Beliau meminta Abu Bakar ash-Shiddiq untuk menjadi imam shalat menggantikannya

Imam Bukhari : 672

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْأَسْوَدِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَمَّا ثَقُلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ بِلَالٌ يُوذِنُهُ بِالصَّلَاةِ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ وَإِنَّهُ مَتَى مَا يَقُمْ مَقَامَكَ لَا يُسْمِعُ النَّاسَ فَلَوْ أَمَرْتَ عُمَرَ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ يُصَلِّي بِالنَّاسِ فَقُلْتُ لِحَفْصَةَ قُولِي لَهُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ وَإِنَّهُ مَتَى يَقُمْ مَقَامَكَ لَا يُسْمِعُ النَّاسَ فَلَوْ أَمَرْتَ عُمَرَ قَالَ إِنَّكُنَّ لَأَنْتُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَلَمَّا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ وَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي نَفْسِهِ خِفَّةً فَقَامَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ وَرِجْلَاهُ يَخُطَّانِ فِي الْأَرْضِ حَتَّى دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَلَمَّا سَمِعَ أَبُو بَكْرٍ حِسَّهُ ذَهَبَ أَبُو بَكْرٍ يَتَأَخَّرُ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى جَلَسَ عَنْ يَسَارِ أَبِي بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي قَائِمًا وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي قَاعِدًا يَقْتَدِي أَبُو بَكْرٍ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسُ مُقْتَدُونَ بِصَلَاةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

আমাক কোৱা হৈছে [কুটাইবা বিন ছাইদে] কৈছে, আমাক [আবু মুআৱিয়াহ] [আল আমছি]ৰ পৰা [ইব্ৰাহিন]ৰ পৰা [আল আছৱাদ]ৰ পৰা [আইছিয়া]ৰ পৰা কৈছে, ‘যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ অসুস্থতা আৰু বেছি বেয়া হৈ পৰিল, তেতিয়া বিলাল তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে যে নামাজৰ সময় আহি পৰিছে। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘আপুনি আবু বকৰক জনসাধাৰণৰ সৈতে জামাতৰ নামাজৰ নেতৃত্ব দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে’। মই তেতিয়া ক’লো, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, সঁচাকৈয়ে আবু বকৰ এজন কোমল মানুহ আছিল, যদি তেওঁ আপোনাৰ ঠাইত ল’লেহেঁতেন তেন্তে মানুহে তেওঁৰ মাত শুনিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। 'উমৰ' অৰ্ডাৰ দিলে ভাল হ'ব। গতিকে তেওঁ ক’লে: ‘আবু বকৰক কওক যে তেওঁ লোকসকলৰ সৈতে নামাজৰ নেতৃত্ব দিয়ে’। তাৰ পাছত হাফশ্বাহক ক’লো, ‘আবু বকৰ এজন কোমল মানুহ, যদি তেওঁ মাষ্টৰৰ ঠাই লয়, তেন্তে তেওঁ নিজৰ পঢ়াৰ মাতটো মানুহৰ আগত শুনাব নোৱাৰিব। মাষ্টৰে ‘উমৰ’ৰ আদেশ দিলে ভাল হ’লহেঁতেন, কাৰণ আবু বকৰ সহজে কান্দিছিল -নামাজৰ সময়ত-। এই কাৰণে ‘উমৰক জনসাধাৰণৰ নামাজৰ নেতৃত্ব দিবলৈ’ কোৱাটো ভাল হ’ব। গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে তোমালোক ইউছুফৰ পত্নীৰ নিচিনা। আবু বকৰক কওক যে জনসাধাৰণৰ লগত নামাজ পঢ়ক'। তাৰ পিছত যেতিয়া আবু বকৰ নামাজ আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁৰ শৰীৰটো ভাল দেখা গ’ল, তেওঁ দুজন মানুহৰ কাষেৰে ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। আৰু যেন মই তেওঁক খোজ কাঢ়ি থকা দেখিলোঁ, ভৰি দুখন মাটিত টানি লৈ, মছজিদত প্ৰৱেশ নকৰালৈকে। আবু বকৰৰ আগমনৰ খবৰ পাই তেওঁ পিছুৱাই যাব খুজিলে। কিন্তু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক ইংগিত দিলে। তাৰ পাছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আহি পালে আৰু তেওঁ আবু বকৰৰ বাওঁফালে বহিল। আবু বকৰে থিয় হৈ নামাজ পঢ়িছিল আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম বহি বহি নামাজ পঢ়িছিল, আবু বকৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লালহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ নামাজ অনুসৰণ কৰি নামাজ পঢ়িছিল আৰু মানুহে আবু বকৰৰ নামাজ অনুসৰণ কৰিছিল।