حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ السُّدِّيِّ عَنْ أَبِي سَعْدٍ الْأَزْدِيِّ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ قَالَغَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ مَعَنَا أُنَاسٌ مِنْ الْأَعْرَابِ فَكُنَّا نَبْتَدِرُ الْمَاءَ وَكَانَ الْأَعْرَابُ يَسْبِقُونَّا إِلَيْهِ فَسَبَقَ أَعْرَابِيٌّ أَصْحَابَهُ فَيَسْبَقُ الْأَعْرَابِيُّ فَيَمْلَأُ الْحَوْضَ وَيَجْعَلُ حَوْلَهُ حِجَارَةً وَيَجْعَلُ النِّطْعَ عَلَيْهِ حَتَّى يَجِيءَ أَصْحَابُهُ قَالَ فَأَتَى رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَعْرَابِيًّا فَأَرْخَى زِمَامَ نَاقَتِهِ لِتَشْرَبَ فَأَبَى أَنْ يَدَعَهُ فَانْتَزَعَ قِبَاضَ الْمَاءِ فَرَفَعَ الْأَعْرَابِيُّ خَشَبَتَهُ فَضَرَبَ بِهَا رَأْسَ الْأَنْصَارِيِّ فَشَجَّهُ فَأَتَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ رَأْسَ الْمُنَافِقِينَ فَأَخْبَرَهُ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِهِ فَغَضِبَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ثُمَّ قَالَ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِهِ يَعْنِي الْأَعْرَابَ وَكَانُوا يَحْضُرُونَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ الطَّعَامِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا انْفَضُّوا مِنْ عِنْدِ مُحَمَّدٍ فَأْتُوا مُحَمَّدًا بِالطَّعَامِ فَلْيَأْكُلْ هُوَ وَمَنْ عِنْدَهُ ثُمَّ قَالَ لِأَصْحَابِهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ قَالَ زَيْدٌ وَأَنَا رِدْفُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ فَأَخْبَرْتُ عَمِّي فَانْطَلَقَ فَأَخْبَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَلَفَ وَجَحَدَ قَالَ فَصَدَّقَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَنِي قَالَ فَجَاءَ عَمِّي إِلَيَّ فَقَالَ مَا أَرَدْتَ إِلَّا أَنْ مَقَتَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَكَ وَالْمُسْلِمُونَ قَالَ فَوَقَعَ عَلَيَّ مِنْ الْهَمِّ مَا لَمْ يَقَعْ عَلَى أَحَدٍ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا أَسِيرُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ قَدْ خَفَقْتُ بِرَأْسِي مِنْ الْهَمِّ إِذْ أَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَمَا كَانَ يَسُرُّنِي أَنَّ لِي بِهَا الْخُلْدَ فِي الدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لَحِقَنِي فَقَالَ مَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ مَا قَالَ لِي شَيْئًا إِلَّا أَنَّهُ عَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَقَالَ أَبْشِرْ ثُمَّ لَحِقَنِي عُمَرُ فَقُلْتُ لَهُ مِثْلَ قَوْلِي لِأَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُورَةَ الْمُنَافِقِينَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

Esan zigun [Abdu bin Humaid]-ek esan zigun ['Ubaidullah bin Musa]-k [Israiletik] [As Suddi]-tik [Abu Sa'd Al Azdik] esan zigun [Zaid bin Arqam]-ek esan zigun, esan zuen; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin borrokatu ginen eta hainbat beduino zeuden gurekin, gero ur batera joan ginen korrika, beduinoak gure aurretik joan ziren bitartean uretara, eta beduino bat bere lagunen aurretik joan zen. Gero, aintzira bete eta harriak jarri zituen inguruan, eta larru-pilak jarri zituen gainean bere lagunak etorri arte. Zaid bin Arqam-ek esan zuen; Orduan, Ansar gizon bat beduinoarengana etorri zen eta bere gameluaren uzdak askatu zituen edan ahal izateko, baina beduinoak ez zion utzi nahi, beraz, uraren inguruan zeuden harriak kendu zituen, gero beduinoak egurra altxatu eta Ansar gizonaren burua jo zuen, zaurituz. Orduan Abdullah bin Ubairengana joan zen, hipokriten buruzagia, lehenago bere lagunen artean egon zena, eta gizonak bere kasua kontatu zion. Orduan, Abdullah bin Ubai haserretu egin zen eta esan zuen: Ez eman erosketarik Alaren Mezulariarenkin dauden pertsonei, sakabanatu arte - Alaren Mezularia utziz - beduinoen herria esan nahi duena -. Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam-i lagundu zioten jaten ari zirela, eta Abdullahk esan zuen: Muhammaden ondotik sakabanatu zirenean, Muhammadengana etorri ziren janariarekin, hark eta berarekin zeudenek jan arte. Orduan, Abdullah bin Ubbayk bere lagunei esan zien: Izan ere, Medinara itzuli izan bagina, indartsuek ahulak uxatu egingo zituzten handik. Zaidek esan zuen: Garai hartan Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-en bizkarrean nindoan eta Abdullah bin Ubai entzun nuen, gero nire osabari esan nion, eta gero joan eta Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-i esan zion. Orduan, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek mezulari bat bidali zion - Ubbay - eta zin egin eta ukatu egin zuen. Zaidek esan zuen; orduan nire osaba etorri zitzaidan eta esan zidan: Ez duzu ezer nahi Allahren Mezulariak (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela) eta musulmanek haserretu eta gezurra esango dizutela baino. Zaidek esan zuen; orduan inork sentitu ez zuen triste sentitu nintzen. Esan zuen: Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin bidaia batean nenbilela, logura nuen tristuragatik. Bat-batean, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam etorri zitzaidan eta belarriak estutu eta barre egin zidan aurrean, eta ez litzaidake gustatuko garai hartako nire poza mundu honetako betiko bizitzagatik trukatzea, orduan Abu Bakr-ek topo egin ninduen eta esan zidan: Zer esan zizun Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek? Nik esan nuen; ez zidan ezer esan, belarria estutu eta aurpegira barre egin zidan eta esan zidan: animatu. Orduan, Umarrek elkartu ninduen eta Abu Bakrri esandakoa kontatu nion. Goizean, Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, Al Munafiqun sura irakurri zuen. Abu Isak esan zuen: Hadith hau benetako Hasan hadith bat da.