Sunnah ihram umrah di Dzul Hulaifah dan penandaan hewan hadyu (taqlid & isy'ar) saat keberangkatan ekspedisi Hudaibiyah

Imam Bukhari : 3860

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ حِينَ حَدَّثَ هَذَا الْحَدِيثَ حَفِظْتُ بَعْضَهُ وَثَبَّتَنِي مَعْمَرٌ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى صَاحِبِهِ قَالَا خَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ فَلَمَّا أَتَى ذَا الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْيَ وَأَشْعَرَهُ وَأَحْرَمَ مِنْهَا بِعُمْرَةٍ وَبَعَثَ عَيْنًا لَهُ مِنْ خُزَاعَةَ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى كَانَ بِغَدِيرِ الْأَشْطَاطِ أَتَاهُ عَيْنُهُ قَالَ إِنَّ قُرَيْشًا جَمَعُوا لَكَ جُمُوعًا وَقَدْ جَمَعُوا لَكَ الْأَحَابِيشَ وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنْ الْبَيْتِ وَمَانِعُوكَ فَقَالَ أَشِيرُوا أَيُّهَا النَّاسُ عَلَيَّ أَتَرَوْنَ أَنْ أَمِيلَ إِلَى عِيَالِهِمْ وَذَرَارِيِّ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَصُدُّونَا عَنْ الْبَيْتِ فَإِنْ يَأْتُونَا كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَطَعَ عَيْنًا مِنْ الْمُشْرِكِينَ وَإِلَّا تَرَكْنَاهُمْ مَحْرُوبِينَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَرَجْتَ عَامِدًا لِهَذَا الْبَيْتِ لَا تُرِيدُ قَتْلَ أَحَدٍ وَلَا حَرْبَ أَحَدٍ فَتَوَجَّهْ لَهُ فَمَنْ صَدَّنَا عَنْهُ قَاتَلْنَاهُ قَالَ امْضُوا عَلَى اسْمِ اللَّهِ

Беҙгә [Ғабдулла бин Мөхәммәт] әйтте беҙгә [Суфьян] Ул әйтте; Мин [Әз Зөһриҙе] был хәҙисте еткергәндә ишеттем; «Мин уның бер өлөшөн ятланым, шунан [Мәғмәр] миңә [Урва бин Әз Зөбәйерҙән] [Әл Мисүәр бин Мәхрәмәхтән] һәм [Мәрүән бин Әл Хәкәм] икеһе лә бер-береһенә өҫтәне, икеһе лә әйтте; — Хөдәйбиә ваҡиғаларында пәйғәмбәребеҙ, саллаллаһу ғәләйһис-сәләм, меңгә яҡын сәхәбәһе менән Мәҙинәнән юлға сыға. Дзул Хөләйфәгә килеп еткәс, пәйғәмбәребеҙ ҡорбан малын бәйләп, билдә ҡуя, шунан ғөмрәне үтәү өсөн шунан ихрам башлай. Шунан һуң ул Хузәғәт ырыуынан шымсы ебәргән, шул уҡ ваҡытта пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм сәйәхәтен дауам иткәндә, Ғадирул Әштәткә килеп еткәс, уның шымсыһы килеп әйткән; — Ысынлап та, һинең менән йөҙгә-йөҙ осрашыу өсөн Ҡөрәйштәр йыйылды. Улар бергә йыйылып, төрлө ырыуҙарҙы туплай. Улар хужа менән һуғышасаҡ һәм хужаға Бәйтуллаһтан китергә ҡамасаулай һәм ҡамасаулай. Ул һуңынан: «Эй, кешеләр, миңә йыйылығыҙ!» Күрәһегеҙме, мин ғаиләгә һәм уларҙың нәҫелдәренә, атап әйткәндә, беҙҙе Бәйтуллаһтан ҡамасауларға теләүселәргә мөрәжәғәт итәм. Беҙгә берәйһе пәйғәмбәр булып килһә, Аллаһы Тәғәлә ғәззә вәжалла шымсыларҙы Мөшрикиндәрҙән ҡырҡып ташлаған. Әгәр юҡ икән, беҙ уларҙы ҡаршы көрәшкәндәр булырға рөхсәт итәбеҙ». Шунан Әбү Бәкр әйтте; — Эй, Аллаһ Рәсүле, һин махсус рәүештә Бәйтуллаһта ғибәҙәт ҡылырға ғына сыҡтың. Һин бер кемде лә үлтерергә уйламаның һәм бер кем менән дә һуғышырға уйламаның. Шулай итеп, йөҙ менән осрашығыҙ. Кем беҙгә ҡамасаулай, беҙ уның менән көрәшәсәкбеҙ». Шулай итеп, ул әйтте; «Аллаһ исеме менән хәрәкәт итегеҙ».