Imam Abu Dawud : 1417
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَعْلَى الْمُحَارِبِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا غَيْلَانُ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِيَاسٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ{ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ }قَالَ كَبُرَ ذَلِكَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَا أُفَرِّجُ عَنْكُمْ فَانْطَلَقَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهُ كَبُرَ عَلَى أَصْحَابِكَ هَذِهِ الْآيَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَفْرِضْ الزَّكَاةَ إِلَّا لِيُطَيِّبَ مَا بَقِيَ مِنْ أَمْوَالِكُمْ وَإِنَّمَا فَرَضَ الْمَوَارِيثَ لِتَكُونَ لِمَنْ بَعْدَكُمْ فَكَبَّرَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَلَا أُخْبِرُكَ بِخَيْرِ مَا يَكْنِزُ الْمَرْءُ الْمَرْأَةُ الصَّالِحَةُ إِذَا نَظَرَ إِلَيْهَا سَرَّتْهُ وَإِذَا أَمَرَهَا أَطَاعَتْهُ وَإِذَا غَابَ عَنْهَا حَفِظَتْهُ
Esan digu [Uthman bin Abu Syaibah-ri], esan digu [Yahya bin Ya'la Al Muharibi-ri], esan digu [nire aitari], esan digu [Ghailan-i] [Ja'far bin Iyas-engandik] [Mujahid-engandik] [Ibn Abbas-engandik], esan zuen; bertsoa jaitsi zenean: 'Eta urrea eta zilarra gordetzen dituztenak...'. Beraz, hau astuna da musulmanentzat. Orduan Umarrek, Ala pozik egon bedi berarekin, esan zuen: Hori kenduko dizuet. Gero joan eta esan zuen: Oi Ala-ren Mezularia, bertso hau astuna izan da musulmanentzat. Orduan Rasulullah shalla Allahu 'alaihi wa sallam-ek esan zuen: 'Egia esan, Ala-k ez du zakat-ik eskatzen zure aberastasunaren hondarrak garbitzeko izan ezik, eta herentzia eskatzen du atzean uzten dituzunentzat'. Beraz, Umarrek takbir esan zuen, eta gero Rasulullah shalla Allahu 'alaihi wa sallam-ek esan zion Umarri: 'Esango al dizut norbaitek gordetzen dituen aurrezkirik onenak?' Hau da, senarrak ikusten badu, atsegin emango dion emazte jainkotiar bat, eta hark aginduz gero, obedituko diona, eta senarra kanpoan badago, haren konfiantza zainduko duena.