Kami diperintahkan untuk meletakkan tangan kami pada lutut-lutut kami

Imam Abu Dawud : 734

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ أَبُو دَاوُد وَاسْمُهُ وَقْدَانُ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ قَالَصَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي فَجَعَلْتُ يَدَيَّ بَيْنَ رُكْبَتَيَّ فَنَهَانِي عَنْ ذَلِكَ فَعُدْتُ فَقَالَ لَا تَصْنَعْ هَذَا فَإِنَّا كُنَّا نَفْعَلُهُ فَنُهِينَا عَنْ ذَلِكَ وَأُمِرْنَا أَنْ نَضَعَ أَيْدِيَنَا عَلَى الرُّكَبِ

Беҙгә [Хәфш бин Ғүмәр] беҙгә [Сөғбә] [Әбү Йәғфүрҙән] һөйләне. Әбү Дауыт әйтте; уның исеме Вәҡҙән, [Мөшғәб бин Сағдтан] әйтте; «Мин атайым эргәһендә намаҙ уҡыным, шунан ҡулдарымды тубыҡтарым араһына ҡуйҙым, шуға күрә ул миңә шулай намаҙ уҡыуҙы тыйҙы, шунан ҡабатланым, шунан [атайым] әйтте; — Былай эшләмәгеҙ, сөнки ысынында беҙ ҙә бер ваҡыт былай эшләнек, шунан тыйылды һәм ҡулды тубыҡҡа ҡуйырға ҡуштылар.