Nabi membantah anggapan terhapusnya pahala Amir bin Al-Akwa' yang gugur oleh pedangnya sendiri, dan menegaskan ia memperoleh dua pahala

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ عَبَّادٍ قَالَا حَدَّثَنَا حَاتِمٌ وَهُوَ ابْنُ إِسْمَعِيلَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ مَوْلَى سَلَمَةَ بْنِ الْأَكْوَعِ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْأَكْوَعِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى خَيْبَرَ فَتَسَيَّرْنَا لَيْلًا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ لِعَامِرِ بْنِ الْأَكْوَعِ أَلَا تُسْمِعُنَا مِنْ هُنَيْهَاتِكَ وَكَانَ عَامِرٌ رَجُلًا شَاعِرًا فَنَزَلَ يَحْدُو بِالْقَوْمِ يَقُولُ اللَّهُمَّ لَوْلَا أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلَا تَصَدَّقْنَا وَلَا صَلَّيْنَا فَاغْفِرْ فِدَاءً لَكَ مَا اقْتَفَيْنَا وَثَبِّتْ الْأَقْدَامَ إِنْ لَاقَيْنَا وَأَلْقِيَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا إِنَّا إِذَا صِيحَ بِنَا أَتَيْنَا وَبِالصِّيَاحِ عَوَّلُوا عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ هَذَا السَّائِقُ قَالُوا عَامِرٌ قَالَ يَرْحَمُهُ اللَّهُ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ وَجَبَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْلَا أَمْتَعْتَنَا بِهِ قَالَ فَأَتَيْنَا خَيْبَرَ فَحَاصَرْنَاهُمْ حَتَّى أَصَابَتْنَا مَخْمَصَةٌ شَدِيدَةٌ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ فَتَحَهَا عَلَيْكُمْ قَالَ فَلَمَّا أَمْسَى النَّاسُ مَسَاءَ الْيَوْمِ الَّذِي فُتِحَتْ عَلَيْهِمْ أَوْقَدُوا نِيرَانًا كَثِيرَةً فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا هَذِهِ النِّيرَانُ عَلَى أَيِّ شَيْءٍ تُوقِدُونَ فَقَالُوا عَلَى لَحْمٍ قَالَ أَيُّ لَحْمٍ قَالُوا لَحْمُ حُمُرِ الْإِنْسِيَّةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَهْرِيقُوهَا وَاكْسِرُوهَا فَقَالَ رَجُلٌ أَوْ يُهْرِيقُوهَا وَيَغْسِلُوهَا فَقَالَ أَوْ ذَاكَ قَالَ فَلَمَّا تَصَافَّ الْقَوْمُ كَانَ سَيْفُ عَامِرٍ فِيهِ قِصَرٌ فَتَنَاوَلَ بِهِ سَاقَ يَهُودِيٍّ لِيَضْرِبَهُ وَيَرْجِعُ ذُبَابُ سَيْفِهِ فَأَصَابَ رُكْبَةَ عَامِرٍ فَمَاتَ مِنْهُ قَالَ فَلَمَّا قَفَلُوا قَالَ سَلَمَةُ وَهُوَ آخِذٌ بِيَدِي قَالَ فَلَمَّا رَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتًا قَالَ مَا لَكَ قُلْتُ لَهُ فَدَاكَ أَبِي وَأُمِّي زَعَمُوا أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ قَالَ مَنْ قَالَهُ قُلْتُ فُلَانٌ وَفُلَانٌ وَأُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ كَذَبَ مَنْ قَالَهُ إِنَّ لَهُ لَأَجْرَيْنِ وَجَمَعَ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ إِنَّهُ لَجَاهِدٌ مُجَاهِدٌ قَلَّ عَرَبِيٌّ مَشَى بِهَا مِثْلَهُ وَخَالَفَ قُتَيْبَةُ مُحَمَّدًا فِي الْحَدِيثِ فِي حَرْفَيْنِ وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ عَبَّادٍ وَأَلْقِ سَكِينَةً عَلَيْنَا

[Qutaibah bin Sa'idek] eta [Muhammad bin 'Abbadek] esan digute, eta lafadza Ibn 'Abbadek eman die, biek esan dutenez; [Hatim]-ek -hau da, Ibn Isma'il-ek- [Yazid bin Abu 'Ubaid]-engandik, Salamh bin Al Akwa'-ren esklabo ohi batengandik, [Salamah bin Al Akwa'-rengandik] esan zuen: 'Khaibarrera gerrara joan ginen Allahren Mezulariaren, sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin batera, beraz, gauez bidaiatu genuen. Armadako kide batek 'Amir bin Al Akwa'-ri esan zion orduan: 'Irakurri iezaguzu zure poemak!' -'Amir poeta bat da, hain zuzen ere-. Gero, gamelua gidatzen ari zela jaitsi zen eta esan zuen: 'Ene Ala, zure gidaritzarik gabe, ez genukeen gidaritzarik jasoko, ez genukeen karitatea emango eta ez genukeen otoitz egingo. Beraz, barka iezaguzu, gure akatsen zure erreskate gisa. Eta sendotu gure jarrera etsaiarekin topo egiten dugunean'. Sartu lasaitasuna gure bihotzetan, oihu egiten badugu etorriko gara. Eta oihuka, oihu egingo digute'. Beraz, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek galdetu zuen: 'Nor da gameluak gidatzen dituen pertsona poesia abesten duen bitartean?', erantzun zuten, 'Amir'. Hark esan zuen: 'Alak errukia eman diezaioke'. Orduan, taldeko kide batek galdetu zuen: 'Egia al da hori, Rasulullah? Polita litzateke entretenitzeko esatea'. Espero dut garai hartan Khaibarrera iritsi ginela, gero jendea inguratu genuen, gure sabelak oso gose sentitzeko, orduan Alaren Mezulariak (bakea eta Alaren bedeinkapenak beraren gainean izan daitezela) esan zuen: 'Egia esan, Alak lurralde hori konkistatu dizue'. Salamah-ek esan zuen: 'Khaibar konkistatzeko egunean arratsaldea hasi zenean, sua pizten hasi ziren, beraz, Alaren Mezulariak (bakea eta Alaren bedeinkapenak beraren gainean izan daitezela) galdetu zuen: 'Zer nolako sua da hori? Eta zergatik piztu zuten sua?', erantzun zuten, 'Haragia erretzeko'. Galdetu zuen: «Zer haragi?», erantzun zuten: «Etxeko asto haragia». Beraz, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: «Isuri eta hautsi -lapikoa-». Orduan, gizon batek esan zuen: «Isuri eta garbitu». Hark erantzun zuen: «Edo antzeko zerbait». Bi armadak aurrez aurre jarri zirenean, Amirrek ezpata motz bat besterik ez zuela ikusi zen. Ezpatarekin, juduaren txahalean sartu zuen, baina zoritxarrez berarentzat, ezpataren punta irristatzen jarraitu zuen Amiren belaunean jo arte, eta Amirrek erori egin zen horregatik. Salamah-ek esan zuen: «Etxera itzuli zirenean, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek eskua heldu zidan, isilik nengoela ikusi zuenean». Galdetu zuen: «Zer gertatzen zaizu?». Nik erantzun nion: «Nire aita eta ama zure erreskatea dira», esan zuten, «Amirren saria ezabatuta dago». Galdetu zuen: «Nork esan du hori?» «Hau eta hala, hau eta hala eta Usaid bin Hudlair Al Ansari» erantzun nion. Hark esan zuen: «Hau esan duen pertsonak gezurra esan du, izan ere, sari bikoitza jaso du -hatzekin keinuak egin zituenez-, benetako gerlaria da, eta oso arabiar gutxi dira beraren moduan gerrara joaten direnak».