حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ قَالَ أَخْبَرَنَا حَنْظَلَةُ السَّدُوسِيُّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ قَالَ صَلَّى مُعَاوِيَةُ بِالنَّاسِ الْعَصْرَ فَالْتَفَتَ فَإِذَا أُنَاسٌ يُصَلُّونَ بَعْدَ الْعَصْرِ فَدَخَلَ وَدَخَلَ عَلَيْهِ ابْنُ عَبَّاسٍ وَأَنَا مَعَهُ فَأَوْسَعَ لَهُ مُعَاوِيَةُ عَلَى السَّرِيرِ فَجَلَسَ مَعَهُ قَالَ مَا هَذِهِ الصَّلَاةُ الَّتِي رَأَيْتُ النَّاسَ يُصَلُّونَهَا وَلَمْ أَرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّيهَا وَلَا أَمَرَ بِهَا قَالَ ذَاكَ مَا يُفْتِيهِمْ ابْنُ الزُّبَيْرِ فَدَخَلَ ابْنُ الزُّبَيْرِ فَسَلَّمَ فَجَلَسَ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ يَا ابْنَ الزُّبَيْرِ مَا هَذِهِ الصَّلَاةُ الَّتِي تَأْمُرُ النَّاسَ يُصَلُّونَهَا لَمْ نَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّاهَا وَلَا أَمَرَ بِهَا قَالَ حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّاهَا عِنْدَهَا فِي بَيْتِهَا قَالَ فَأَمَرَنِي مُعَاوِيَةُ وَرَجُلٌ آخَرُ أَنْ نَأْتِيَ عَائِشَةَ فَنَسْأَلَهَا عَنْ ذَلِكَ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهَا فَسَأَلْتُهَا عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرْتُهَا بِمَا أَخْبَرَ ابْنُ الزُّبَيْرِ عَنْهَا فَقَالَتْ لَمْ يَحْفَظْ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِنَّمَا حَدَّثْتُهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى هَذِهِ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ عِنْدِي فَسَأَلْتُهُ قُلْتُ إِنَّكَ صَلَّيْتَ رَكْعَتَيْنِ لَمْ تَكُنْ تُصَلِّيهِمَا قَالَ إِنَّهُ كَانَ أَتَانِي شَيْءٌ فَشُغِلْتُ فِي قِسْمَتِهِ عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ وَأَتَانِي بِلَالٌ فَنَادَانِي بِالصَّلَاةِ فَكَرِهْتُ أَنْ أَحْبِسَ النَّاسَ فَصَلَّيْتُهُمَا قَالَ فَرَجَعْتُ فَأَخْبَرْتُ مُعَاوِيَةَ قَالَ قَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ أَلَيْسَ قَدْ صَلَّاهُمَا فَلَا نَدَعُهُمَا فَقَالَ لَهُ مُعَاوِيَةُ لَا تَزَالُ مُخَالِفًا أَبَدًا

Esan digu [Ali bin Ashim], esan zuen; jakinarazi digu [Hanzhalah As Sadusik] [Abdullah bin Al Harith bin Naufal]-etik; 'Muawiyah behin Asr otoitza otoitz egin zuen jendearekin kongregazioan, eta gero buelta eman zuen. Norbait Asrren ondoren otoitz egiten ari bazen, sartuko zen eta Ibn Abbas-ek ezagutuko zuen ni berarekin nengoen bitartean. Muawiyah bere esterilla zabaldu eta berarekin eseri zen. Ibn Abbasek esan zuen; 'Zer otoitza da hau, jendea ikusi nuen otoitz hau egiten eta ez nuen inoiz ikusi otoitz hau egiten eta ez zuen inoiz agindu hori egiteko. -Muawiyah- Esan zuen; 'Hori da Ibn Zubairren fatwa'. Orduan Ibnu Zubair sartu zen eta kaixo esan eta eseri zen. Muawiyah esan zuen; 'O Ibn Zubair! Zer da jendeari egiteko agintzen diozun otoitz hau? Rasulullah sallallaahu'alaihi wa sallam inoiz ikusi ez dugun bitartean otoitz hori egiten eta ez zigun inoiz otoitz hori egiteko agindu'. Ibn Zubairrek esan zuen; "Esan diot [Aisyah], umul fededunari, Rasulullah shallallahu'alaihi wa sallam-ek behin otoitz hau egin zuela bere etxean". Abdullah bin Harith esan zuen; 'Muawiyah-k niri eta beste pertsona bati Aisyah-era joateko agindu zidan. Horri buruz galdetu nahi genion. Orduan ezagutu nuen eta horri buruz galdetu nion, Ibn Zubairek otoitzari buruz esandakoa kontatu nion. erantzun zuen; "Ibn Zubairek ez du buruz ikasi, esan dudana izan da Rasulullah sallallaahu'alaihi wa sallam bi rak'ah hauek otoitz egin zituela Asrren ondoren nire etxean". Orduan Ibn Zubairi galdetu nion; esan nuen; 'Izan ere, bi rakat egin dituzu eta ez du bigarren otoitza egin'. Esan zuen; «Hain zuzen ere, behin zerbait eman zidaten eta partekatu nuen, zhuhurren ondoren bi rakat lanpetuta eduki ninduten. Orduan Bilal etorri zitzaidan eta otoitz egitera deitu zidan, jendeari eustea ez zitzaidan gustatzen, bigarren otoitza egin nuen». Abdullah bin Harith esan zuen; "Gero itzuli nintzen eta Muawiyah-i jakinarazi nion". dio; Ibn Zubairrek esan zuen; 'Ez al ditu jada bi rak'ak otoitz egin, guk utzi ez ditzagun'. Orduan Muawiyah-k esan zion; «Betiko disidentea izaten jarraituko duzu?».