Tiga surat yang telah diturunkan dalam taurat, injil, zabur dan Al furqan al azhim yaitu Al-Ikhlas, Al-Falaq, An-Naas

حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا مُعَانُ بْنُ رِفَاعَةَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ يَزِيدَ عَنْ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ الْبَاهِلِيِّ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَ لَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَابْتَدَأْتُهُ فَأَخَذْتُ بِيَدِهِ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَجَاةُ هَذَا الْأَمْرِ قَالَ يَا عُقْبَةُ احْرُسْ لِسَانَكَ وَلْيَسَعْكَ بَيْتُكَ وَابْكِ عَلَى خَطِيئَتِكَ قَالَ ثُمَّ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَابْتَدَأَنِي فَأَخَذَ بِيَدِي فَقَالَ يَا عُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ أَلَا أُعَلِّمُكَ خَيْرَ ثَلَاثِ سُوَرٍ أُنْزِلَتْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالزَّبُورِ وَالْفُرْقَانِ الْعَظِيمِ قَالَ قُلْتُ بَلَى جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاكَ قَالَ فَأَقْرَأَنِي قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ وَقُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ثُمَّ قَالَ يَا عُقْبَةُ لَا تَنْسَاهُنَّ وَلَا تَبِيتَ لَيْلَةً حَتَّى تَقْرَأَهُنَّ قَالَ فَمَا نَسِيتُهُنَّ مِنْ مُنْذُ قَالَ لَا تَنْسَاهُنَّ وَمَا بِتُّ لَيْلَةً قَطُّ حَتَّى أَقْرَأَهُنَّ قَالَ عُقْبَةُ ثُمَّ لَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَابْتَدَأْتُهُ فَأَخَذْتُ بِيَدِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي بِفَوَاضِلِ الْأَعْمَالِ فَقَالَ يَا عُقْبَةُ صِلْ مَنْ قَطَعَكَ وَأَعْطِ مَنْ حَرَمَكَ وَأَعْرِضْ عَمَّنْ ظَلَمَكَ

আমাক কৈছে [আবুল মুগিৰাহ] আমাক কৈছে [মাআন বিন ৰিফাআহে] মোক [আলী বিন ইয়াজিদ] [কাছিম]ৰ পৰা [আবু উমামাহ আল বাহিলী]ৰ পৰা [উকবাহ বিন আমিৰ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল, ‘মই আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ পাইছিলো, তাৰ পিছত মই তেওঁক সম্ভাষণ জনাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ আৰু তেওঁৰ হাত ধৰিলোঁ। উকবাহে ক’লে, তেতিয়া মই সুধিলোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, এই বিষয়ৰ সফলতা কি?’? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘হে উকবাহ, তোমাৰ জিভা ৰক্ষা কৰা, তোমাৰ ঘৰখন বহল কৰা আৰু তোমাৰ ভুলৰ বাবে কান্দা’। উকবাহে ক’লে; তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে মোক লগ ধৰি মোক সম্ভাষণ জনাবলৈ ধৰিলে আৰু মোৰ হাতত ধৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘হে উকবাহ বিন আমিৰ, আপুনি বিচাৰিবনে যে মই আপোনাক তওৰাত, ইঞ্জিত, জাবুৰ আৰু আল ফুৰকান আল আজহিমত অৱতীৰ্ণ হোৱা তিনিটা আখৰৰ গুণৰ বিষয়ে শিকাওঁ?’। উকবাহে ক’লে, ‘মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘নিশ্চয়! আল্লাহে মোক তোমাৰ মুক্তিপণ কৰক'। উকবাহে ক’লে, ‘তাৰ পিছত তেওঁ পঢ়িলে: ‘কুল হুৱাল্লাহ আহাদ’ আৰু, ‘কুল আ’উদ্জু বিৰাবিল ফালাক’ আৰু, ‘কুল আ’উদ্জু বিৰাবিন নাছ’। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘হে উকবাহ, পাহৰি নাযাবা আৰু পঢ়ালৈকে ৰাতিটো কটাব নালাগে’। উকবাহে ক’লে; গতিকে তেওঁ ‘পাহৰি নাযাবা’ বুলি কোৱাৰ পিছৰে পৰা মই পাহৰা নাই। আৰু পঢ়ালৈকে মই কেতিয়াও ৰাতিটো কটাব পৰা নাছিলো। উকবাহে ক’লে, তাৰ পিছত মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক লগ পালোঁ, তেওঁক সম্ভাষণ জনাই তেওঁৰ হাতত ধৰিলোঁ, তাৰ পিছত মই ক’লোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মোক অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কামৰ বিষয়ে কোৱা?’ তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘হে উকবাহ, আপোনাৰ লগত আপোনাৰ সম্পৰ্ক বিচ্ছিন্ন হ’লে আপোনাৰ সম্পৰ্ক অব্যাহত ৰাখক। যিজনে আপোনাক নিষেধ কৰিছে তেওঁক কিবা এটা দিয়ক, আৰু যিজনে আপোনাৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছে তেওঁৰ পৰা আঁতৰি যাওক'।