Pelajarilah surat Al Baqarah karena mengambilnya berkah dan meninggalkannya rugi, tidak mampu dikalahkan oleh tukang-tukang sihir

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا بَشِيرٌ هُوَ ابْنُ الْمُهَاجِرِ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ فَإِنَّ أَخْذَهَا بَرَكَةٌ وَتَرْكَهَا حَسْرَةٌ وَلَا يَسْتَطِيعُهَا الْبَطَلَةُ ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ وَآلِ عِمْرَانَ فَإِنَّهُمَا الزَّهْرَاوَانِ وَإِنَّهُمَا تُظِلَّانِ صَاحِبَهُمَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُمَا غَمَامَتَانِ أَوْ غَيَايَتَانِ أَوْ فِرْقَانِ مِنْ طَيْرٍ صَوَافَّ وَإِنَّ الْقُرْآنَ يَلْقَى صَاحِبَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حِينَ يَنْشَقُّ عَنْهُ الْقَبْرُ كَالرَّجُلِ الشَّاحِبِ فَيَقُولُ لَهُ هَلْ تَعْرِفُنِي فَيَقُولُ مَا أَعْرِفُكَ فَيَقُولُ أَنَا صَاحِبُكَ الْقُرْآنُ الَّذِي أَظْمَأْتُكَ فِي الْهَوَاجِرِ وَأَسْهَرْتُ لَيْلَكَ وَإِنَّ كُلَّ تَاجِرٍ مِنْ وَرَاءِ تِجَارَتِهِ وَإِنَّكَ الْيَوْمَ مِنْ وَرَاءِ كُلِّ تِجَارَةٍ فَيُعْطَى الْمُلْكَ بِيَمِينِهِ وَالْخُلْدَ بِشِمَالِهِ وَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ تَاجُ الْوَقَارِ وَيُكْسَى وَالِدَاهُ حُلَّتَيْنِ لَا يُقَوَّمُ لَهُمَا الدُّنْيَا فَيَقُولَانِ بِمَ كُسِينَا هَذَا وَيُقَالُ لَهُمَا بِأَخْذِ وَلَدِكُمَا الْقُرْآنَ ثُمَّ يُقَالُ لَهُ اقْرَأْ وَاصْعَدْ فِي دَرَجِ الْجَنَّةِ وَغُرَفِهَا فَهُوَ فِي صُعُودٍ مَا دَامَ يَقْرَأُ هَذًّا كَانَ أَوْ تَرْتِيلًا

Ci dissi [Abu Nu'aim] ci dissi [Basyir] ca è Ibn Al Muhajir mi dissi [Abdullah bin Buraidah] di [so patri] dissi; Na vota m’assittai vicinu ô prufeta, lu sintìa diri: “Studia la Sura Al Baqarah picchì studiarla è na benedizzioni e lassarla è na pèrdita”. Li maghi non rinisceru a scunfiggirilu". Poi si zittiu pi nu secunnu, poi dissi: "Studia la Sura Al Baqarah e la Sura Ali Imran, nfatti sti dui littri si chiàmunu 'az zahrawan' e sti dui littri prutègginu puru li sò littura lu Jornu dû Giudizziu. Parìa ca li dui littri fùssiru comu dui nùvuli o dui uggetti ca di sòlitu rifuggiunu l'umani o dui gruppi d'aceḍḍi ca spargunu l'ali. Certu, lu Curanu scuntràu li sò littura lu Jornu dû Giudizziu quannu li tombi si spàrtunu comu n'omu pàlidu dâ paura. Dici ê sò littura; Mi canusci? Iddu rispunnìu; Nun ti canusciu. Dissi; Sugnu lu to amicu, lu Curanu, ca sciugghi la siti ntê jorna caudi e ti fa stari svegliu â fini dâ notti. ‘nfatti, ogni mircanti ottèni nu profittu dô sò cummerciu. Certu, oggi ottèni na ricumpenza pi ogni cummerciu ca hai fattu. Allura lu regnu è datu ntâ manu dritta dû litturi dû Curanu e l'eternità ntâ manu manca, e na curuna di tranquillità ci veni misa ntâ testa. Ntô frattiempu, ê sò ginituri àppiru dui gioielli ca èrunu prizziusi ntô munnu. Tutti dui li ginitura dissiru; Picchì ci dettiru sti gioielli? Si dissi a tutti dui; Picchì lu to picciriddu sta studiannu lu Curanu. Allura ci fu dittu; Leggila e acchiana li scali dû celu e dî sò càmiri. Quinni continuàu mi s'alza finu a quannu liggìa, sia viluci ca lentamenti".