Telaga putih baunya wangi

Imam Ahmad : 22246

حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا ابْنُ هُبَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا تَمِيمٍ الْجَيْشَانِيَّ يَقُولُ أَخْبَرَنِي سَعِيدٌ أَنَّهُ سَمِعَ حُذَيْفَةَ بْنَ الْيَمَانِ يَقُولُ غَابَ عَنَّا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَلَمْ يَخْرُجْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ لَنْ يَخْرُجَ فَلَمَّا خَرَجَ سَجَدَ سَجْدَةً فَظَنَنَّا أَنَّ نَفْسَهُ قَدْ قُبِضَتْ فِيهَا فَلَمَّا رَفَعَ رَأْسَهُ قَالَ إِنَّ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى اسْتَشَارَنِي فِي أُمَّتِي مَاذَا أَفْعَلُ بِهِمْ فَقُلْتُ مَا شِئْتَ أَيْ رَبِّ هُمْ خَلْقُكَ وَعِبَادُكَ فَاسْتَشَارَنِي الثَّانِيَةَ فَقُلْتُ لَهُ كَذَلِكَ فَقَالَ لَا أُحْزِنُكَ فِي أُمَّتِكَ يَا مُحَمَّدُ وَبَشَّرَنِي أَنَّ أَوَّلَ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفًا مَعَ كُلِّ أَلْفٍ سَبْعُونَ أَلْفًا لَيْسَ عَلَيْهِمْ حِسَابٌ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَيَّ فَقَالَ ادْعُ تُجَبْ وَسَلْ تُعْطَ فَقُلْتُ لِرَسُولِهِ أَوَمُعْطِيَّ رَبِّي سُؤْلِي فَقَالَ مَا أَرْسَلَنِي إِلَيْكَ إِلَّا لِيُعْطِيَكَ وَلَقَدْ أَعْطَانِي رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ وَلَا فَخْرَ وَغَفَرَ لِي مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِي وَمَا تَأَخَّرَ وَأَنَا أَمْشِي حَيًّا صَحِيحًا وَأَعْطَانِي أَنْ لَا تَجُوعَ أُمَّتِي وَلَا تُغْلَبَ وَأَعْطَانِي الْكَوْثَرَ فَهُوَ نَهْرٌ مِنْ الْجَنَّةِ يَسِيلُ فِي حَوْضِي وَأَعْطَانِي الْعِزَّ وَالنَّصْرَ وَالرُّعْبَ يَسْعَى بَيْنَ يَدَيْ أُمَّتِي شَهْرًا وَأَعْطَانِي أَنِّي أَوَّلُ الْأَنْبِيَاءِ أَدْخُلُ الْجَنَّةَ وَطَيَّبَ لِي وَلِأُمَّتِي الْغَنِيمَةَ وَأَحَلَّ لَنَا كَثِيرًا مِمَّا شَدَّدَ عَلَى مَنْ قَبْلَنَا وَلَمْ يَجْعَلْ عَلَيْنَا مِنْ حَرَجٍ

Һөйләне [Хәсән] беҙгә [Ибнү Лахиғә] һөйләне [Ибнү Хөбәйрә], тип ишеткән [Әбү Тәмим Әл-Джейсйәни] әйткән; миңә [Сәғиткә] [Хөдзайфа бин Әл Ямандың] әйткәнен ишеткәнен хәбәр итте; Бер көндө Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи үә сәләм күренмәй ине, беҙ сыҡмаҫ тип уйлағанға тиклем сыҡманы. Сыҡҡас оҙаҡ сәждә ҡылды, беҙ уның ғүмерен тартып алдылар тип уйланыҡ, башын күтәргәс: «Минең рабб Тәбәрәкә вә Тәғәлә минең өммәтем тураһында фекеремде һораны, улар менән нимә эшләйәсәк, мин әйттем; Һинән тора, эй Рабб, улар Һинең йән эйәләрең һәм Һинең ҡолдарың. Шунан икенсе тапҡыр минең фекеремде һораны, мин шул уҡ яуапты бирҙем шунан ул: Мин һине өммәтең арҡаһында ҡайғыртмаясаҡмын, эй Мөхәммәт. Ул миңә һөйөнөслө хәбәр бирҙе: минең халҡымдан ожмахҡа иң беренсе булып етмеш мең кеше керәсәк, һәр мең етмеш мең, улар иҫәпкә алынмаясаҡ. Шунан миңә рәсүл ебәрҙе һәм әйтте: Доға ҡабул булыр, һорау биреләсәк. Мин Уның рәсүленә әйттем: «Раббым үтенесемде ҡабул итерме?» Рәсүл яуап бирҙе:- Ул мине һеҙгә бирер өсөн генә ебәрмәне. Минең Рабб 'әззә вәжалла миңә бирҙе - урынына ғорурланыу өсөн - һәм минең үткән һәм киләсәк гонаһтарымды ғәфү итте һәм мин иҫән-һау йөрөйөм, Ул миңә бирҙе, тип, минең өммәт аслыҡтан үлмәҫ һәм еңелмәҫ, Ул миңә бирҙе каутсар, ул күктән йылға алдынан, ул минең күлгә аға, Ул миңә виктор һәм монт өсөн дан бирҙе, миңә ожмахҡа ингән тәүге пәйғәмбәр булыуымды бирҙе, хәләл байлыҡты минең һәм өммәтем өсөн һуғыш ғәнимәте итте, беҙгә тиклемге өммәт тарафынан тыйылған нәмәләрҙең күбеһен беҙгә рөхсәт итте һәм беҙгә йөкләмәне».