Nabi memulai sa’i dari bukit Shafa dan mengakhiri di Marwah

Imam Ahmad : 23960

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَوُادَ الْهَاشِمِيُّ أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } قَالَ فَقُلْتُ فَوَاللَّهِ مَا عَلَى أَحَدٍ جُنَاحٌ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا فَقَالَتْ عَائِشَةُ بِئْسَمَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي إِنَّهَا لَوْ كَانَتْ عَلَى مَا أَوَّلْتَهَا كَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَلَكِنَّهَا إِنَّمَا أُنْزِلَتْ أَنَّ الْأَنْصَارَ كَانُوا قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي كَانُوا يَعْبُدُونَ عِنْدَ الْمُشَلَّلِ وَكَانَ مَنْ أَهَلَّ لَهَا تَحَرَّجَ أَنْ يَطَّوَّفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَسَأَلُوا عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نَتَحَرَّجُ أَنْ نَطَّوَّفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ إِلَى قَوْلِهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } قَالَتْ عَائِشَةُ ثُمَّ قَدْ سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطَّوَافَ بِهِمَا فَلَيْسَ يَنْبَغِي لِأَحَدٍ أَنْ يَدَعَ الطَّوَافَ بِهِمَا

Беҙгә [Сөләймән бин Дауыт Әл-Хәсими] һөйләне, беҙгә [Ибраһим, йәғни Ибн Сәғәт] [Әз Зөһриҙән] [Урва]нан әйтте; Мин [Ғәйсәнән] һораным, һин Аллаһ Тәғәләнең АззаВаЖалла һүҙенең мәғәнәһен беләһеңме? Ысынында, шофа һәм мәрүә Аллаһтың аяттарынан һәм кем Бәйтил Хәрәмдә йәки Ғөмрәлә хаж ҡылһа, тимәк, уның икеһендә лә тәүәф ҡылыу проблема түгелме? Уруах әйтте; Мин: «Аллаһ менән ант итәм, шәфә һәм мәрүәҙә тәүәф эшләмәү бер кемгә лә проблема түгел», — тинем. Шунан Ғәйшә әйтте; — Ниндәй оятһыҙ һүҙ һөйләйһең, эй, ағайымдың улы! Әгәр ҙә аят һеҙҙең та`вил -интерпретациялаған кеүек булһа - бер кемгә лә шофа һәм мәрүә өҫтөндә тәуаф эшләмәү проблемаһы булмаҫ ине. Әммә был аят аншор халҡы, ислам динен ҡабул иткәнсе, Мусиаллалда табынған манат тигән бот һынын - Мәккәләге джахилиә һынының исемен - данларға ниәтләгәнгә һәм был һынды данларға ниәтләгән һәр кемде был һынға түәфә һәм мәрғшү эшләргә мәжбүр иткәнгә төшкән. Шунан һуң улар Аллаһ Рәсүленән һоранылар һәм һоранылар; — Эй, Аллаһ илсеһе! беҙ йәһилиә осоронда шофа һәм мәрүәгә тәуаф эшләргә мәжбүр булдыҡ, шунан һуң аят төштө: «Ысынлап та, шофа һәм мәрүә Аллаһтың аяттары араһында һәм кем Ҡәғбәтуллала йәки Ғөмрәлә хаж ҡылһа, уның икеһендә лә сәуаф ҡылыуы уның өсөн проблема түгел» тип әйтте Ғәйсе; «Шунан һуң Рәсүлуллаһ Саллаллаһу ғәләйһис-сәләм уларҙы икеһенә лә тваф ҡушты, шуға күрә бер кемгә лә уларҙы икеһенә лә твафтан баш тартыу ярамай».