Al Karim

Imam Bukhari : 4366

حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ خَبَّابٍ قَالَكُنْتُ رَجُلًا قَيْنًا وَكَانَ لِي عَلَى الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ دَيْنٌ فَأَتَيْتُهُ أَتَقَاضَاهُ فَقَالَ لِي لَا أَقْضِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ قَالَ قُلْتُ لَنْ أَكْفُرَ بِهِ حَتَّى تَمُوتَ ثُمَّ تُبْعَثَ قَالَ وَإِنِّي لَمَبْعُوثٌ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ فَسَوْفَ أَقْضِيكَ إِذَا رَجَعْتُ إِلَى مَالٍ وَوَلَدٍ قَالَ فَنَزَلَتْ{ أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لَأُوتَيَنَّ مَالًا وَوَلَدًا أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمْ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا كَلَّا سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنْ الْعَذَابِ مَدًّا وَنَرِثُهُ مَا يَقُولُ وَيَأْتِينَا فَرْدًا }

Беҙгә [Йәһйә] [Әл-Әмәси]ҙән [Әбү Әл Длуха]нан [Мәсруҡтан] [Хәббабтан] [Вәки] һөйләне, тине; — Мин Әл-Әш бин Ваилда эшләгән тимерсе инем, эш хаҡымды алырға килгәндә, тине; — Юҡ, Аллаһ менән ант итәм, һеҙ Мөхәммәтте инҡар итмәйенсә, түләмәйем. Хабаб әйтте; «Аллаһ менән ант итәм, һин үлгәнсе, һуңынан терелтелгәнсе, мин Мөхәммәтте инҡар итмәйәсәкмен». Әл Аш бин Ваил әйткән; — Мин үлеп, терелеп, мөлкәтемә, балаларыма ҡайта алғас, шул саҡта һиңә түләйәсәкмен! Хаббаб әйтте; шунан аят төштө: «Шулай итеп, һин беҙҙең аяттарҙы инҡар иткән кешене күрҙеңме һәм ул: «Миңә, һис шикһеҙ, байлыҡ һәм балалар биреләсәк», — ти. Ул йәшерен нәмәләрҙе күргәнме, әллә рәхмәтле Аллаһ менән килешеү төҙөгәнме? бер ҡасан да, Беҙ уның әйткәндәрен яҙып ҡуйырбыҙ, һәм, ысынлап та, Беҙ уның язаһын оҙайтырбыҙ, һәм Беҙ уның әйткәндәрен мираҫ итеп алырбыҙ, һәм ул Беҙгә яңғыҙ килер. -ҠС. Мәрйәм: 77-80-.