इमाम तिर्मिधी : 3235

حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ السُّدِّيِّ عَنْ أَبِي سَعْدٍ الْأَزْدِيِّ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ قَالَغَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ مَعَنَا أُنَاسٌ مِنْ الْأَعْرَابِ فَكُنَّا نَبْتَدِرُ الْمَاءَ وَكَانَ الْأَعْرَابُ يَسْبِقُونَّا إِلَيْهِ فَسَبَقَ أَعْرَابِيٌّ أَصْحَابَهُ فَيَسْبَقُ الْأَعْرَابِيُّ فَيَمْلَأُ الْحَوْضَ وَيَجْعَلُ حَوْلَهُ حِجَارَةً وَيَجْعَلُ النِّطْعَ عَلَيْهِ حَتَّى يَجِيءَ أَصْحَابُهُ قَالَ فَأَتَى رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَعْرَابِيًّا فَأَرْخَى زِمَامَ نَاقَتِهِ لِتَشْرَبَ فَأَبَى أَنْ يَدَعَهُ فَانْتَزَعَ قِبَاضَ الْمَاءِ فَرَفَعَ الْأَعْرَابِيُّ خَشَبَتَهُ فَضَرَبَ بِهَا رَأْسَ الْأَنْصَارِيِّ فَشَجَّهُ فَأَتَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ رَأْسَ الْمُنَافِقِينَ فَأَخْبَرَهُ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِهِ فَغَضِبَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ثُمَّ قَالَ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِهِ يَعْنِي الْأَعْرَابَ وَكَانُوا يَحْضُرُونَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ الطَّعَامِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا انْفَضُّوا مِنْ عِنْدِ مُحَمَّدٍ فَأْتُوا مُحَمَّدًا بِالطَّعَامِ فَلْيَأْكُلْ هُوَ وَمَنْ عِنْدَهُ ثُمَّ قَالَ لِأَصْحَابِهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ قَالَ زَيْدٌ وَأَنَا رِدْفُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ فَأَخْبَرْتُ عَمِّي فَانْطَلَقَ فَأَخْبَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَلَفَ وَجَحَدَ قَالَ فَصَدَّقَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَنِي قَالَ فَجَاءَ عَمِّي إِلَيَّ فَقَالَ مَا أَرَدْتَ إِلَّا أَنْ مَقَتَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَذَّبَكَ وَالْمُسْلِمُونَ قَالَ فَوَقَعَ عَلَيَّ مِنْ الْهَمِّ مَا لَمْ يَقَعْ عَلَى أَحَدٍ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا أَسِيرُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ قَدْ خَفَقْتُ بِرَأْسِي مِنْ الْهَمِّ إِذْ أَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَمَا كَانَ يَسُرُّنِي أَنَّ لِي بِهَا الْخُلْدَ فِي الدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لَحِقَنِي فَقَالَ مَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ مَا قَالَ لِي شَيْئًا إِلَّا أَنَّهُ عَرَكَ أُذُنِي وَضَحِكَ فِي وَجْهِي فَقَالَ أَبْشِرْ ثُمَّ لَحِقَنِي عُمَرُ فَقُلْتُ لَهُ مِثْلَ قَوْلِي لِأَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُورَةَ الْمُنَافِقِينَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

हे आम्हाला [अब्दु बिन हुमैद] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला ['उबैदुल्ला बिन मूसा] यांच्याकडून, [इस्राईल] यांच्याकडून, [अस-सुद्दी] यांच्याकडून, [अबू सा'द अल-अज़दी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [ज़ैद बिन अर्क़म] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: आम्ही अल्लाहच्या संदेशवाहकांसोबत (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) लढत होतो, आणि आमच्यासोबत काही बेदुईन होते. मग आम्ही एका पाण्याच्या स्रोताकडे धावत गेलो, पण बेदुईन आम्हाला आधीच तिथे पोहोचले होते, आणि त्यापैकी एक बेदुईन आपल्या सोबत्यांपेक्षा पुढे गेला होता. त्याने विहीर भरली, तिच्या भोवती दगड ठेवले, आणि त्याच्या सोबत्यांच्या येईपर्यंत तिच्यावर चामड्याचे थर रचले. ज़ैद बिन अर्क़म म्हणाले: 'मग अंसारपैकी एक माणूस त्या बेदुईनजवळ गेला आणि त्याच्या उंटाची लगाम सैल केली, जेणेकरून तो पाणी पिऊ शकेल, परंतु त्या बेदुईनने त्याला तसे करण्यास नकार दिला. म्हणून त्याने पाण्याभोवतीचे दगड काढले, आणि त्या बेदुईनने एक लाकडाचा तुकडा उचलून त्या अंसारी माणसाच्या डोक्यावर मारला, ज्यामुळे तो जखमी झाला.' तो मग मुनाफिqaंचा नेता असलेल्या अब्दुल्ला बिन उबय यांच्याकडे गेला—जो पूर्वी त्याचा साथीदार होता—आणि त्याने त्याला घडलेली घटना सांगितली. अब्दुल्ला बिन उबय रागावला आणि म्हणाला: 'जोपर्यंत ते पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या सोबत आहेत, तोपर्यंत त्यांना अन्नपुरवठा करू नका, जोपर्यंत ते विखुरत नाहीत (पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना सोडून जात नाहीत)' (तो बेदुईनांविषयी बोलत होता). ते पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे जेव्हा ते जेवत होते तेव्हा गेले, आणि मग अब्दुल्ला म्हणाला: 'जेव्हा ते मुहम्मद यांच्याकडून विखुरतील, तेव्हा मुहम्मद यांच्याकडे अन्न घेऊन या जेणेकरून तो आणि त्याच्यासोबतचे लोक जेऊ शकतील.' मग अब्दुल्ला इब्न उबय्यने आपल्या सोबतींना म्हटले: 'खरोखरच, जर आपण मदीनाला परतलो, तर बळकट लोक नक्कीच दुर्बळांना तिथून बाहेर काढतील.' ज़ैद म्हणाला: "त्या वेळी मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या मागे स्वार होतो आणि मी अब्दुल्ला इब्न उबय्याला ऐकले; मग मी माझ्या काकांना सांगितले, त्यांनी जाऊन पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना हे कळवले. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उबय्याकडे एक संदेशवाहक पाठवला, आणि त्याने शपथ घेऊन हे नाकारले." ज़ैद म्हणाला: मग माझे काका माझ्याकडे आले आणि म्हणाले: 'तू फक्त एवढंच इच्छितोस की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि मुसलमान तुझ्यावर रागावतील आणि तुला खोटारडे म्हणतील.' ज़ैद म्हणाला: तेव्हा मला अशी दुःख वाटली की कधीच कोणीही अनुभवली नव्हती. तो म्हणाला: 'जेव्हा मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यासोबत प्रवासात चालत होतो, तेव्हा मी माझ्या दुःखामुळे झोपलो.' अचानक पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) माझ्याकडे आले, त्यांनी माझं कान ओढलं आणि माझ्यासमोर हसले, आणि त्या क्षणी मला जे आनंद झाले ते मी या जगातील शाश्वत आयुष्यासाठीही देईन असे नव्हते. मग अबू बक्र (रजिअल्लाहु अन्हु) माझ्याकडे आले आणि म्हणाले, 'पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तुम्हाला काय सांगितले?' मी उत्तर दिले, 'त्यांनी मला काहीच सांगितले नाही; त्यांनी फक्त माझ्या कानाला ओढले आणि माझ्यासमोर हसले, म्हणत, "आनंदी व्हा."' मग उमर माझ्याकडे आले आणि मी त्यांना तेच सांगितले जे मी अबू बक्र यांना सांगितले होते. मग, पहाटेनंतर, अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, यांनी सूरा अल-मुनाफिकून पठण केली. अबू ईसा म्हणाले: 'ही हदीस हसन सहीह आहे.'