ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيْ رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ تَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا فَقَالَ هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَيْءٍ قَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا قَالَ انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَيْءٌ فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلِسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ مَاذَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّدَهَا قَالَ أَتَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

हे आम्हाला [कुतायबाह] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [या'कूब] यांनी, [अबू हज़ीम] यांच्याकडून, [सहल बिन साद] यांच्याकडून सांगितले की एक स्त्री पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे आली आणि म्हणाली, "हे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, मी स्वतःला तुमच्या सेवेसाठी अर्पण करण्यासाठी आले आहे." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्या स्त्रीकडे तीव्रपणे पाहिले आणि नंतर आपले डोके खाली केले. जेव्हा त्या स्त्रीने पाहिले की त्यांनी अद्याप तिच्याबद्दल निर्णय घेतलेला नाही, तेव्हा ती बसली. त्याच वेळी, त्यांच्या साथीदारांमधील एक माणूस उभा राहिला आणि म्हणाला, "हे अल्लाहचे प्रेषित, जर तुम्हाला या स्त्रीची इच्छा नसेल, तर ती मला देऊन लग्न करा." त्यांनी विचारले, "तुझ्याकडे (हुंडा म्हणून) काही आहे का?" त्याने उत्तर दिले, "नाही, अल्लाहने सांगितले, हे अल्लाहचे प्रेषित." त्याने सांगितले: "अशा परिस्थितीत, आपल्या कुटुंबाकडे जा आणि बघ की तुम्हाला काही मिळते का." तो माणूस गेला, परत आला आणि म्हणाला, "नाही, अल्लाहच्या शपथाने, हे अल्लाहचे प्रेषित, मला काहीही सापडले नाही." त्याने सांगितले: "पाहा, जरी ती फक्त लोखंडी अंगठीच असली तरीही." तो माणूस पुन्हा गेला आणि परत येऊन म्हणाला, "अल्लाहच्या शपथाने, अरे अल्लाहचे प्रेषित, काहीच नाही, अगदी लोखंडी अंगठीही नाही. पण हे माझं वस्त्र आहे." सहल म्हणाला: त्याच्याकडे कमीज नव्हती, म्हणून त्याच्या मंगेतराने तिने आपली साडी अर्धी दिली. मग अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शांति आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: "तुम्ही तुमच्या साडीचा अर्धा भाग वापरला तर काय करू शकता? जर तू ते घालेलस, तर तुझ्या शरीराचा अर्धा भाग कापडाने झाकला जाणार नाही, आणि जर तुझी वधू ते घालेल, तर तिच्या शरीराचाही अर्धा भाग कापडाने झाकला जाणार नाही." शेवटी तो माणूस तिथे बराच वेळ बसून राहिला, मग तो निघून जाण्यासाठी उठला. मग अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला पाहिले आणि त्या माणसाला बोलावण्याचा आदेश दिला. आणि जेव्हा तो माणूस आला, तेव्हा त्यांनी विचारले: 'तुम्ही कुरआनमधून काय कंठस्थ केले आहे?' त्या माणसाने उत्तर दिले, 'मी ही सूरा आणि ही सूरा कंठस्थ केली आहे.' त्याने त्यांची नावे सांगितली. मग त्याने सांगितले: "तुझ्या स्मरणशक्तीतून तिला वाचून दाखव." त्याने उत्तर दिले, "ठीक आहे." त्याने म्हटले: "जा, कारण मी तुझा विवाह त्या स्त्रीशी करून दिला आहे, आणि तुझे कुरआनचे स्मरणशक्ती हेच तुझे महर आहे."