Nabi memulai sa’i dari bukit Shafa dan mengakhiri di Marwah

Imam Muslim : 2239

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَ قُلْتُ لَهَا إِنِّي لَأَظُنُّ رَجُلًا لَوْ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مَا ضَرَّهُ قَالَتْ لِمَ قُلْتُ لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } إِلَى آخِرِ الْآيَةِ فَقَالَتْ مَا أَتَمَّ اللَّهُ حَجَّ امْرِئٍ وَلَا عُمْرَتَهُ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَلَوْ كَانَ كَمَا تَقُولُ لَكَانَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَهَلْ تَدْرِي فِيمَا كَانَ ذَاكَ إِنَّمَا كَانَ ذَاكَ أَنَّ الْأَنْصَارَ كَانُوا يُهِلُّونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ لِصَنَمَيْنِ عَلَى شَطِّ الْبَحْرِ يُقَالُ لَهُمَا إِسَافٌ وَنَائِلَةُ ثُمَّ يَجِيئُونَ فَيَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ يَحْلِقُونَ فَلَمَّا جَاءَ الْإِسْلَامُ كَرِهُوا أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَهُمَا لِلَّذِي كَانُوا يَصْنَعُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَتْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } إِلَى آخِرِهَا قَالَتْ فَطَافُوا

Беҙгә [Яхъя бин Яхъя] [Әбү Мөғәвиә] [Хисем бин Уруахтан] [атаһынан] [Ғәйсиә] радиаллаһу ғәнһәнән һөйләне. Уруах әйтте; Мин Ғәйсәгә: «Мин шундай фекерҙәмен: әгәр ҙә кемдер Шәфә менән Мәрүә араһында сәйә ҡылмаһа, хажын юҡҡа сығармаһын», — тинем. Айсиә: «Һинең сәбәбең нимәлә?» Мин яуап бирҙем: «Был Аллаһтың һүҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә Аллаһтың диненең сиәр-сиәрҙәренең бер өлөшө...». -Әл-Бәҡара: 158-, Ғәйсиә әйтте: «Кешенең хажы һәм ғөмрәһе сәйһеҙ һәм Шәфә менән Мәрүә араһында тулы булмай». Әгәр ҙә һеҙҙең әйткәндәрегеҙ дөрөҫ булһа, әлбиттә, Аллаһ Тәғәләнең һүҙе былай булырға тейеш: “Улар икеһен үтәмәгән кешелә гонаһ юҡ”. Беләһеңме ни өсөн? Сәбәбе шунда; Йәһилиә дәүерендә ансарҙар яр буйында урынлашҡан ике боттарға, атап әйткәндә, Исаф һәм Наилә тигән боттарға табынған. Ике ботҡа ҡунаҡҡа килгәндән һуң, Шәфә менән Мәрүә араһында сәғи ҡылалар ҙа, шунан һуң ҡырындылар. Ислам дине килгәс, ике арала Сәғигә тартынғандар, сөнки наҙанлыҡ ваҡытында ҡылған ғәмәлдәрен иҫкә төшөрөргә теләмәгәндәр. Шунан һуң Аллаһ Тәғәлә был аятты иңдерҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә Аллаһ дине сиғәренең бер өлөшө...». -Әл-Бәҡара: 158-, Тимәк, шул ваҡыттан алып улар икеһе араһында булды'.