Al Jabbar

Imam Ahmad : 20365

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنِي فُلَيْتٌ الْعَامِرِيُّ عَنْ جَسْرَةَ الْعَامِرِيَّةِ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً فَقَرَأَ بِآيَةٍ حَتَّى أَصْبَحَ يَرْكَعُ بِهَا وَيَسْجُدُ بِهَا { إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } فَلَمَّا أَصْبَحَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا زِلْتَ تَقْرَأُ هَذِهِ الْآيَةَ حَتَّى أَصْبَحْتَ تَرْكَعُ بِهَا وَتَسْجُدُ بِهَا قَالَ إِنِّي سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ الشَّفَاعَةَ لِأُمَّتِي فَأَعْطَانِيهَا وَهِيَ نَائِلَةٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لِمَنْ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ شَيْئًا

Беҙгә [Мөхәммәт бин Фүҙләил] миңә [Фүләит Әл-Әмри] [Йәсрә Әл-Әмирия] [Әбү Дзар]-дан [Әбү Дзар]-дан әйтте, ул әйтте: «Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәсәллам бер төндә намаҙ уҡыны, һуңынан таң атҡансы аяттар уҡыны. Ул был аят менән баш эйҙе һәм сәждә ҡылды: «Әгәр Һин уларҙы ғазаплаһаң, улар Һинең ҡолдарың, әгәр ҙә Һин уларҙы ғәфү итһәң, Һин Ҡөҙрәтле, Хикмәтлеһең-» -Qs. Әл-Мәиҙә: 118-. Таң атҡас, мин унан һораным: «Эй, Аллаһ Рәсүле, ни өсөн һин был аятты таң атҡансы уҡының, уға баш эйеп, сәждә ҡылдыңмы?» Ул яуап бирҙе: «Мин халҡым өсөн шәфәғәт һораным, Аллаһ миңә уны бирҙе, улар уны Аллаһтың рөхсәте менән аласаҡ, йәғни Аллаһҡа бер нәмәгә лә тиңдәш булмаған кешеләр өсөн».