Doa ampunan khusus dari Nabi SAW untuk Abu 'Amir Al-Asy'ari yang gugur dalam medan perang
Imam Muslim : 4554حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَرَّادٍ أَبُو عَامِرٍ الْأَشْعَرِيُّ وَأَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَاللَّفْظُ لِأَبِي عَامِرٍ قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ بُرَيْدٍ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمَّا فَرَغَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ حُنَيْنٍ بَعَثَ أَبَا عَامِرٍ عَلَى جَيْشٍ إِلَى أَوْطَاسٍ فَلَقِيَ دُرَيْدَ بْنَ الصِّمَّةِ فَقُتِلَ دُرَيْدٌ وَهَزَمَ اللَّهُ أَصْحَابَهُ فَقَالَ أَبُو مُوسَى وَبَعَثَنِي مَعَ أَبِي عَامِرٍ قَالَ فَرُمِيَ أَبُو عَامِرٍ فِي رُكْبَتِهِ رَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ بَنِي جُشَمٍ بِسَهْمٍ فَأَثْبَتَهُ فِي رُكْبَتِهِ فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا عَمِّ مَنْ رَمَاكَ فَأَشَارَ أَبُو عَامِرٍ إِلَى أَبِي مُوسَى فَقَالَ إِنَّ ذَاكَ قَاتِلِي تَرَاهُ ذَلِكَ الَّذِي رَمَانِي قَالَ أَبُو مُوسَى فَقَصَدْتُ لَهُ فَاعْتَمَدْتُهُ فَلَحِقْتُهُ فَلَمَّا رَآنِي وَلَّى عَنِّي ذَاهِبًا فَاتَّبَعْتُهُ وَجَعَلْتُ أَقُولُ لَهُ أَلَا تَسْتَحْيِي أَلَسْتَ عَرَبِيًّا أَلَا تَثْبُتُ فَكَفَّ فَالْتَقَيْتُ أَنَا وَهُوَ فَاخْتَلَفْنَا أَنَا وَهُوَ ضَرْبَتَيْنِ فَضَرَبْتُهُ بِالسَّيْفِ فَقَتَلْتُهُ ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى أَبِي عَامِرٍ فَقُلْتُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ قَتَلَ صَاحِبَكَ قَالَ فَانْزِعْ هَذَا السَّهْمَ فَنَزَعْتُهُ فَنَزَا مِنْهُ الْمَاءُ فَقَالَ يَا ابْنَ أَخِي انْطَلِقْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي السَّلَامَ وَقُلْ لَهُ يَقُولُ لَكَ أَبُو عَامِرٍ اسْتَغْفِرْ لِي قَالَ وَاسْتَعْمَلَنِي أَبُو عَامِرٍ عَلَى النَّاسِ وَمَكَثَ يَسِيرًا ثُمَّ إِنَّهُ مَاتَ فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي بَيْتٍ عَلَى سَرِيرٍ مُرْمَلٍ وَعَلَيْهِ فِرَاشٌ وَقَدْ أَثَّرَ رِمَالُ السَّرِيرِ بِظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَنْبَيْهِ فَأَخْبَرْتُهُ بِخَبَرِنَا وَخَبَرِ أَبِي عَامِرٍ وَقُلْتُ لَهُ قَالَ قُلْ لَهُ يَسْتَغْفِرْ لِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ مِنْهُ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ حَتَّى رَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَوْقَ كَثِيرٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ مِنْ النَّاسِ فَقُلْتُ وَلِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاسْتَغْفِرْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ذَنْبَهُ وَأَدْخِلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُدْخَلًا كَرِيمًا قَالَ أَبُو بُرْدَةَ إِحَدَاهُمَا لِأَبِي عَامِرٍ وَالْأُخْرَى لِأَبِي مُوسَى
Guri ['Abdullah bin Barrad Abu 'Amir Al Asy'ari] eta [Abu Kuraib Muhammad bin Al A'laa] lafazh hau Abu 'Amirrena dela esanez, esan zuen; Guri [Abu Usamah] [Buraid]-engandik [Abu Burdah]-engandik [bere aita] esanez, esan zuen: 'Hunain-eko guduaren ondoren, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek Abu Amirri izendatu zion musulman armada Authas-era gidatzeko. Orduan, Abu Amirrek Duraid bin Ash-Shimmah eraso zuen, Duraid guduan hil eta Ala-k bere etsaiak suntsitu zituen arte'. Abu Musak esan zuen: 'Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek behin Abu Amir eta ni gudu-zelaira bidali gintuen. Egun batean, Abu Amirrek belaunean jo zuen gezi bat. Bani Jusyam-eko gizon batek zuzendu eta belaunean jo zuen. Orduan, hurbildu eta galdetu nion: 'Osaba, nork zaitu jomugan?'. Abu Amirrek Abu Musari keinu egin zion; «Hor ikusten duzun etsaia da ni jomugan jarri nauena». Orduan, pertsonaren atzetik joan nintzen harrapatu arte. Gizonak ni ikusi ninduenean, ihes egin zuen. Baina nik atzetik jarraitu nion eta orduan esan nion: «Ez al zara lotsatzen ni saihesteaz? Ez al zara arabiarra? Gelditu eta borrokatu gaitezen!». Laster gizona gelditu egin zen eta berarekin borrokatu nintzen. Bi aldiz eraso ondoren, ezpataren ebaki batekin hiltzea lortu nuen. Ondoren, Abu Amirengana itzuli nintzen, esanez: «Oi osaba, egia esan, Alakek hil du osaba jomugan jarri zuen pertsona». Abu Amirrek esan zuen: «Oi Abdullah -Abu Musaren benetako izena-, atera gezi hau!». Orduan, Abu Amiren belaunean sartuta zegoen gezia atera nuen, odola belaunetik isurtzen jarraitu arte. Abu Amirrek esan zuen: «Oi iloba, zoaz Alaren Mezulariarengana eta eman iezaiozu nire agurra eta esan iezaiozu: «Abu Amirrek aholkatu dizu berarentzat otoitz egiteko». Abu Musak esan zuen: «Ondoren, Abu Amirrek izendatu ninduen musulman armada gidatzeko haren ordez». Handik gutxira, Abu Amir hil zen. Medinara itzuli ondoren, berehala topatu nuen Profeta bere etxean. Une hartan, lurrezko ohe batean zegoen, esterilla batez estalita, harea eta hauts aleak bizkarrean eta sabelean itsatsita zituela. Orduan, tropa musulmanen berri eta Abu Amiren berri eman nion. Orduan esan nion: «Abu Amirrek Rasuluhlahri aholkatu zion berarentzat otoitz egiteko prest egoteko». Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek ura eskatu eta berehala egin zuen abluzioa. Ondoren, eskuak altxatu zituen otoitz egiten zuen bitartean: «Oh Ala, barkatu Ubaid eta Abu Amiri!». -Profetaren besape zuriak ikusi nituen eskua altxatu zuenean-. Ondoren, otoitz egin zuen: «Oh Ala, jarri Abu Amir, Judizioaren Egunean, Zure izaki gehienen gainetik!». Rasulullahri esan nion: «Oh Ala-ren Mezularia, eskatu barkamena niretzat ere!». Orduan, Alaren Mezulariak otoitz egin zuen: «Ene Ala, barkatu Abdullah bin Qaisen bekatuak —Abu Musaren benetako izena— eta onartu aintzazko leku batean Judizio Egunean!». Abu Burdah-ek esan zuen: «Lehenengo otoitza Abu Amirentzat da eta hurrengoa Abu Musarentzat».