Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

इमाम बुखारी : 4697

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ قَالَجَاءَتْ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ أَهَبُ لَكَ نَفْسِي قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَعَّدَ النَّظَرَ فِيهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتْ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا فَقَالَ وَهَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَيْءٍ قَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَيْءٌ فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى إِذَا طَالَ مَجْلِسُهُ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ مَاذَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّدَهَا فَقَالَ تَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

आम्हाला [कुताइबा] यांनी सांगितले. आम्हाला [अब्दुल अजीज बिन अबू हज़ीम] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून आणि त्यांनी [सहल बिन साद अस-साइदी] यांच्याकडून सांगितले की, त्यांनी म्हटले: एक स्त्री पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आली आणि म्हणाली, "हे पैगंबर, मी स्वतःला तुमच्या सेवेसाठी अर्पण करण्यासाठी आले आहे." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्या स्त्रीकडे पाहिले; त्यांनी वर-खाली नजर फिरवली, नंतर आपले डोके खाली केले. तेव्हा त्या स्त्रीने पाहिले की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तिच्या बाबतीत कोणताही निर्णय घेतला नाही, म्हणून ती बसली. त्याच वेळी, एक साथीदार उठला आणि म्हणाला, "हे अल्लाहचे प्रेषित, जर तुम्हाला त्या स्त्रीची इच्छा नसेल, तर ती मला विवाह करून द्या." त्यांनी विचारले, "तुझ्याकडे (हुंडा म्हणून देण्यासाठी) काही आहे का?" त्या साथीदाराने उत्तर दिले, "नाही, अल्लाहच्या शपथे, हे अल्लाहचे प्रेषित." त्यांनी सांगितले, "तुझ्या कुटुंबाकडे जा आणि काही आहे का ते पाह." तो माणूस गेला आणि परत येऊन म्हणाला, "नाही, अल्लाहच्या शपथे, हे पैगंबर, मला काहीच सापडले नाही." त्यांनी पुन्हा विचारले, "पाहा, जरी फक्त लोखंडी अंगठी असली तरीही." तो माणूस गेला आणि परत येऊन म्हणाला, "नाही, अल्लाहच्या शपथे, हे पैगंबर, लोखंडी अंगठीही नाही. मात्र माझ्याकडे हा कापडाचा तुकडा आहे." सahl म्हणाले: त्याच्याकडे अर्धा तुकडा वगळता काहीच कापड नव्हते. तेव्हा पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणाले: "तुमच्या कापडाने तुम्ही काय करू शकता? जर तुम्ही तो घालाल, तर त्याला काहीच मिळणार नाही, आणि जर तो घालेल, तर तुम्हाला काहीच मिळणार नाही." शेवटी, तो माणूस बराच वेळ बसला, मग तो उठला. मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्याला निघताना पाहिले. त्यांनी कोणी तरी त्याला परत बोलावण्याचा आदेश दिला. तो माणूस परत आला तेव्हा त्यांनी विचारले: "तुम्ही कुरआनचा कोणता सूरा कंठस्थ केला आहे?" त्याने उत्तर दिले, "हा." त्याने तो पाठ केला. त्याने विचारले: "तू ते नीट पाठ केले आहेस का?" त्या माणसाने उत्तर दिले, "होय." शेवटी त्याने म्हटले: "खरोखरच, मी तुला त्या स्त्रीशी तिच्या पाठ केलेल्या कुरआनच्या बदल्यात दहेज देऊन लग्न करून दिला आहे."