Doa ampunan khusus dari Nabi SAW untuk Abu 'Amir Al-Asy'ari yang gugur dalam medan perang

Imam Muslim : 4554

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَرَّادٍ أَبُو عَامِرٍ الْأَشْعَرِيُّ وَأَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَاللَّفْظُ لِأَبِي عَامِرٍ قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ بُرَيْدٍ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمَّا فَرَغَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ حُنَيْنٍ بَعَثَ أَبَا عَامِرٍ عَلَى جَيْشٍ إِلَى أَوْطَاسٍ فَلَقِيَ دُرَيْدَ بْنَ الصِّمَّةِ فَقُتِلَ دُرَيْدٌ وَهَزَمَ اللَّهُ أَصْحَابَهُ فَقَالَ أَبُو مُوسَى وَبَعَثَنِي مَعَ أَبِي عَامِرٍ قَالَ فَرُمِيَ أَبُو عَامِرٍ فِي رُكْبَتِهِ رَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ بَنِي جُشَمٍ بِسَهْمٍ فَأَثْبَتَهُ فِي رُكْبَتِهِ فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا عَمِّ مَنْ رَمَاكَ فَأَشَارَ أَبُو عَامِرٍ إِلَى أَبِي مُوسَى فَقَالَ إِنَّ ذَاكَ قَاتِلِي تَرَاهُ ذَلِكَ الَّذِي رَمَانِي قَالَ أَبُو مُوسَى فَقَصَدْتُ لَهُ فَاعْتَمَدْتُهُ فَلَحِقْتُهُ فَلَمَّا رَآنِي وَلَّى عَنِّي ذَاهِبًا فَاتَّبَعْتُهُ وَجَعَلْتُ أَقُولُ لَهُ أَلَا تَسْتَحْيِي أَلَسْتَ عَرَبِيًّا أَلَا تَثْبُتُ فَكَفَّ فَالْتَقَيْتُ أَنَا وَهُوَ فَاخْتَلَفْنَا أَنَا وَهُوَ ضَرْبَتَيْنِ فَضَرَبْتُهُ بِالسَّيْفِ فَقَتَلْتُهُ ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى أَبِي عَامِرٍ فَقُلْتُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ قَتَلَ صَاحِبَكَ قَالَ فَانْزِعْ هَذَا السَّهْمَ فَنَزَعْتُهُ فَنَزَا مِنْهُ الْمَاءُ فَقَالَ يَا ابْنَ أَخِي انْطَلِقْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي السَّلَامَ وَقُلْ لَهُ يَقُولُ لَكَ أَبُو عَامِرٍ اسْتَغْفِرْ لِي قَالَ وَاسْتَعْمَلَنِي أَبُو عَامِرٍ عَلَى النَّاسِ وَمَكَثَ يَسِيرًا ثُمَّ إِنَّهُ مَاتَ فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي بَيْتٍ عَلَى سَرِيرٍ مُرْمَلٍ وَعَلَيْهِ فِرَاشٌ وَقَدْ أَثَّرَ رِمَالُ السَّرِيرِ بِظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَنْبَيْهِ فَأَخْبَرْتُهُ بِخَبَرِنَا وَخَبَرِ أَبِي عَامِرٍ وَقُلْتُ لَهُ قَالَ قُلْ لَهُ يَسْتَغْفِرْ لِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ مِنْهُ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ حَتَّى رَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَوْقَ كَثِيرٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ مِنْ النَّاسِ فَقُلْتُ وَلِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاسْتَغْفِرْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ذَنْبَهُ وَأَدْخِلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُدْخَلًا كَرِيمًا قَالَ أَبُو بُرْدَةَ إِحَدَاهُمَا لِأَبِي عَامِرٍ وَالْأُخْرَى لِأَبِي مُوسَى

Ar ôl dweud wrthym ['Abdullah bin Barrad Abu 'Amir Al Asy'ari] ac [Abu Kuraib Muhammad bin Al A'laa] bod y lafazh hwn yn eiddo i Abu 'Amir, dywedodd; Ar ôl dweud wrthym [Abu Usamah] gan [Buraid] gan [Abu Burdah] gan [ei dad] dywedodd; 'Ar ôl brwydr Hunain, penododd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Abu Amir i arwain byddin y Mwslimiaid i Authas. Yna ymosododd Abu Amir ar Duraid bin Ash-Shimmah nes i Duraid gael ei ladd yn y frwydr a dinistrio Allah Ei elynion'. Dywedodd Abu Musa; 'Anfonodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam fi ac Abu Amir i faes y gad unwaith. Un diwrnod, trawyd Abu Amir gan saeth a darodd ei ben-glin. Anelodd dyn o Bani Jusyam ato a tharo ei ben-glin. Yna nesais ato a gofyn; 'Ewythr, pwy sy'n eich targedu chi? ' Rhoddodd Abu Amir arwydd i Abu Musa; 'Y gelyn rwyt ti'n ei weld yno sydd wedi fy nhargedu i'. Yna, es i ar ôl y person nes i mi ei ddal. Pan welodd y dyn fi, rhedodd i ffwrdd. Ond parhaais i'w erlid ac yna dywedais wrtho; 'Onid wyt ti'n teimlo cywilydd am fy osgoi? Onid Arabaidd wyt ti? Stopiwch a gadewch i ni ymladd!' Yn fuan stopiodd y dyn ac ymladdais ag ef. Ar ôl ymosod ddwywaith, llwyddais i'w ladd â slash o'm cleddyf. Ar ôl hynny, dychwelais at Abu Amir, gan ddweud; 'O ewythr, yn wir mae Allah wedi lladd y person a dargedodd yr ewythr'. Dywedodd Abu Amir; 'O Abdullah - enw iawn Abu Musa -, tynnwch y saeth hon allan!' Yna, tynnais y saeth oedd wedi'i glymu ym mhen-glin Abu Amir nes bod gwaed yn parhau i lifo o'i ben-glin. Dywedodd Abu Amir; 'O fy nai, ewch at Negesydd Allah a chyfleu fy nghyfarchion iddo a dywedwch wrtho; 'Cynghorodd Abu Amir i ti weddïo drosto'. Dywedodd Abu Musa; 'Ar ôl hynny, penododd Abu Amir fi i'w gymryd yn ei le wrth arwain byddin y Mwslimiaid.' Yn fuan wedyn, bu farw Abu Amir. Ar ôl dychwelyd i Medina, cyfarfûm â'r Proffwyd ar unwaith yn ei dŷ. Ar y pryd roedd ar wely pridd wedi'i orchuddio â mat, tra bod gronynnau o dywod a llwch yn glynu wrth ei gefn a'i stumog. Yna dywedais wrtho am newyddion y milwyr Mwslimaidd a newyddion Abu Amir. Yna dywedais; 'Cynghorodd Abu Amir y Rasululah i fod yn barod i weddïo drosto'. Yna gofynnodd y Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam am ddŵr a pherfformiodd olchiad ar unwaith. Ar ôl hynny cododd ei ddwylo wrth weddïo: 'O Allah, maddau i Ubaid ac Abu Amir! ' -Gwelais gesail gwyn y Proffwyd pan gododd ei law-. Nesaf gweddïodd: 'O Allah, gosod Abu Amir, ar Ddydd y Farn, uwchlaw'r rhan fwyaf o'th greaduriaid! ' Dywedais wrth y Rasulullah; 'O Negesydd Allah, gofynnwch am faddeuant i mi hefyd!' ' Yna gweddïodd Negesydd Allah: 'O Allah, maddau bechodau Abdullah bin Qais - enw iawn Abu Musa - a derbyniwch ef i le o ogoniant ar Ddydd y Farn!' Dywedodd Abu Burdah; 'Y weddi gyntaf yw dros Abu Amir a'r weddi nesaf yw dros Abu Musa'.