Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

इमाम बुखारी : 4642

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍأَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لِأَهَبَ لَكَ نَفْسِي فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتْ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا فَقَالَ هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا قَالَ انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ شَيْءٌ فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلِسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ مَاذَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّهَا قَالَ أَتَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

हे आम्हाला [कुतायबा बिन सा'द] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [या'कूब बिन अब्दुर्रहमान] यांनी [अबू हझीम] यांच्याकडून आणि त्यांनी [सहल बिन सा'द] यांच्याकडून सांगितले की एक स्त्री पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे आली आणि म्हणाली, "हे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, मी स्वतःला तुमच्या सेवेसाठी अर्पण करण्यासाठी आले आहे." मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्या स्त्रीकडे डोक्यापासून पायापर्यंत पाहिले, नंतर आपली नजर खाली केली. आणि जेव्हा त्या स्त्रीने पाहिले की त्यांनी अजून तिच्याबद्दल निर्णय घेतलेला नाही, तेव्हा ती बसली. त्याच वेळी, त्यांच्या साथीदारांपैकी एक माणूस उठला आणि म्हणाला, "हे अल्लाहचे प्रेषित, जर तुम्हाला तिची इच्छा नसेल, तर मला तिला देऊन लग्न करा." तेव्हा त्यांनी विचारले, "तुमच्याकडे (हुंडा म्हणून देण्यासाठी) काही आहे का?" त्या माणसाने उत्तर दिले, "नाही, अल्लाहच्या शपथाने, हे अल्लाहचे प्रेषित." मग त्याने सांगितले: "तुझ्या कुटुंबाकडे परत जा आणि काही मिळते का ते पाह." तो माणूस निघाला आणि परत आला, म्हणाला: "नाही, अल्लाहच्या शपथाने, हे अल्लाहचे प्रेषित, मला काहीही सापडले नाही." त्याने सांगितले: "पुन्हा बघ, जरी ती लोखंडी अंगठीच का असेना." तो माणूस पुन्हा गेला आणि परत येऊन म्हणाला, "नाही, अल्लाहच्या शपथाने, हे अल्लाहचे प्रेषित, माझ्याकडे सोन्याची अंगठी नाही, पण माझ्याकडे फक्त हा कापडाचा तुकडा आहे." सहल म्हणाला, "त्याच्याकडे असलेला कापडाचा तुकडा अर्धाच होता." मग अल्लाहचे प्रेषित, अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, विचारले: "तुम्ही तुमच्या कापडाचा तुकडा काय कराल? जर तू ते घालशील, तर त्याला काहीच मिळणार नाही, आणि जर तो ते घालतो, तर तुलाही काहीच मिळणार नाही." मग तो माणूस काही वेळ बसला आणि नंतर उठला. अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असोत, त्यांना पाहताच त्यांनी लगेचच कोणी तरी त्याला परत बोलावण्याचा आदेश दिला. त्याला बोलावण्यात आले, आणि तो आला तेव्हा पैगंबरने विचारले, "तुला कुरआनाचे काही भाग पाठ आहेत का?" त्या माणसाने उत्तर दिले, "होय, मला ही सूरा आणि ही सूरा पाठ आहे," असे सांगत त्याने त्यांची मोजणी केली. त्याने पुन्हा विचारले, "तुम्ही खरोखरच ते कंठस्थ केले आहेत का?" त्याने उत्तर दिले, "होय." शेवटी, त्याने म्हटले: "मग जा. खरोखरच, मी तुम्हाला तिच्याशी त्या दहेजाने विवाह करून दिला आहे जे तुम्ही कुरआनमधून कंठस्थ केले आहे."