حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَ بَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ إِذْ مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ قَالَ حَادَ عَنْ رَاحِلَتِهِ فَدَعَمْتُهُ بِيَدَيَّ قَالَ فَاسْتَيْقَظَ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا قَالَ فَمَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَمْتُهُ بِيَدَيَّ فَاسْتَيْقَظَ فَقَالَ أَبُو قَتَادَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ حَفِظَكَ اللَّهُ كَمَا حَفِظْتَنَا مُنْذُ اللَّيْلَةِ ثُمَّ قَالَ لَا أُرَانَا إِلَّا قَدْ شَقَقْنَا عَلَيْكَ نَحِّ بِنَا عَنْ الطَّرِيقِ أَوْ مِلْ بِنَا عَنْ الطَّرِيقِ قَالَ فَعَدَلْنَا عَنْ الطَّرِيقِ فَأَنَاخَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَاحِلَتَهُ فَتَوَسَّدَ كُلُّ رَجُلٍ مِنَّا ذِرَاعَ رَاحِلَتِهِ فَمَا اسْتَيْقَظْنَا حَتَّى أَشْرَقَتْ الشَّمْسُ وَذَكَرَ صَوْتَ الصُّرَدِ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْنَا فَاتَتْنَا الصَّلَاةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ تَهْلِكُوا وَلَمْ تَفُتْكُمْ الصَّلَاةُ إِنَّمَا تَفُوتُ الْيَقْظَانَ وَلَا تَفُوتُ النَّائِمَ هَلْ مِنْ مَاءٍ قَالَ فَأَتَيْتُهُ بِسَطِيحَةٍ أَوْ قَالَ مَيْضَأَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَيَّ وَفِيهَا بَقِيَّةٌ مِنْ مَاءٍ قَالَ احْتَفِظْ بِهَا فَإِنَّهُ كَائِنٌ لَهَا نَبَأٌ وَأَمَرَ بِلَالًا فَأَذَّنَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ تَحَوَّلَ فِي مَكَانِهِ فَأَمَرَهُ فَأَقَامَ الصَّلَاةَ فَصَلَّى صَلَاةَ الصُّبْحِ ثُمَّ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ كَانَ النَّاسُ أَطَاعُوا أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ فَقَدْ رَفَقُوا بِأَنْفُسِهِمْ وَأَصَابُوا وَإِنْ كَانُوا خَالَفُوهُمَا فَقَدْ خَرَقُوا بِأَنْفُسِهِمْ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ حَيْثُ فَقَدُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَا لِلنَّاسِ أَقِيمُوا بِالْمَاءِ حَتَّى تُصْبِحُوا فَأَبَوْا عَلَيْهِمَا وَانْتَهَى إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ آخِرِ النَّهَارِ وَقَدْ كَادُوا أَنْ يَهْلِكُوا عَطَشًا فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْنَا فَدَعَا بِالْمِيضَأَةِ ثُمَّ دَعَا بِإِنَاءٍ فَأُتِيَ بِإِنَاءٍ فَوْقَ الْقَدَحِ وَدُونَ الْقَعْبِ فَتَأَبَّطَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ جَعَلَ يَصُبُّ فِي الْإِنَاءِ ثُمَّ يَشْرَبُ الْقَوْمُ حَتَّى شَرِبُوا كُلُّهُمْ ثُمَّ نَادَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مِنْ غَالٍّ قَالَ ثُمَّ رَدَّ الْمِيضَأَةَ وَفِيهَا نَحْوٌ مِمَّا كَانَ فِيهَا قَالَ فَسَأَلْنَاهُ كَمْ كُنْتُمْ فَقَالَ كَانَ مَعَ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ ثَمَانُونَ رَجُلًا وَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا

Esan digu [Muhammad bin Ja'far] esan digu [Sa'id] [Qatadah]-tik ['Abdullah bin Robah] [Abu Qatadah Al Anshori]-tik esan du; Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-ekin geundela bere bidaietako batean, bat-batean Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam ia atzerantz erori zen edo Abu Qatadah-k esan zuen; Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam ia irrist egin zen -narratzaileak jada ez du editorialaren ziurtasuna gogoratzen- bere ibilgailutik eta orduan eskuarekin heldu nion, gero esnatu zen. Orduan ibili ginen, orduan Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam ia erori zen, gero eskuarekin heldu nion eta esnatu egin zen, Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam esan zuen: 'O Abu Qatadah!' erantzun nion; Bai, o Allahren mezularia! Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-ek esan zuen: "Alak babes zaitzala bart gauetik zaindu nauzun bezala". Jarraian, Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-ek esan zuen: 'Barkatu, ez dakigu baina traba egin zaitugu, orain alde egin gaitezen edo atera gaitezen errepidetik -narratzaileak zalantzan jartzen du editorialaren ziurtasunaz-'. Abu Qatadah esan zuen; Alde egin genuen eta orduan Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam-ek bere ibilgailua amarratu zuen, gure oinetako bakoitza bere ibilgailuaren ukondoan pausatu zen. Eguzkia atera arte ez ginen esnatu eta txolarreen hotsa aipatu zuen. Abu Qatadah esan zuen; O Allahren mezularia! 'Kondenatuta gaude, gure otoitzak galdu ditugu'. Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-ek esan zuen: "Ez zara hiltzen eta ez duzu otoitza uzten. Otoitza uztea deitzen zaion gauza bakarra da otoitzerako ordua iristen bada eta ez badago lo, norbait lo dagoen arren, ezin esan otoitza utzi duenik. Ba al dago ura?». gero geriba bat ekarri nion gero abluzioa egin zuen gero gainerako ura eman zidan, esan zidan: 'Kontuz, urak berri bikaina izango duelako'. Orduan Bilali otoitzerako deia egiteko agindu zion, gero bere tokitik mugitu eta goizeko otoitza egin zuen. Horren ondoren, Allahren Profetak esan zuen: "Jendeak Abu Bakr eta "Umar" obeditzen baditu, bere burua maite dutela eta egia egin dutela esan nahi du, aurka egiten badie bere burua suntsitzen ari dela esan nahi du. Garai hartan Abu Bakr eta 'Umar, sallallaahu'alaihiwasallam Profeta galdu zutenean, biek mezu bat eman zioten jendeari; 'Ur iturrian goizera arte egon behar duzu'. Hala ere, ez zieten obeditu eta sallallaahu'alaihiwasallam profeta arratsaldearen amaieran etorri zitzaien egarriz ia hiltzen ari zirela. Esan zuten; O Allahren mezularia! Hilko gara. Gero ontzi bat eskatu zuen, eta ontzi bat ekarri zuten, sukaldea baino handiagoa eta zartagina baino txikiagoa. Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallamek estutu egin zuen eta gero ura bota zuen, dena edan zuten orduan Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallamek deitu zuen: "Zuetariko batek hartu al du gerrako harrapakinak banatu aurretik?" Gero geriba itzuli eta lehen bezala ura zeukan. Abu Qatadah galdetu genion; Zenbat pertsona zara? Abu Qatadah esan zuen; Abu Bakr eta 'Umar laurogei lagunekin zeuden bitartean gu eta Rasulullah sallallaahu'alaihiwasalm hamabi lagun ginen.