Imam Tirmidzi : 3235

حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ السُّدِّيِّ عَنْ أَبِي سَعْدٍ الْأَزْدِيِّ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ قَالَغَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ مَعَنَا أُنَاسٌ مِنْ الْأَعْرَابِ فَكُنَّا نَبْتَدِرُ الْمَاءَ وَكَانَ الْأَعْرَابُ يَسْبِقُونَّا إِلَيْهِ فَسَبَقَ أَعْرَابِيٌّ أَصْحَابَهُ فَيَسْبَقُ الْأَعْرَابِيُّ فَيَمْلَأُ الْحَوْضَ وَيَجْعَلُ حَوْلَهُ حِجَارَةً وَيَجْعَلُ النِّطْعَ عَلَيْهِ حَتَّى يَجِيءَ أَصْحَابُهُ قَالَ فَأَتَى رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَعْرَابِيًّا فَأَرْخَى زِمَامَ نَاقَتِهِ لِتَشْرَبَ فَأَبَى أَنْ يَدَعَهُ فَانْتَزَعَ قِبَاضَ الْمَاءِ فَرَفَعَ الْأَعْرَابِيُّ خَشَبَتَهُ فَضَرَبَ بِهَا رَأْسَ الْأَنْصَارِيِّ فَشَجَّهُ فَأَتَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ رَأْسَ الْمُنَافِقِينَ فَأَخْبَرَهُ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِهِ فَغَضِبَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ثُمَّ قَالَ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِهِ يَعْنِي الْأَعْرَابَ وَكَانُوا يَحْضُرُونَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ الطَّعَامِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا انْفَضُّوا مِنْ عِنْدِ مُحَمَّدٍ فَأْتُوا مُحَمَّدًا بِالطَّعَامِ فَلْيَأْكُلْ هُوَ وَمَنْ عِنْدَهُ ثُمَّ قَالَ لِأَصْحَابِهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ قَالَ زَيْدٌ وَأَنَا رِدْفُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ فَأَخْبَرْتُ عَمِّي فَانْطَلَقَ فَأَخْبَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَلَفَ وَجَحَدَ قَالَ فَصَدَّقَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَنِي قَالَ فَجَاءَ عَمِّي إِلَيَّ فَقَالَ مَا أَرَدْتَ إِلَّا أَنْ مَقَتَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَكَ وَالْمُسْلِمُونَ قَالَ فَوَقَعَ عَلَيَّ مِنْ الْهَمِّ مَا لَمْ يَقَعْ عَلَى أَحَدٍ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا أَسِيرُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ قَدْ خَفَقْتُ بِرَأْسِي مِنْ الْهَمِّ إِذْ أَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَمَا كَانَ يَسُرُّنِي أَنَّ لِي بِهَا الْخُلْدَ فِي الدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لَحِقَنِي فَقَالَ مَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ مَا قَالَ لِي شَيْئًا إِلَّا أَنَّهُ عَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَقَالَ أَبْشِرْ ثُمَّ لَحِقَنِي عُمَرُ فَقُلْتُ لَهُ مِثْلَ قَوْلِي لِأَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُورَةَ الْمُنَافِقِينَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

Mae wedi dweud wrthym fod [Abdu bin Humaid] wedi dweud wrthym fod ['Ubaidullah bin Musa] o [Israil] o [As Suddi] o [Abu Sa'd Al Azdi] wedi dweud wrthym [Zaid bin Arqam], dywedodd; Ymladdom â'r Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam ac roedd sawl Bedowin gyda ni, yna rhuthron ni i ddŵr, tra bod y Bedowiniaid yn mynd o'n blaenau i'r dŵr, ac aeth Bedowin o flaen ei gymdeithion. Yna llenwodd y llyn a rhoi creigiau o'i gwmpas, a rhoi pentyrrau o grwyn ar ei ben nes i'w ffrindiau ddod. Dywedodd Zaid bin Arqam; Yna daeth dyn Ansar at y Bedowin a llacio awenau ei gamel er mwyn iddo allu yfed, ond roedd y Bedowin yn amharod i adael iddo, felly tynnodd y creigiau oedd o amgylch y dŵr, yna cododd y Bedowin y pren a tharo pen y dyn Ansar, gan ei anafu. Yna daeth at Abdullah bin Ubai, arweinydd y rhagrithwyr, yr oedd wedi bod ymhlith ei ffrindiau o'r blaen, a dywedodd y dyn ei achos wrtho. Felly aeth Abdullah bin Ubai yn flin yna dywedodd; Peidiwch â rhoi siopa i'r bobl sydd gyda Negesydd Allah nes iddynt wasgaru - gan adael Negesydd Allah - yr hyn y mae'n ei olygu yw'r bobl Bedouin -. Mynychasant Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam wrth fwyta yna dywedodd Abdullah; Pan oeddent wedi gwasgaru o ochr Muhammad, daethant at Muhammad gyda bwyd nes iddo ef a'r rhai oedd gydag ef fwyta. Yna dywedodd Abdullah bin Ubbay wrth ei ffrindiau; Yn wir, pe baem wedi dychwelyd i Medina, byddai'r cryf wedi gyrru'r gwan i ffwrdd ohoni. Dywedodd Zaid; Ar y pryd roeddwn i'n marchogaeth ar gefn Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam a chlywais Abdullah bin Ubai, yna dywedais wrth fy ewythr, yna aeth a dweud wrth Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam. Yna anfonodd Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam negesydd ato - Ubbay - yna tyngodd a gwadu hyn. Dywedodd Zaid; yna daeth fy ewythr ataf a dweud; Nid ydych chi eisiau dim byd heblaw y bydd Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno) a'r Mwslimiaid yn ddig ac yn dweud celwydd wrthych chi. Dywedodd Zaid; yna teimlais yn drist nad oedd neb yn teimlo. Dywedodd; Pan gerddais gyda Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam ar daith roeddwn i'n gysglyd oherwydd tristwch. Yn sydyn daeth Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ataf a phinsio fy nghlustiau a chwerthin o'm blaen, ac ni fyddwn yn hoffi pe bai fy llawenydd ar y pryd yn cael ei gyfnewid am fywyd tragwyddol yn y byd hwn, yna cyfarfu Abu Bakr â mi, a dweud; Beth ddywedodd Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam wrthych chi? Dywedaf; ni ddywedodd ddim wrthyf, dim ond pinsio fy nghlust a chwerthin yn fy wyneb a dweud; codi calon. Yna cyfarfu Umar â mi a dywedais wrtho yr hyn a ddywedais wrth Abu Bakr. Yna yn y bore darllenodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Surah Al Munafiqun. Dywedodd Abu Isa; Mae'r hadith hwn yn hadith Hasan dilys.