Asy Syahid

Imam Ahmad : 2168

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ النُّعْمَانِ شَيْخٌ مِنْ النَّخَعِ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ يُحَدِّثُ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ قَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَوْعِظَةٍ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ إِلَى اللَّهِ حُفَاةً عُرَاةً غُرْلًا { كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ } أَلَا وَإِنَّ أَوَّلَ الْخَلْقِ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ وَإِنَّهُ سَيُجَاءُ بِأُنَاسٍ مِنْ أُمَّتِي فَيُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَلَأَقُولَنَّ أَصْحَابِي فَلَيُقَالَنَّ لِي إِنَّكَ لَا تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ فَلَأَقُولَنَّ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ { وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِلَى فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } فَيُقَالُ إِنَّ هَؤُلَاءِ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْ قَالَ شُعْبَةُ أَمَلَّهُ عَلَى سُفْيَانَ فَأَمَلَّهُ عَلَيَّ سُفْيَانُ مَكَانَهُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَوْعِظَةٍ فَذَكَرَهُ

Беҙгә [Аффан] һөйләне [Сөғбә] беҙгә [Әл Мөғирә бин Ән Нуғманға] Ән Нахаҙан бер шәйехте һөйләне, тине; Мин [Сәғит бин Джүбәйерҙең] бер хикәйә һөйләгәнен ишеттем; Мин [Ибн Аббастың] әйткәнен ишеттем; Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһи вәссәләм беҙҙең арала өгөт-нәсихәт бирҙе, шунан: «Ысынлап та, һеҙ Аллаһ янына ялан аяҡ, яланғас һәм сөннәтһеҙ йыйыласаҡһығыҙ», — тине. ' -Беҙ беренсе ижадты башлаған кеүек, шулай ҡабатларбыҙ. Был беҙ мотлаҡ үтәйәсәк вәғәҙәне; Ысынлап та, беҙ уны тормошҡа ашырасаҡбыҙ.-' Белегеҙ: Ҡиәмәт көнөндә иң беренсе кейендереләсәк кеше Ибраһим буласаҡ, һәм, ысынлап та, уға минең өммәтемдән кешеләр яҡынлашасаҡ, шунан һуң ул уларҙы һул яҡҡа етәкләйәсәк. Шул саҡта мин хаҡ әйтермен: «Дуҫым, дуҫым! — Шул саҡта миңә әйтеләсәк; «Һин юҡлыҡтан һуң улар нимә эшләгәнен белмәйһең». Шул саҡта, ысынлап та, мин тәҡүә ҡол әйткәнсә әйтәм: «-Мин уларға Һин миңә ҡушҡандан башҡа бер ҡасан да әйтмәнем, йәғни: «Минең Раббым һәм һинең Раббың булған Аллаһҡа ғибәҙәт ҡыл», — тип әйтермен, һәм мин улар араһында булғансы, уларға ҡаршы шаһит булырмын. Шулай итеп, Һин мине ташлап киткәс, уларҙы күҙәтеүсе Һин булдың. һәм Һин – бөтә нәмәнең шаһиты. Әгәр ҙә Һин уларҙы ғазаплаһаң, улар Һинең ҡолдарың, әгәр ҙә Һин уларҙы ғәфү итһәң, Һин Ҡөҙрәтле, Хикмәтлеһең. — Ысынлап та, һин уларҙы ташлап киткәс, улар элекке ышаныуҙарынан ҡолаған. [Шөғбә] әйтте; Ул [Суфьянға] диктовать итте, унан Суфйан миңә диктовать итте». Һөйләне беҙгә [Мөхәммәт бин Джәғфәр] беҙгә [Сөғбә] [Әл Мөғирә бин Ән Нуғмандан] [Сәғит бин Джүбәйерҙән] [Ибн Ғаббастан] һөйләне, тине; «Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм беҙҙең арала нәсихәттәр еткерҙе». Артабан хәҙис тәҡдим ителде.