حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَلَقِينَا الْمُشْرِكِينَ يَوْمَئِذٍ وَأَجْلَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَيْشًا مِنْ الرُّمَاةِ وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَبْدَ اللَّهِ وَقَالَ لَا تَبْرَحُوا إِنْ رَأَيْتُمُونَا ظَهَرْنَا عَلَيْهِمْ فَلَا تَبْرَحُوا وَإِنْ رَأَيْتُمُوهُمْ ظَهَرُوا عَلَيْنَا فَلَا تُعِينُونَا فَلَمَّا لَقِينَا هَرَبُوا حَتَّى رَأَيْتُ النِّسَاءَ يَشْتَدِدْنَ فِي الْجَبَلِ رَفَعْنَ عَنْ سُوقِهِنَّ قَدْ بَدَتْ خَلَاخِلُهُنَّ فَأَخَذُوا يَقُولُونَ الْغَنِيمَةَ الْغَنِيمَةَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ عَهِدَ إِلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ لَا تَبْرَحُوا فَأَبَوْا فَلَمَّا أَبَوْا صُرِفَ وُجُوهُهُمْ فَأُصِيبَ سَبْعُونَ قَتِيلًا وَأَشْرَفَ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ أَفِي الْقَوْمِ مُحَمَّدٌ فَقَالَ لَا تُجِيبُوهُ فَقَالَ أَفِي الْقَوْمِ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ قَالَ لَا تُجِيبُوهُ فَقَالَ أَفِي الْقَوْمِ ابْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ إِنَّ هَؤُلَاءِ قُتِلُوا فَلَوْ كَانُوا أَحْيَاءً لَأَجَابُوا فَلَمْ يَمْلِكْ عُمَرُ نَفْسَهُ فَقَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ أَبْقَى اللَّهُ عَلَيْكَ مَا يُخْزِيكَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ اعْلُ هُبَلُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجِيبُوهُ قَالُوا مَا نَقُولُ قَالَ قُولُوا اللَّهُ أَعْلَى وَأَجَلُّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ لَنَا الْعُزَّى وَلَا عُزَّى لَكُمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجِيبُوهُ قَالُوا مَا نَقُولُ قَالَ قُولُوا اللَّهُ مَوْلَانَا وَلَا مَوْلَى لَكُمْ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ يَوْمٌ بِيَوْمِ بَدْرٍ وَالْحَرْبُ سِجَالٌ وَتَجِدُونَ مُثْلَةً لَمْ آمُرْ بِهَا وَلَمْ تَسُؤْنِي

Esan zigun ['Ubaidullah bin Musak] [Israeldik] [Abu Ishaq] [Al Barratik] radliallahu 'anhu-k, esan zuen: 'Behin Mushrikin armada batekin topo egin genuenean, orduan Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek arkulari tropa bat jarri zuen Abdullah-en agindupean. Esan zuen: 'Geratu hemen, nahiz eta irabazten gaituzten ikusi, ez utzi leku hau, eta galtzen ikusten bagaituzu, ez mugitu lekurik guri laguntzeko'. Gerra hasi zenean, etsaien tropak uxatu egin ziren, emakumeak mendira igotzen ikusi nituen arte, txahalak agerian eta orkatilak ikusgai egon arte. Orduan, musulmanak -arkulari armada- -ghanimah- hartzeko presaka joan ziren, 'Ghanimah, ghanimah!' esanez. Abdullah-ek azkenean oihu egin zuen: 'Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek agindu du, ez utzi zuen lekua!' Baina ez zitzaien axola, Profetaren nahiaz axola ez zitzaienean, aurpegiak marraztu zitzaizkien - hankaz gora - hirurogeita hamar lagun erortzea eraginez, orduan Abu Sufyan leku garai batera igo eta oihu egin zuen: "Ba al dago Muhammad zuen artean?", esan zuen: "Ez erantzun". Abu Sufyanek berriro galdetu zuen: "Ba al dago Abu Quhafah zuen artean?". Hark esan zuen: "Ez erantzun". Berriro galdetu zuen: "Ba al dago Ibnul Khattab zuen artean?". Abu Sufyanek jarraitu zuen: "Egia esan, hilda daude, oraindik bizirik baleude, noski erantzungo lukete". Umarrek ezin izan zuen bere burua eutsi eta esan zuen: "Gezurra esan duzu, Alaren etsaia, Alak oraindik umiliatuko zaitu". Abu Sufyanek esan zuen: "Goian Hubal". Beraz, Profetak, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, esan zuen: "Erantzun". Lagunek galdetu zuten: "Zer esan behar dugu?". Hark esan zuen: "Esan, 'Ala altuagoa eta nobleagoa da'". Abu Sufyanek orduan esan zuen: «Guk Uzza dugu, zuek ez duzuen bitartean». Beraz, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esan zuen: «Erantzun». Lagunek galdetu zuten: «Zer esan behar dugu?». Hark esan zuen: «Esan, Ala da gure laguntzailea eta ez duzue laguntzailerik». Abu Sufyanek berriro esan zuen: «Gaur da mendeku eguna Badr egunerako, eta gerrak joan-etorrian daude, eta nik agindu ez dudan sarraski bat aurkituko duzue, baina ez dut gorrotatzen».