Allah menjamin orang yang berperang di jalannya, tidak ada yang mendorongnya keluar kecuali karena iman kepadaku dan para rasulku ,untuk mengembalikannya dengan memperoleh pahala atau ghanimah atau memasukkannya ke surga

Imam Nasa'i : 3120

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ عَنْ ابْنِ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا ذَهَبَ إِلَى قُبَاءَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ شَكَّ إِسْحَقُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ نَامَ وَقَالَ الْحَارِثُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَضَحِكَ فَقُلْتُ لَهُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ كَمَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَ فَرَكِبَتْ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ

Беҙгә [Мөхәммәт бин Сәләмә] һәм [Әл Харис бин Мискинға] тарихты уҡып вәғәзләне һәм мин ишеттем, [Ибнү Әл Ҡасимдан], ул әйтте; миңә [Мәлик] [Исхаҡ бин Абдулла бин Әби Тәлһәхтән] [Әнәс бин Мәликтән] һөйләне, тине; Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм Ҡубаға барғанда Өммө Харам бинт Милхан менән осраша, шунан һуң уға ризыҡ бирә. Умму Харам бинт Милхан Үбәҙә бин Шәмиттең ҡатыны була. Бер көндө осратҡан, шунан ашатҡан да, ултырып, пәйғәмбәребеҙҙең башын таҙартҡан. Шунан Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәсалләм йоҡлап китте лә, аҙаҡ көлөп уянды. Өммө Һаран әйтте; шунан мин әйттем; Көлкөңә нимә сәбәп булды һине, йә Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм? Ул яуап бирҙе: «Минең халҡымдан миңә Аллаһ юлында һуғышҡан кешеләр итеп күрһәтелгән кешеләр бар, улар был диңгеҙ аша йөҙә, улар түшәктәге батша йәки түшәктәге батша кеүек». Тәүге тапҡыр һөйләгәнсә. Шунан мин әйттем; Эй, Аллаһ Рәсүле, Аллаһ Тәғәләнән доға ҡыл, мине лә шуларҙан итһен! Ул: «Һин уларҙан», — тине. Ул: «Һин беренселәрҙәнһең», — тигән. Артабан Өммө Һаран Мөғәвиә заманында диңгеҙҙә йөҙгән, һуңынан диңгеҙҙән сыҡҡанда машинаһынан ҡолап үлгән.