Mati tidak syirik pasti kesurga walau berzina dan mencuri

Imam Muslim : 48

حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ قَالَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَلَقِيتُ عِتْبَانَ فَقُلْتُ حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكَ قَالَ أَصَابَنِي فِي بَصَرِي بَعْضُ الشَّيْءِ فَبَعَثْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنِّي أُحِبُّ أَنْ تَأْتِيَنِي فَتُصَلِّيَ فِي مَنْزِلِي فَأَتَّخِذَهُ مُصَلًّى قَالَ فَأَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ شَاءَ اللَّهُ مِنْ أَصْحَابِهِ فَدَخَلَ وَهُوَ يُصَلِّي فِي مَنْزِلِي وَأَصْحَابُهُ يَتَحَدَّثُونَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ أَسْنَدُوا عُظْمَ ذَلِكَ وَكُبْرَهُ إِلَى مَالِكِ بْنِ دُخْشُمٍ قَالُوا وَدُّوا أَنَّهُ دَعَا عَلَيْهِ فَهَلَكَ وَوَدُّوا أَنَّهُ أَصَابَهُ شَرٌّ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ وَقَالَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ قَالُوا إِنَّهُ يَقُولُ ذَلِكَ وَمَا هُوَ فِي قَلْبِهِ قَالَ لَا يَشْهَدُ أَحَدٌ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَيَدْخُلَ النَّارَ أَوْ تَطْعَمَهُ قَالَ أَنَسٌ فَأَعْجَبَنِي هَذَا الْحَدِيثُ فَقُلْتُ لِابْنِي اكْتُبْهُ فَكَتَبَهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْعَبْدِيُّ حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ حَدَّثَنِي عِتْبَانُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّهُ عَمِيَ فَأَرْسَلَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ تَعَالَ فَخُطَّ لِي مَسْجِدًا فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَاءَ قَوْمُهُ وَنُعِتَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ

اسان کي [سيابن بن فرخ] ٻڌايو آهي اسان کي [سليمان] - يعني ابن المغيره - چيو آهي؛ اسان کي [ثابت] [انس بن مالڪ] کان بيان ڪيو آهي، هن چيو آهي؛ اسان کي [محمود بن ربيع] [عتبان بن مالڪ] کان بيان ڪيو آهي، هن چيو ته: 'مان مديني ويو هوس، پوءِ مان عتبان سان مليو. پوءِ مون ان کان هڪ حديث بيان ڪرڻ لاءِ چيو'. هن چيو ته، 'منهنجيون اکيون هڪ قسم جي بيماري ۾ متاثر ٿيون هيون جنهن جي ڪري ڪيتريون ئي شيون پيدا ٿيون هيون، مون رسول الله ﷺ ڏانهن هڪ قاصد موڪليو، جنهن چيو ته مان واقعي سندس گهر ۾ نماز پڙهڻ لاءِ اچڻ جو انتظار ڪري رهيو هوس، تنهن ڪري مون ان کي نماز جي جاءِ بڻايو.' عتبان ٻيهر چيو، 'پوءِ رسول الله ﷺ انهن صحابين سان گڏ پهتا جيڪي اچڻ جي خواهشمند هئا، ۽ هو گهر ۾ داخل ٿيڻ جاري رکيو. هن نماز پڙهي جڏهن صحابه اڃا تائين پاڻ ۾ بحث ڪري رهيا هئا، جن مان ڪجهه مالڪ بن دخسيم جي منافقت تي بحث ڪري رهيا هئا.' اصحابن چيو: انهن کي اميد هئي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم مالڪ بن دخسيم لاءِ دعا ڪندا ته هن تي ڪا آفت اچي. انهن اهو به خواهش ڪئي ته هن تي ڪا آفت اچي. نماز کان پوءِ، هن پڇيو: "ڇا هن شهادت جا ٻه جملا نه چيا، يعني: الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي ۽ مان الله جو رسول آهيان؟" اصحابن جواب ڏنو: "هن اهو صرف پنهنجي وات سان چيو پر پنهنجي دل سان نه." هن چيو: "ڪو به اهڙو ناهي جيڪو چوي: ڪو به عبادت جي لائق ناهي ۽ مان الله جو رسول آهيان، پوءِ دوزخ ۾ داخل ٿئي، يا ان جو ذائقو چکي." انس چيو: "هن حديث مون کي حيران ڪيو. تنهن ڪري مون پنهنجي پٽ کي چيو، "لکيو،" ۽ هن اهو لکي ڇڏيو." اسان کي [ابوبڪر بن نافع العبدي] ٻڌايو آهي [بهز] اسان کي [حماد] ٻڌايو آهي [ثابت] ٻڌايو آهي [انس] کان ته هن چيو؛ اسان کي [عتبان بن مالڪ] ٻڌايو هو ته هو انڌو آهي، تنهن ڪري هن رسول الله ﷺ ڏانهن هڪ قاصد موڪليو ته: 'مهرباني ڪري هتي اچو - اي الله جا رسول - ته جيئن اهو منهنجي لاءِ نماز جي جاءِ بڻجي سگهي'. پوءِ رسول الله ﷺ پنهنجن دوستن سان گڏ آيا، پوءِ انهن مان هڪ ماڻهوءَ جي خراب خوبين جو ذڪر ڪيو جنهن کي مالڪ بن الدخسيم سڏيو ويندو هو... پوءِ هن سليمان بن المغيره جي حديث وانگر ڪجهه ذڪر ڪيو.