Nabi mengajak Abu Thalib mengucapkan syahadat, namun dia enggan
Imam Bukhari : 4307حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِيهِ قَالَلَمَّا حَضَرَتْ أَبَا طَالِبٍ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْ عَمِّ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ أَتَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْكَ فَنَزَلَتْ{ مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ }
Pedzioł nōm [Ishaq bin Ibrahim] Pedzioł nōm ['Abdur Razzaq] Pedzioł nōm [Ma'mar] ôd [Az Zuhri] ôd [Sa'ida bin Al Musayyaba] ôd [swojigo fatra] pedzioł; 'Kedy Abu Talib bōł blisko śmierci, Rasulullah, co sie spotkoł, a blisko niego byli Abu Jahl i Abdullah bin Abu Umayyah. Potym pedzioł: 'O mōj wujek, pedź 'Laa Ilaaha Illallah - niy ma żodnego bōstwa godnego czczynio ôkrōm Allaha -', z kerym bōdōm bluźnier, coby ci ôbrōnić przed Allahym - Azza wa Jalla-'. Tak tōż Abu Jahl i Abdullah bin Umayyah pedzieli mu; 'O Abu Talib, niynawidzisz religije Abdula Muttaliba?' Tak tōż Prorok sallallaahu 'aleihi wasallam pedzioł mu: 'Richtich proszōm za ciebie ô przebaczynie, dokōnd niy sōm mi zabrōniōny'. Wtynczos ôpuściōł sie rzōnd: „Niy pasuje do Proroka i tych, kerzi wierzōm, prosić ô przebaczynie - ôd Allaha - dlo politeistōw, chocioż politeisty sōm jejich krewnymi, po tym, jak je im jasne, co wielynicy sōm miyszkańcami piekla". -P. W Taubie; 113-.