Pelajarilah surat Al Baqarah karena mengambilnya berkah dan meninggalkannya rugi, tidak mampu dikalahkan oleh tukang-tukang sihir
Imam Darimi : 3257حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا بَشِيرٌ هُوَ ابْنُ الْمُهَاجِرِ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ فَإِنَّ أَخْذَهَا بَرَكَةٌ وَتَرْكَهَا حَسْرَةٌ وَلَا يَسْتَطِيعُهَا الْبَطَلَةُ ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ وَآلِ عِمْرَانَ فَإِنَّهُمَا الزَّهْرَاوَانِ وَإِنَّهُمَا تُظِلَّانِ صَاحِبَهُمَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُمَا غَمَامَتَانِ أَوْ غَيَايَتَانِ أَوْ فِرْقَانِ مِنْ طَيْرٍ صَوَافَّ وَإِنَّ الْقُرْآنَ يَلْقَى صَاحِبَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حِينَ يَنْشَقُّ عَنْهُ الْقَبْرُ كَالرَّجُلِ الشَّاحِبِ فَيَقُولُ لَهُ هَلْ تَعْرِفُنِي فَيَقُولُ مَا أَعْرِفُكَ فَيَقُولُ أَنَا صَاحِبُكَ الْقُرْآنُ الَّذِي أَظْمَأْتُكَ فِي الْهَوَاجِرِ وَأَسْهَرْتُ لَيْلَكَ وَإِنَّ كُلَّ تَاجِرٍ مِنْ وَرَاءِ تِجَارَتِهِ وَإِنَّكَ الْيَوْمَ مِنْ وَرَاءِ كُلِّ تِجَارَةٍ فَيُعْطَى الْمُلْكَ بِيَمِينِهِ وَالْخُلْدَ بِشِمَالِهِ وَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ تَاجُ الْوَقَارِ وَيُكْسَى وَالِدَاهُ حُلَّتَيْنِ لَا يُقَوَّمُ لَهُمَا الدُّنْيَا فَيَقُولَانِ بِمَ كُسِينَا هَذَا وَيُقَالُ لَهُمَا بِأَخْذِ وَلَدِكُمَا الْقُرْآنَ ثُمَّ يُقَالُ لَهُ اقْرَأْ وَاصْعَدْ فِي دَرَجِ الْجَنَّةِ وَغُرَفِهَا فَهُوَ فِي صُعُودٍ مَا دَامَ يَقْرَأُ هَذًّا كَانَ أَوْ تَرْتِيلًا
Al à dit [Abu Nu’aim] al à dit [Basyir] che al è Ibn Al Muhajir al à dit a mi [Abdullah bin Buraidah] di [so pari] al à dit; O mi soi sielzût une volte dongje dal Profete, o lu ai sintût dî: ‘Studiâ la Sura Al Baqarah parcè che studiâle e je une benedizion e lassâle e je une pierdite. I magjics a no rivarin a sconfitilu’. Po dopo al tacà a zirâ par un moment, daspò al disè: ‘Studiâ la Sura Al Baqarah e la Sura Ali Imran, di fat chestis dôs letaris a son clamadis ‘az zahrawan’ e chestis dôs letaris a protezaran ancje i lôr letôrs il dì dal Judizi. Al jere come se lis dôs letaris a fossin come doi nûi o doi ogjets che di solit a rifugjin umans o doi grups di uciei che a slargjin lis lôr alis. In fat, il Coran al cjatarà i siei letôrs il dì dal Judizi cuant che lis tombis a si spartiran come un om pâl di pôre. Al dîs ai siei letôrs; Mi cognossis? Al rispuindè; No ti cognossi. Al disè; O soi il to amì, il Coran, che al dismentee la sete tai dîs cjalts e al fâs stâ sù tart di gnot. Di fat, ogni comerciant al cjaparà un profit dal so cumierç. In fat, vuê tu cjatarâs une ricompense di ogni cumierç che tu âs fat. Dopo il ream al è dât inte man diestre dal letôr dal Coran e la eternitât inte sô man çampe, e une corone di trancuilitât e je metude sul so cjâf. Intant, ai siei gjenitôrs a forin dâts doi zoiis che a no vevin presit tal mont. Ducj i doi i gjenitôrs a disevin; Parcè a nus àn dât cheste zoie? Al fo dit a ducj i doi; Parcè che il to fi al studie il Coran. Alore i fo dit; Leile e scjampe su lis scjalis dal cîl e des sôs cjamaris. Duncje al continuà a alçâsi fintant che al leeve, sedi in mût svelt sedi in mût lent’.