Mati tidak syirik pasti kesurga walau berzina dan mencuri

Imam Muslim : 46

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ قَالَ كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مِنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلَاءِ النَّاسُ وَرَائِي فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ قَالَ اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً وَرَكِبَنِي عُمَرُ فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَقِيتُ عُمَرَ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَيَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لِاسْتِي قَالَ ارْجِعْ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَلِّهِمْ

[زهير بن حرب] اسان کي ٻڌايو [عمر بن يونس الحنفي] اسان کي ٻڌايو [عڪرمه بن عمار] چيو؛ [ابو ڪثير] اسان کي ٻڌايو [ابو هريره] اسان کي ٻڌايو؛ 'هڪ جنگ ۾ اسين رسول الله صلي الله عليه وسلم جي چوڌاري ويٺا هئاسين، ۽ اسان سان گڏ ابوبڪر ۽ عمر هئا. پوءِ هو اسان کي ڇڏي ويو ۽ اسان ڏانهن واپس اچڻ ۾ دير ڪئي جيستائين اسان کي ڊپ هو ته هو دشمن جي هٿان گرفتار ٿي ويندو يا ڪا آفت اچي ويندي. اسان سڀ تمام گهڻو پريشان هئاسين، ۽ جيڪو هن جي باري ۾ سڀ کان وڌيڪ پريشان هو اهو مان هوس. تنهن ڪري مان اٿيو ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ڳولڻ لاءِ ٻاهر نڪتو، جيستائين مان بني نجار جي انصار جي هڪ باغ ۾ پهتس. مون ان جي چوڌاري چڪر لڳايو ته ڪو دروازو ڳوليان، پر مون کي ڪو نه ملي سگهيو. ۽ باغ جي ٻاهران هڪ نهر وهي رهي هئي جيڪا باغ جي هڪ ڪنڊ مان داخل ٿي. تنهنڪري مون ان ۾ داخل ٿيڻ جي ڪوشش ڪئي جيئن ڪو نيلو هڪ تنگ سوراخ مان داخل ٿيڻ جي ڪوشش ڪري ٿو. ۽ مون کي رسول الله صلي الله عليه وسلم به مليو. هن چيو: 'ابو هريره!' مون جواب ڏنو، 'ها، اي الله جا رسول'. ڇا ٿيو آهي؟'، هن پڇيو. مون جواب ڏنو، 'ٺيڪ آهي، اي رسول، توهان اسان سان گڏ هئا، پوءِ اوچتو توهان اسان کي ڇڏي ڏنو ۽ ايتري دير تائين واپس نه آيا جو اسان توهان جي حفاظت لاءِ تمام گهڻو پريشان هئاسين، خاص طور تي مون کي، اي رسول. تنهن ڪري مون هڪ تمام تنگ سوراخ مان هن باغ ۾ داخل ٿيڻ جي ڪوشش ڪئي جيئن هڪ فيرٽ، ۽ اهي - ٻيا دوست - منهنجي پويان هئا. اهو چئي هن مون کي پنهنجا ٻه سينڊل ڏنا؛ 'اي ابو هريره، منهنجا اهي ٻه سينڊل وٺو، ۽ جيڪو به توهان هن باغ جي پويان ملندو اهو گواهي ڏيندو ته ڪو به معبود ناهي - جنهن جي عبادت جو حق آهي - سواءِ الله جي ۽ هن جي دل ۾ اهو عقيدو رکيل آهي، پوءِ ان کي جنت جي خوشخبري ڏيو'. ۽ اتفاق سان پهريون شخص جيڪو مون سان مليو هو عمر هو، تنهن ڪري هن پڇيو، 'انهن ٻن سينڊلن ۾ ڇا مسئلو آهي، اي ابو هريره؟' ' مون جواب ڏنو، 'هي رسول الله ﷺ جا ٻه جوتا آهن، مون کي حڪم ڏنو ته انهن کي کڻان ۽ پهرين شخص کي جنت جي خوشخبري ڏيان جيڪو مون سان ملندو، جڏهن ته هو شاهدي ڏئي ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي، ۽ هو پنهنجي دل سان ان تي يقين رکي ٿو. ' پوءِ عمر منهنجي سيني جي وچ ۾ - منهنجي شمسي پلڪسس - تيستائين پنهنجو هٿ مون کي ماريو جيستائين مان ڪري پيس، پوءِ چيو: 'واپس وڃ اي ابو هريره!' پوءِ مان رسول الله ﷺ وٽ واپس ويس ۽ منهن تي ڳوڙها روڪي رهيو هو، ۽ اهو معلوم ٿيو ته عمر به منهنجي پٺيان هو. فوري طور تي رسول الله ﷺ پڇيو: 'اي ابو هريره، توکي ڇا ٿيو آهي؟' مون جواب ڏنو، 'مان عمر سان مليو آهيان، پوءِ مون ان کي ان بابت ٻڌايو جيڪو توهان مون کي حڪم ڏنو آهي، پر اوچتو هن مون کي شمسي پلڪسس ۾ سخت ڌڪ هنيو جيستائين مان لنگهي ويس، جنهن کان پوءِ هن چيو: 'واپس وڃ!' پوءِ رسول الله ﷺ چيو: 'اي عمر، تو اهو ڇو ڪيو؟' ' عمر جواب ڏنو، 'يا رسول الله، ڇا اهو سچ آهي ته توهان ابو هريره کي پنهنجي ٻن جوتن سان موڪليو ۽ ان کي چيو ته پهرين شخص کي جنت جي خوشخبري ٻڌائي جڏهن ته هو شاهدي ڏئي ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي - پنهنجي دل ۾ پختو يقين سان؟' ' هن جواب ڏنو؛ 'ها، صحيح'. عمر چيو؛ 'توهان اهو نه ڪريو، اي الله جا رسول، ڇو ته حقيقت ۾ مون کي تمام گهڻو خدشو آهي ته ماڻهو ان تي ڀروسو ڪندا، ۽ انهن کي نيڪ ڪم ڪرڻ ڏيندا'. رسول الله صلي الله عليه وسلم ابو هريره کي چيو؛ 'انهن کي - هن حديث کي نه ڄاڻڻ ڏيو'.