Rendahkan diri tidak menyeru ke dzat yang tuli dan bukan dzat yang jauh

Imam Bukhari : 3883

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ أَبِي مُوسَى الْأَشْعَرِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَلَمَّا غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْبَرَ أَوْ قَالَ لَمَّا تَوَجَّهَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَشْرَفَ النَّاسُ عَلَى وَادٍ فَرَفَعُوا أَصْوَاتَهُمْ بِالتَّكْبِيرِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ إِنَّكُمْ لَا تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلَا غَائِبًا إِنَّكُمْ تَدْعُونَ سَمِيعًا قَرِيبًا وَهُوَ مَعَكُمْ وَأَنَا خَلْفَ دَابَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعَنِي وَأَنَا أَقُولُ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَقَالَ لِي يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَلَا أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ مِنْ كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَدَاكَ أَبِي وَأُمِّي قَالَ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ

Һөйләне беҙгә [Муса бин Исмәғил] беҙгә [Ғәбдел Ваһид] [Әшимдән] [Әбү Ғосмандан] [Әбү Муса Әл Асыйари радлиаллаһу әнһү] ҙән һөйләне, ул әйтте; Ҡасан Рәсүлуллаһ ғәләйһи ғәләйһис-сәләм Хәйбәр халҡына ҡаршы һуғышҡан, -йәки ул әйткән- Ҡасан Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм үҙәнгә төшкән кешеләрҙе күреп, тауыштарын күтәреп, тәкбирҙә, Аллаһу Әкбәр, Аллаһу Әкбәр ляа иләһә илләллаһ -Аллаһ иң бөйөк, Аллаһ иң бөйөк бар- Аллаһ иң бөйөк Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһи вәссәләм әйтте: «Үҙегеҙҙе баҫалҡы тороғоҙ, сөнки һеҙ Һаңғырауҙарға һәм ғәйептәргә өндәшмәйһегеҙ. Ысынлап та, һеҙ бөтә нәмәне ишетеүсе, яҡын һәм һәр ваҡыт һеҙҙең менән булғанға доға ҡылаһығыҙ». Ул ваҡытта мин пәйғәмбәребеҙҙең атлы хайуаны артында инем, ул минең әйткәндәремде ишетте. Ул ваҡытта мин уҡыным; - Аллаһтан башҡа ҡөҙрәт тә, тырышлыҡ та юҡ-', шунан ул миңә: «Эй, Ғабдуллаһ бин Ҡайс», — тине. Мин яуап бирҙем; «Мин һинең саҡырыуыңды үтәйем, эй, Аллаһ илсеһе». Ул артабан: «Күк хазинаһына ингән бер һөйләмде күрһәтәйемме?» Мин яуап бирҙем; — Әлбиттә, эй, Аллаһ илсеһе, атайым менән әсәйем хаҡына фидиә итеп, әфәндем. Ул: «Ләә һәүлә үә лә ҡоввата илла биллаһ», — тигән.